VII SA/Wa 2194/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (sprawozdawca), Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. S. i B. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. S. i B. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania M. S. i B. S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], znak: [...] stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...], znak: [...] – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego opisaną powyżej decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek [...] S.A. w [...] postępowania, stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...], znak: [...] nakazującej firmie [...] S.A. zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] Wydział [...] sygn. akt [...] oraz zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] lutego 2008 r., sygn. akt. [...], usunięcie urządzenia energetycznego stacji i linii o mocy 15 kV o nr ewid. [...] z nieruchomości składającej się z działki nr [...] w [...], gmina [...] stanowiącej własność M. i B. S. Od ww. decyzji odwołanie wnieśli M. S. i B. S., po którego rozpoznaniu zapadła opisana na wstępie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił istotę i cel postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji oraz stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w [...] prowadził postępowanie w sprawie stanu technicznego linii energetycznej wysokiego napięcia i stacji transformatorowej na działce nr [...] w [...], gmina [...] stanowiącej własność M. S. i B. S. W trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] grudnia 2011 r., pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w [...] ustalili że, na przedmiotowej działce powstała w 1974 r. linia energetyczna wysokiego napięcia i stacja transformatorowa, bez zgody ówczesnego właściciela działki. Ponadto, w toku postępowania wyjaśniającego organ powiatowy ustalił, że w stosunku do ww. inwestycji toczyło się postępowanie cywilne zakończone prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego dla [...] w [...] Wydział [...] (z dnia [...] maja 2007 r., sygn. akt [...]) oraz Sądu Okręgowego w [...] Wydział [...] (z dnia [...] lutego 2008 r., sygn. akt. [...]). Ww. wyrokiem sądu pierwszej instancji zobowiązano stronę pozwaną [...] S.A. Oddział w [...][...] do usunięcia urządzeń energetycznych stacji i linii o mocy 15 kV o nr ewidencyjnym [...] z nieruchomości składającej się z działki numer [...] położnej w [...] gmina [...] stanowiącej własność M. i B. S., względnie do przebudowania przedmiotowej linii. Organ powiatowy decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], nakazał firmie [...] S.A. usunięcie urządzenia energetycznego stacji i linii o mocy 15 kV o nr ewid. [...] z nieruchomości składającej się z działki nr [...] w [...], gmina [...] stanowiącej własność M. i B. S. W uzasadnieniu wyjaśnił, że ww. decyzja została wydana m.in. w oparciu o art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r., (Dz. U. z 1974 r., nr 38, poz. 229 z późn. zm.), a podstawą do uznania przez organ powiatowy, że w okolicznościach niniejszej sprawy została spełniona wymieniona w tym przepisie przesłanka do rozbiórki urządzenia energetycznego, był fakt wydania wyroku sądowego. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, biorąc pod uwagę treść art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r., należy zgodzić się ze stanowiskiem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazującym, że uzasadnienie nakazu rozbiórki treścią wyroków sądów cywilnych stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...] jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 37 ust 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Organ wydając decyzję rozbiórkową dokonał błędnej wykładni art. 37 ust. 2 ustawy Prawa budowlanego z 1974 r. w zakresie, w jakim uznał, że inne ważne przyczyny uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki mogły wynikać z wydania wyroków sądów cywilnych zobowiązujących do usunięcia lub przebudowy urządzeń energetycznych stacji i linii. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z linią orzeczniczą przepis ma charakter wyjątkowy i uznaniowy zarazem. Ustawodawca posługuje się nadto w jego treści pojęciem nieostrym, tj. innymi ważnymi przyczynami. W konsekwencji organ administracji publicznej, który chce skutecznie powołać się na ten przepis, powinien również w sposób niebudzący wątpliwości przedstawić i uzasadnić powody, które w jego ocenie przemawiają za zastosowaniem właściwego przepisu. Przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane nie definiują pojęcia innych ważnych przyczyn w rozumieniu art. 37 ust. 2 ww. ustawy. Nie ulega jednak wątpliwości, na co wskazywał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt: II SA/Gd 84/08, że są to skutki samowoli budowlanej, które godziłyby w interesy społeczne inne aniżeli wymienione w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 przedmiotowej ustawy, a w szczególności naruszenie wartości chronionych prawem, jak elementy przyrodnicze środowiska, zabytki itp. Ważne przyczyny w takim rozumieniu muszą zatem wynikać z przepisów powszechnie obowiązujących w dacie popełnienia samowoli budowlanej. Organ nadzoru budowlanego wydając nakaz rozbiórki z uwagi na zaistnienie innych ważnych przyczyn niż określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r., jest zatem zobowiązany do wskazania przepisów, z których takie przyczyny wynikają. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego takiego wymogu nie spełnia kontrolowana decyzja decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...]. Ponadto, wyroki sądów cywilnych wskazujące na naruszenie art. 222 k.c. nie mają wpływu dla oceny przesłanek z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., bowiem konsekwencja naruszenia prawa własności na gruncie ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, jest okolicznością bez znaczenia dla rozbiórki lub legalizacji obiektu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził też, że w podstawie prawnej decyzji z dnia [...] października 2012 r. organ powiatowy przywołał art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawa budowlanego z 1974 r. i wskazał, że nakaz rozbiórki uzasadniony jest treścią wyroków sądów cywilnych oraz zrealizowaniem samowoli budowlanej powodującej niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, jednocześnie w żaden sposób nie wyjaśniając na czym polega niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia jest to okoliczność o podstawowym znaczeniu dla orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dlatego winna zostać udowodniona w sposób niebudzący wątpliwości, czego organ powiatowy nie uczynił. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji organ odwoławczy uznał, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 37 ust. 2 i art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., ponieważ rozstrzygnięcie decyzji pozostaje w widocznej sprzeczności z przepisem prawa stanowiącym jej podstawę prawną. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazujących, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] została wydana przez pracownika podlegającego wyłączeniu z przyczyn określonych w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., organ odwoławczy wyjaśnił, że powyższy przepis wyłącza pracownika z udziału w postępowaniu odwoławczym, jeżeli uczestniczył uprzednio w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, w którym wydano zaskarżoną odwołaniem decyzję, a w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodziła. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli B. S. i M. S. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. Zarzucili: obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – ustawy Prawo budowlane, wskutek błędnego przyjęcia, iż okoliczności polegające na wybudowaniu napowietrznej linii energetycznej w obrębie nieruchomości skarżącego, bez uzyskania wymaganego prawem zezwolenia, która to linia energetyczna wraz z transformatorem w sposób znaczący uniemożliwia skarżącemu wykorzystanie nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem na cele budowlane, ograniczając możliwość zabudowy, nasadzenia drzew, stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa osób i mienia w związku ze złym jej stanem technicznym, co stwierdzono w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w [...] Wydział [...] sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lutego 2008 r. sygn. akt [...], nie wypełniają znamion uzasadniających orzeczenie nakazu rozbiórki opisanych w art. 37 ust. 1 pkt 2 oraz w art. 37 ust. 2 w/w ustawy; obrazę przepisów prawa procesowego administracyjnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] dla powiatu [...] wydał decyzję z dnia [...] października 2012 r. z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 37 ust. 2 i art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane wyrażającym się w stwierdzeniu, iż treść przedmiotowej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego pozostaje w sprzeczności z wyżej wymienionymi przepisami prawa poprzez przekroczenie tego prawa w sposób jasny, niedwuznaczny i oczywisty, sprzeczny z zasadami demokratycznego państwa prawnego, podczas gdy stwierdzić należy, iż przepisy te zostały zinterpretowane i zastosowane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sposób właściwy, nie stanowiący rażącego naruszenia prawa, zaś postępowanie przeprowadzone w wyżej wymienionej sprawie w celu potwierdzenia zaistnienia przesłanek wynikających z w/w przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. zostało przeprowadzone prawidłowo; obrazę przepisu art. 365 k.p.c. poprzez błędne przyjęcie, iż zawarte w uzasadnieniu orzeczenia Sądu Rejonowego dla [...] w [...] Wydział [...] sygn. akt [...] oraz Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lutego 2008 r. sygn. akt [...] motywy rozstrzygnięcia nie mają znaczenia dla ustalenia zakresu mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia; obrazę art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się przez Generalnego Inspektora Nadzoru Budowlanego do większości zarzutów podniesionych w treści odwołania z dnia [...] sierpnia 2013 r. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, co skutkuje tym, iż przedmiotowe orzeczenie nie wyjaśnia w sposób zupełny i nie budzący wątpliwości, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], powodując, iż brak jest możliwości pozytywnego potwierdzenia, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działał w sposób obiektywny, podjął wszelkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie słuszny interes obywateli (skarżących), interes społeczny, a w szczególności, iż prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jak również, że wyjaśnił stronom zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy; obrazę przepisów art. 140 k.c. oraz art. 2 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez dokonywanie wykładni przepisów art. 37 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – ustawy Prawo budowlane w oderwaniu od istoty i ducha przepisów statuujących prawo własności i zapewniających jego ochronę oraz nadrzędną pozycję w stosunku do innych praw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Analizując skargę, w zakresie tak określonej kognicji, Sąd stwierdza, że zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Wskazać należy, że w świetle wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji rzeczą organu było zbadanie zasadności zarzutów: skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie – art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz rażącego naruszeni art. 37 ust 1 pkt 2 i art. 37 ust 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. oraz art. 80 k.p.a., 10 k.p.a., 45 k.p.a. 365 § 1 k.p.c., art. 758 k.p.c., a wreszcie ocenienia zarzutu z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Organ drugiej instancji argumentację, co do zasadności stwierdzenia nieważności decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym, oparł li tylko na ustaleniu rażącego naruszenia prawa w odniesieniu do wskazanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia - art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Już powyższa okoliczność stanowi o wadliwości przeprowadzonego postępowania przed organ drugiej instancji. Ten, nie tylko w świetle wniosku o stwierdzenie nieważności, ale też z urzędu, zobowiązany był do oceny decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym w świetle wszystkich przesłanek nieważnościowych wynikających z art. 156 § 1 k.p.a. Takiej oceny podjął się organ pierwszej instancji. Uchybienie powyższe jest o tyle istotne, że Sąd nie podziela argumentacji przedstawionej przez organ, sprowadzającej się w szczególności do tezy - wyrok sądu cywilnego nie mógł stanowić podstawy do orzeczenia rozbiórki na podstawie art. 37 ust 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Jak stanowi ww. art. 37 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy obiekt budowlany lub jego część: znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu organ administracji może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1. W decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym, jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano m.in. ust. 2 ww. przepisu art. 37, a jego zastosowanie powiązano z wyrokiem Sądu cywilnego, w przedmiocie nakazu usunięcia urządzenia energetycznego stacji i linii o mocy 15 kV o nr ewid. [...] z nieruchomości składającej się z działki nr [...] w [...], gmina [...] stanowiącej własność M. i B.S. Sąd stwierdza, że nie można podzielić argumentacji organu, który przyjmując, że decyzja rozbiórkowa jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r., a stanowisko to wywodzi z wykładni i obowiązującej na jej tle linii orzeczniczej. Organ wskazał, że przepis art. 37 ust 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. ma zarazem charakter wyjątkowy, ale nie zważył, że nade wszystko, uznaniowy. Przy jego literalnym brzmieniu nie można doszukać się rażącego naruszenia prawa, kiedy organ przyjmuj, że opisany wyżej nakaz wynikający z wyroku sądu cywilnego jest "inną ważną przyczyną" dla rozbiórki. Zdaniem Sądu, bezzasadne jest poszukiwanie w niniejszym postępowaniu nieważnościowym wykładni tego przepisu w orzecznictwie, skoro o wadzie rażącego naruszenia prawa stanowi proste zestawienie przepisu i nakazu objętego decyzją kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą Przy czym nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Sąd stwierdza, w zakresie oparcia orzeczenia w decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym na przepisie art. 37 ust 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r., nie zachodzi wada rażącego naruszenia prawa. Jak wskazano wyżej nie ma oczywistości naruszenia prawa. Także charakter ww. przepisu, wyklucza zarzut rażącego naruszenia prawa. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Wreszcie również racje ekonomiczne, gospodarcze w postaci skutków, które wywołuje decyzja nie przemawiają za przyjęciem rażącego naruszeniem prawa. Nie są to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, a wręcz przeciwnie w świetle powołanego wyroku. Dodatkowo Sąd zauważa, że błędnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał – cyt. " naruszenie art. 222 k.c. nie mają wpływu dla oceny przesłanek z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r." Otóż rozpoczęcie budowy na nieruchomości, w stosunku do której inwestor nie posiadał prawa własności, ani żadnego innego tytułu prawnego upoważniającego go do dysponowania działką na cele budowlane, należy uznać za samowolne jej zajęcie, powodujące skutki określone w przepisach ustawy z 1974 r. Prawo budowlane, które to przepisy obligują organy administracji państwowej do zastosowania w takim przypadku art. 37 tego prawa. Także decyzja - pozwolenie na budowę wydana inwestorowi nie legitymującemu się prawem do dysponowania nieruchomością, rażąco naruszyła art. 29 ust. 5 ówcześnie obowiązującej ustawy z 1974 r. - Prawo budowlane. Sąd wskazuje ponadto, że [...] S.A. jest spółką dominującą w grupie [...] i z uwzględnieniem tej okoliczności należy ocenić prawidłowość adresata w decyzji, podkreślmy to, kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym. Rozpoznając niniejsza sprawę ponownie, organ podda decyzję rozbiórkową dalszej ocenie z punktu widzenia zarzutów wniosku o stwierdzenie jej nieważności, ale także rozpozna z urzędu przesłanki nieważnościowe, kierując się przy tym argumentacją przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu wyroku. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.).