VII SA/Wa 2201/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.D., A.B., M. P., Ł. B., A. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie : nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia : odmówić A.D., A.B., M.P., Ł.B., A.J. wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu 10 października 2013 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga A. D., A. B., M. P., Ł.B., A.J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] Nr [...] nakładające na A.D., A.B., M.P., Ł.B., A.J. jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000.00 złotych na każdą z ww. osób w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] Nr [...] nakazującej A.D., A.B., A.K. i D.K. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W., poprzez wykonanie remontu dachu budynku, wykonanie remontu klatki schodowej, usunięcie nieszczelności w instalacji wodociągowej i kanalizacyjnej, naprawę drzwi wejściowych z korytarza do mieszkań i naprawę instalacji elektrycznej. Skarżący wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia uzasadnili dużym prawdopodobieństwem wadliwości zaskarżonego postanowienia oraz wywołaniem w razie jego wykonania nieodwracalnych skutków powodujących brak dalszej możliwości wykonywania remontu przedmiotowego budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może także wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Przy czym należy podkreślić, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie postanowienia powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 273/05, niepubl.). W ocenie Sądu, okoliczności wskazane we wniosku nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie podali argumentów świadczących o tym, że zapłata nałożonej grzywny spowoduje spełnienie przesłanek określonych w cytowanym wyżej przepisie. Należy podkreślić, iż dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o ziszczeniu się przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym bardziej, że funkcja grzywny w celu przymuszenia, jest właśnie stworzenie stanu ekonomicznego zagrożenia, które skłoni stronę, do wykonania nałożonego obowiązku. Ponadto, skarżący mogą uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny w razie wykonania obowiązku określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] Nr [...]. Zaznaczyć należy, iż w razie wykonania obowiązku określonego w ww. decyzji nałożone, a nieziszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Reasumując stwierdzić należy, że z akt sprawy nie wynika, aby z wykonaniem zaskarżonego postanowienia wiązało się niebezpieczeństwo wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nadto podstawy wstrzymania wykonania zostały wyczerpująco określone w cytowanym na wstępie przepisie, zatem wskazywane okoliczności w postaci prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego postanowienia nie mogą mieć wpływu na wykonalność orzeczenia. Zaznaczyć należy, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.