VII SA/Wa 2207/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły ( spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2016 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez R. G. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...]. Decyzją tą, Kolegium -po rozpatrzeniu odwołania R. G.- utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. (zamiast: z dnia [...] czerwca 2015 r.) nr [...] o cofnięciu R. G. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B, C, B+E, C+E. W uzasadnieniu tego orzeczenia SKO w [...] wskazało, że w dniu 16 maja 2014 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęło z Wojskowego Instytutu Medycznego, [...] – Kliniki, Oddziały, Zakłady – 01 Klinika Neurologiczna w W., zaświadczenie z dnia 16 kwietnia 2014 r, z którego wynikało, że pacjent R. G. na skutek rozpoznanej choroby [...] utracił zdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych i przed ponownym wydaniem prawa jazdy konieczna jest ponowna ocena stanu jego zdrowia. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], Starosta [...] skierował R. G. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B, C, B+E, C+E. W dniu 18 maja 2015 r. wpłynęło do Starostwa Powiatowego w [...] orzeczenie lekarskie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], wydane przez Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w W., którym w wyniku badań lekarskich stwierdzono u R. G. istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. W dniu 9 czerwca 2015 r. R. G.dostarczył do ww. organu oryginał wymienionego orzeczenia lekarskiego. Po otrzymaniu powyższego orzeczenia, Starostwa [...] wszczął w stosunku do skarżącego postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, ze względu na istnienie przeciwskazań zdrowotnych, a następnie - decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] orzekł o cofnięciu R. G. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B, C, B+E, C+E. Od powyższej decyzji R. G. złożył w terminie odwołanie, przedstawiając w nim przebieg swojej choroby, przebieg przeprowadzonego leczenia i wykonane badania oraz podnosząc, że spełnia wszystkie wymogi do pozostawienia mu uprawnień do kierowania pojazdami. Rozpatrując to odwołanie, Kolegium uznało, że argumenty w nim zawarte nie zasługują na uwzględnienie. Wskazało na treść art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.), stanowiącego podstawę prawną decyzji wydanej w sprawie w I instancji. Podało dalej, że decyzja I instancji została wydana na skutek stwierdzenia w drodze orzeczenia lekarskiego istnienia u R. G. przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B, B+E, C, C+E. Orzeczenie lekarskie zostało wydane przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. – Oddział w W., a następnie po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego, w trybie odwoławczym, określonym w § 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2014 r., poz. 949), przez Wojskowy Instytut Medycyn Lotniczej w W. To ostatnie zostało wydane w dniu 8 lipca 2015 r. i jest ostateczne. Kolegium podkreśliło przy tym, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym ze względu na orzeczenie lekarskie o istnieniu przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem jest dla właściwego starosty działaniem obligatoryjnym. Orzeczenie lekarskie o powyższej treści sprawia, że warunki zdrowotne kierowcy dyskwalifikują go do bezpiecznego uczestniczenia w ruchu drogowym jako kierującego pojazdem silnikowym. Kolegium wskazało również, że organy orzekające w sprawie nie mają możliwości kwestionowania zasadności podjętych w stosunku do kierowcy orzeczeń lekarskich, wydawanych w wyniku badań lekarskich przeprowadzanych na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami. Dodało, że cofnięcie uprawnień polega na odebraniu przyznanych uprawnień do kierowania określonymi pojazdami i ma charakter prewencyjny, zabezpieczający. Decyzja o cofnięciu uprawnień jest wydawana na czas nieokreślony. Zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. W skardze do Sądu na ww. decyzję SKO w [...] z dnia [...] lipca 2015 r., skarżący – R. G. wskazał na naruszenie interesu prawnego i wniósł o anulowanie decyzji. Dalej, w treści skargi opisał przebieg choroby jaką przeszedł, wskazując, iż w kwietniu 2014 r. dostał pierwszego w życiu napadu padaczkowego, jak się następnie okazało – spowodowanego guzem umieszczonym w lewym płacie czołowym. Skarżący podał też, że w czerwcu 2014 r., po operacji związanej z histopatologią guza, miał drugi napad padaczkowy, sprowokowany operacją. Następnie został poddany leczeniu. Naświetlania trwały do 30 września 2014 r. i skończyły się pozytywnie, guz został zwalczony, a więc – zanikła przyczyna ewentualnych napadów padaczkowych. Podniósł, że powyższe potwierdzają wszystkie późniejsze badania i zaświadczenia lekarskie, w tym neurologiczne. Podał przy tym, że orzeczenie lekarskie Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej opiera się na badaniu przeprowadzonym przez neurologa, które to zostało przeprowadzone nierzetelnie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] o cofnięciu R. G. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B, C, B+E, C+E. Podstawę materialnoprawną tych orzeczeń stanowi przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Zważyć trzeba, iż decyzje wydawane w powyższym trybie stanowią akty o charakterze związanym, czyli takie, które nie zależą od uznania organu. Organ w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem ma bowiem nie tylko prawo lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej w przepisie treści. W konsekwencji, w pełni podzielić należy stanowisko orzekających w sprawie organów, że w niniejszej sprawie -wobec okoliczności w niej występujących- zachodzi przesłanka cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami określonych kategorii. Bezspornym w sprawie pozostaje, iż decyzją z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] Starosta [...] skierował skarżącego – posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii: B, C, B+E, C+E, na badanie lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Skarżący przystąpił do wykonania ww. decyzji, w efekcie - w dniu 8 maja 2015 r., w wyniku badania lekarskiego przeprowadzonego na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w W. wydał ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...], stwierdzające istnienie przeciwskazań zdrowotnych u R. G. do kierowania pojazdami. Wobec treści wskazanego orzeczenia lekarskiego oraz brzmienia ww. art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, Starosta obowiązany był wydać decyzję o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych przez niego kategorii. Podkreślić jednocześnie trzeba, że Starosta orzekając we wskazanym przedmiocie, nie miał żadnych podstaw prawnych do tego, aby czynić własne ustalenia co do stanu zdrowia kierowcy i prowadzić w tym kierunku własne postępowanie, co więcej – miał obowiązek uwzględnić treść ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnioną do tego jednostkę orzeczniczą drugiego stopnia. W kontekście skargi i jej argumentacji wskazać nadto należy, że postępowanie administracyjne dotyczące weryfikacji uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi ze względu na stan zdrowia kierowcy odbywa się dwuetapowo. Najpierw prowadzone jest postępowanie diagnostyczno-orzecznicze przez uprawnionych lekarzy. Na tym etapie, strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie, w tym zgromadzone wyniki innych badań mających znaczenie w sprawie, może korzystać z możliwości wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego organu pierwszej instancji. Natomiast decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia uprawnionego, wydawana jest w drugim etapie, po zakończeniu postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, jeżeli w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Takie ukształtowanie przedmiotowej procedury oznacza, że wolą ustawodawcy było wyłączenie części diagnostyczno-orzeczniczej z postępowania prowadzonego przez organ administracji. W ugruntowanym w tej mierze orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że orzeczenia lekarskie nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw do kwestionowania okoliczności objętych ich treścią. Zauważyć przy tym należy, że szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego, jak również zakres badań lekarskich oraz jednostki uprawnione do przeprowadzania badań określone zostały w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2014 r. poz. 949). Zgodnie z § 10 ust. 1 tego rozporządzenia, jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Jak stanowi natomiast § 11 pkt 2 rozporządzenia, jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy, w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy są tylko konkretnie oznaczone i wymienione w tym przepisie jednostki orzecznicze o wyższym poziomie referencyjnym, w tym – Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w W. Z tych też przyczyn, zarzuty skargi -mające na celu podważenie wyniku orzeczenia lekarskiego dotyczącego skarżącego- nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Decyzje w przedmiocie cofnięcia uprawnień skarżącemu wydano bowiem w oparciu o ostateczne orzeczenie lekarskie uprawnionej jednostki drugiego stopnia (działającej na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania od jednostki stopnia wojewódzkiego), a organy orzekające w niniejszej sprawie nie były uprawnione do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie stanu zdrowia skarżącego, ani tym bardziej do weryfikacji wskazanego orzeczenia. Przy czym, jeśli stan zdrowia skarżącego uległ poprawie i nie stanowi w chwili obecnej przeciwskazań do kierowania przez niego pojazdami, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby skarżący stosownie do obowiązujących przepisów i uregulowanego w nich trybu ubiegał się o przywrócenie cofniętych uprawnień. Jednocześnie Sąd zauważa w tym miejscu, iż utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Kolegium nie ustrzegło się błędu, a to poprzez wadliwe wskazanie w sentencji orzeczenia roku wydania decyzji I instancji. Niemniej tego rodzaju wada, stanowiąca oczywistą omyłkę, nie mogą zaważyć na prawidłowości kontrolowanej decyzji. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.