VII SA/Wa 22/13

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2013 r. po rozpoznaniu wniosku U. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi U. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wpłacania zaliczki postanawia: przyznać U. J. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 11 lutego 2013 r. do Sądu wpłynął na uzupełnionym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy U.J., w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku przedstawiła swoją sytuację finansową, rodzinną i życiową. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a ) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie stwierdzono, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi wspólnie gospodarstwo domowe z mężem. Utrzymują się z dochodów w wysokości 1.843,07 złotych brutto miesięcznie. Kwota ta jest uzyskiwana przez wnioskodawczynię z tytułu świadczenia emerytalno-rentowego. Wnioskodawczyni podała, że posiada dom o pow. 173 m². Wskazała, że z uzyskiwanych dochodów opłaca bieżące koszty związane z opłatami, wyżywieniem oraz niezbędnymi lekami. Po uregulowaniu najpilniejszych zobowiązań, na codzienną egzystencję dwóch osób pozostaje jej kwota 558-568 złotych brutto miesięcznie. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że małżonek jest osobą chorą, nie nabył prawa do renty inwalidzkiej. Dodała, że ona również jest osobą schorowaną wyszczególniła schorzenia, które jej dolegają. Przedstawione przez skarżącą dane w rozpoznawanym wniosku o prawo pomocy uzasadniają jego uwzględnienie we wnioskowanym zakresie. Stwierdzono, że obecnie sytuacja finansowa wnioskodawczyni jest trudna z uwagi na to, że dochód z jakiego utrzymuje się wraz z małżonkiem jest niewielki i wystarcza jedynie na zaspokojenie ich podstawowych potrzeb życiowych. Z tego też względu uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.