VII SA/Wa 220/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia: przyznać G. L. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 12 kwietnia 2010r. (data przentaty Sadu) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez skarżącą – G. L. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni w złożonym formularzu wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, wnioskodawczyni prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Podała, iż utrzymuje się z dochodów w wysokości 1.046,27 złotych netto miesięcznie. Na kwotę tą składa się dochód wnioskodawczyni uzyskiwany z tytułu emerytury w wysokości 1.046,27 złotych. Wnioskodawczyni zakreśliła w formularzu, że posiada mieszkanie o pow. 45 m². W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podkreśliła, że jest osobą starszą, schrowaną. Oświadczyła, że część dochodów przeznacza na leki rehabilitację, gdyż jest po udarze. W piśmie z dnia 19 maja 2010r. (data prezentaty Sadu), stanowiącym uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawczyni podała, że miesięczne koszty utrzymani wynoszą 334,00 zł. Na kwotę tą składają się: podatek za dom 15,00 zł, opłata za światło 20,00 zł, opał 140,00 zł, wywóz śmieci 9,00 zł, wydatki na leki 150,00 zł. Mając na względzie powyższe dane stwierdzono, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.