VII SA/Wa 2204/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na czynność Starosty G. z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. W dniu 15 listopada 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga E. B. w której wniosła o wydanie przez Sąd decyzji celem zwrócenia nadpłaconej kwoty za kartę pojazdu, który sprowadziła z kraju unijnego i zarejestrowała w Starostwie. Skarżąca wskazała, iż w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. akt 6/04), który uznał, iż § 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, wydane zostało Rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. nr 59 poz. 421). W rozporządzeniu tym, w § 1 ust. 1 ustalono wielkość opłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 75,00 złotych podczas gdy dotychczasowa opłata, którą uiściła wynosiła 500,00 złotych. Wobec zmniejszenia ww. rozporządzeniem wysokości opłaty za wydanie karty pojazdu sprowadzonego z zagranicy skarżąca wystąpiła o zwrot nienależnie uiszczonej przez nią opłaty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wyjaśniając, iż pismem z dnia 28 kwietnia 2006 r. skarżąca wniosła do Starosty G. o wznowienie postępowania i ponowne naliczenie opłaty za kartę pojazdu wydaną w dniu [...] na samochód marki Volkswagen Golf . Pismem z dnia [...] znak : [...] Starosta G. poinformował skarżącą, że nie ma podstaw do zwrotu części opłaty, ani też swobodnego określenia jej wysokości. Wyjaśnił, iż wprawdzie Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U 6/04 stwierdził niezgodność rozporządzenia w sprawie wysokości opłaty za kartę pojazdu z Konstytucją oraz Prawem o ruchu drogowym to jednak w dniu rejestracji przez skarżącą samochodu był on przepisem obowiązującym. Przepisy ww. rozporządzenia utraciły bowiem moc z dniem 1 maja 2006 r. Jednocześnie organ pouczył skarżącą, iż pozostaje jej możliwość dochodzenia swych praw przed sądem powszechnym w trybie procedury cywilnej. Skarżąca skorzystała z powyższego pouczenia i wystąpiła do Sądu Powszechnego w G. o zapłatę kwoty 425,00 złotych tytułem zwrotu różnicy pomiędzy kwotą faktycznie uiszczoną tytułem opłaty za wydanie karty pojazdu. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt [...] i prawomocnie rozstrzygnięta. Wyrokiem z dnia [...] Sąd Rejonowy w G. sygn. akt [...] oddalił powództwo skarżącej. Postanowieniami z dnia [...] sygn. akt [...] oraz z dnia [...] sygn. akt [...] Sąd odrzucił ponowne pozwy skarżącej w tym samym zakresie wskazując, iż tożsama sprawa toczyła się już wcześniej pomiędzy tymi samymi stronami przed Sądem Rejonowym w G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : W kontrolowanej sprawie wskazać trzeba, że skarga została wniesiona w sprawie dotyczącej odmowy zwrotu nadpłaconej przez skarżącą opłaty za wydaną kartę pojazdu. Sprawa ta jest tożsama zarówno pod względem przedmiotowym jak i podmiotowym ze sprawą rozstrzygniętą wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sygn. akt [...]. Wyrokiem tym Sąd Rejonowy w G. oddalił pozew o zapłatę, a orzeczenie to uzyskało walor prawomocności z dniem 28 marca 2007 r., co powoduje, że dopóki pozostaje on w obrocie prawnym niedopuszczalne jest prowadzenie kolejnego postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie, a w szczególności merytoryczne rozpatrzenie skargi wniesionej na kolejne pismo organu, bowiem postępowanie takie stosownie do przepisu art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. byłoby – w ocenie Sądu - dotknięte wadą nieważności. Wskazać w tym kontekście należy także na przepis art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że wskazane w powyższym przepisie podmioty muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W konsekwencji w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Katalog negatywnych przesłanek dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego zawarty jest w art. 58 p.p.s.a. Stosownie do treści § 1 pkt 4 omawianego przepisu prawa, sąd odrzuca skargę w przypadku, gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Norma ta statuuje tzw. zawisłość sprawy. Oznacza to, że postępowanie toczące się przed sądem powszechnym odnosi ten skutek, iż nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż wobec prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Rejonowy w G. niedopuszczalne jest wszczęcie nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami w tym samym zakresie, gdyż sprawa objęta skarga została już prawomocnie osądzona. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.