VII SA/Wa 2208/09

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 marca 2010r. po rozpoznaniu wniosku A. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić A. N. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu. W dniu 8 lutego 2010 r. do Sądu wpłynął formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy A.N. w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.) Podkreślić należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 594). Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. Instytucja przyznania prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych można zaliczyć osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawczyni nie wykazała w nim zaistnienia przesłanek do przyznania prawa pomocy. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z córką. Podała, że utrzymują się z dochodów w wysokości 3.470,00 złotych netto miesięcznie. Na kwotę tą składa się dochód uzyskiwany przez wnioskodawczynię z tytułu pracy w wysokości 970,00 złotych oraz dochód uzyskiwany przez córkę wnioskodawczyni z tytułu pracy w wysokości 2.500,00 złotych . Skarżąca zakreśliła w formularzu, że posiada dom o pow. 80 m², mieszkanie o pow. 46 m², nieruchomość rolną o pow. 0,49 ha oraz udział w drodze 9/100. Mając na uwadze powyższe tj. stan posiadania oraz osiągany zarówno przez wnioskodawczynię jak i przez jej córkę pozostającą we wspólnym gospodarstwie domowym stały dochód oceniono, że skarżąca nie znajduje się w stanie ubóstwa. Świadczy również o tym fakt uiszczenia przez skarżącą w sprawie wpisu sądowego w sprawie w wysokości 500,00 złotych. Podnieść przy tym należy, że jak wskazano wyżej instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i może być stosowana tylko do osób pozostających w bardzo trudnej sytuacji materialnej (ubóstwie) –osób bezrobotnych czy osiągających znikome czy nieregularne niskie dochody. Dodatkowo wskazać należy, że wnioskodawczyni nie wskazała we wniosku nadzwyczajnych okoliczności wpływających na powstanie szczególnych kosztów obciążających budżet domowy, a jednocześnie mogących być uznane za konieczne koszty utrzymania siebie i córki. Mając na względzie powyższe uznano, że wnioskodawczyni z dochodów uzyskiwanych przez siebie oraz córkę jest w stanie samodzielnie ponosić w całości koszty postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 cytowanej wyżej ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.