VII SA/Wa 2212/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2010 r. sprawy ze skargi E.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Spółdzielnia Mieszkaniowa "S." z siedzibą w W. wnioskiem z dnia 17 marca 2008r. wystąpiła do Urzędu Miasta [...], Biura Architektury i Planowania Przestrzennego delegatura w Dzielnicy [...] o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z usługami i garażem podziemnym przy ul. [...] w W. na działce o nr ewid. [...] z obrębu [...]. O wszczęciu postępowania w tej sprawie Prezydent [...] zawiadomił Spółdzielnię Budowlano-Mieszkaniową "M." oraz Wspólnotę Mieszkaniową G. Pismem z dnia 15 kwietnia 2008r. oraz 17 kwietnia 2008r. E.J. właścicielka lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...], sąsiadującego z działką, na której zaplanowano przedmiotową inwestycję, wniosła o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Wskazała, iż stroną w tym postępowaniu jest z mocy art. 28 § 2 Prawa budowlanego, bowiem planowana inwestycja stanowi zagrożenie dla lokali stanowiących odrębne nieruchomości posadowionych w budynku przy ul. [...] w postaci ograniczenia naturalnego oświetlenia, hałasu, naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Uwagi do zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę zgłosiła również Wspólnota Mieszkaniowa [...] oraz właścicielki lokali nr [...] i [...] przy ul. [...] – L.C. i B.M. W odpowiedzi na powyższe zastrzeżenia projektanci budynku sporządzili opracowanie zawierające wyjaśnienie zastrzeżeń związanych z projektowaną inwestycją, które dołączono akt do sprawy. Po rozpatrzeniu wniosku inwestora - Spółdzielni Mieszkaniowej "S.", Prezydent [...] decyzją z dnia [...] maja 2008r. nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 36, art. 71 oraz art. 82 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż przedłożony projekt budowlany jest zgodny z decyzją Prezydenta [...] o warunkach zabudowy z dnia [...].01.2007r. nr [...], jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia i zaświadczenia. Inwestor złożył również oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co wypełniło dyspozycję art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Projekt zagospodarowania działki został oceniony jako zgodny z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W odniesieniu do uwag wniesionych w trakcie trwania postępowania przez Wspólnotę Mieszkaniową [...], Spółdzielnię Mieszkaniową "M.", E.J. oraz B. M. organ uznał je za bezzasadne i powołał się na opracowanie sporządzone przez projektantów budynku, stanowiące załącznik do dokumentacji. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli L.C., B.M., E.J. oraz Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowej "M.". W odwołaniu E.J. podniosła, iż omawiana decyzja narusza art. 7, 8, 9, 10, 61, 73, 79 i 81 kpa oraz art. 28 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, z uwagi na to, iż nie rozpatrzono jej wniosku o dopuszczenie do postępowania w charakterze strony w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Podniosła, też naruszenie art. 15 , 77, 78 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazała na brak odniesienia się do zarzutu naruszenia postanowień decyzji o warunkach zabudowy, w zakresie przekroczenia dopuszczalnej powierzchni zabudowy określonej na 45%. Ponadto skarżąca wskazała, iż został naruszony art. 2 pkt 1 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 144 Kodeksu cywilnego, w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Jako dowód na to, że planowana inwestycja narusza przepisy techniczno – budowlane odwołująca się przedłożyła do akt sprawy opinię mgr inż. A.J. zawierającą uwagi i zastrzeżenia do projektu inwestycji. Pozostali odwołujący się zarzucali, iż zrealizowanie inwestycji spowoduje szereg uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości m.in. kumulacji spalin samochodowych, braku przewietrzania, zacienienie pomieszczeń, wskazując jednocześnie na konieczność odsunięcia budynku w głąb nieruchomości inwestora w stosunku do ul. [...]. Po rozpoznaniu odwołań Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż odwołujący się nie mogą być uznani za strony toczącego się postępowania administracyjnym albowiem brak jest oddziaływania omawianej inwestycji na sąsiednie nieruchomości. Lokalizacja inwestycji w żaden sposób nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z czym nie może dojść do jakiegokolwiek naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym skarżących. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od powyższej decyzji wnieśli E.J. i Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "M.". Po ich rozpoznaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2009r. sygn. akt VII SA/Wa 1746/08, oddalił skargę Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "M." ale uwzględnił skargę E.J. i uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku wskazał, iż skarga E.J. zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w ocenie Sądu doszło do naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez nie dokonanie analizy zgłoszonych przez E.J. zarzutów pod kątem możliwości uznania jej za stronę postępowania. Organ II instancji nie przeprowadził analizy niezbędnej dla ustalenia granic obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, jak również nie dokonał analizy zgłoszonych przez E. J. zarzutów. W ocenie WSA w Warszawie ustalenie, że E.J. jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę może wynikać zarówno z tego faktu, że była ona stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji przez Prezydenta, jak i z tego, że nieruchomość stanowiąca jej własność znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej budowy. Odnosząc się do skargi Spółdzielni Budowlano Mieszkaniowej "M.", Sąd wskazał, że Spółdzielnia nie wykazała interesu prawnego i w rozumieniu art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane i nie posiada przymiotu strony w niniejszej sprawie. Mając na uwadze wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 kwietnia 2009r. - Wojewoda [...] ponownie rozpoznał odwołania L.C., B.M. i E.J. i decyzją z dnia [...] września 2009r. nr [...], na podstawie art. 138§1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2008r. Jednocześnie kolejną decyzją z dnia [...] września 2009r. nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze w związku z odwołaniem Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "M.". W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2009r. nr [...], Wojewoda [...] wskazał, iż przedmiotowa inwestycja zgodna jest z ustaleniami ostatecznej decyzji Prezydenta [...] o warunkach zabudowy z dnia [...].01.2007r. nr [...]. Inwestor spełnił wymogi powyższej decyzji w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy, dopuszczalnego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy określonego na 45%, wysokości budynku określonej na 19m, wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej - 30%, geometrii dachu, szerokości elewacji frontowej. Zarzut dotyczący braku zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami o planowaniu przestrzennym - skarżąca wskazywała, że budynek powinien być posadowiony w głębi działki, poza linią budynków przy ul. [...] i [...] - organ uznał za bezpodstawny. Wojewody wskazał, iż organ wydający pozwolenie na budowę związany był ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy wyznaczającej linię zabudowy jako przedłużenie linii zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Inwestor nie mógł zatem cofnąć projektowanej zabudowy w głąb swojego terenu, gdyż linia zabudowy ustalona w decyzji o warunkach zabudowy była wiążąca. Organ wskazał również, iż dołączone przez inwestora do akt sprawy opracowanie projektantów arch. J.F. i arch. W.P. z dnia 9 grudnia 2008r. będące odpowiedzią na zarzuty formułowane wobec inwestycji, podważało zasadność odwołania jak również przedstawionej przez skarżącej opinii mgr inż. arch. A.J. z dnia 27 października 2008r., w zakresie przekroczenia wskaźnika powierzchni zabudowy określonego w decyzji na 45% całej działki. Wojewoda wywodził, że zgodnie z wyjaśnieniem projektantów bilans powierzchni zabudowy zamieszczony w projekcie został wykonany w oparciu o zapisy Polskiej Normy PN-ISO 9836. Powierzchnię zabudowy ograniczono do obrysu zewnętrznych ścian zrzutowanych na poziom terenu i tak wyliczona wynosiła 44,7%. Natomiast w przedstawionej przez rzeczoznawcę A. J. opinii brak było informacji dotyczącej metody uzyskania odmiennego – większego wyniku. W odniesieniu do zarzutu, iż projekt przewiduje miejsca postojowe w garażu podziemnym także dla samochodów związanych z korzystaniem z powierzchni budynku przeznaczonych pod lokale usługowe, organ wskazał, że takie rozwiązanie nie narusza przepisów prawa, wymaga zaś odpowiednich rozwiązań organizacyjnych. Organ II instancji uznał również za niezasadny zarzut nieuwzględnienia przy wydawaniu decyzji przepisów prawa sąsiedzkiego, w szczególności art. 144 kodeksu cywilnego. Wojewoda podniósł, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ukształtowany został pogląd, że o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 Prawa budowlanego) można mówić jedynie wtedy, gdy naruszone są w tym względzie konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie oraz gdy strona wykaże naruszenie jej bezpośredniego interesu prawnego. Nie można utożsamiać uciążliwości jakie może powodować budowa z pojęciem obszaru oddziaływania obiektu, gdy negatywnym skutkom tych uciążliwości można zapobiec bez konieczności wprowadzania ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Wojewoda stwierdził, że odwołująca się nie wskazała konkretnej normy prawna materialnego, potwierdzającej konieczność wprowadzenia ograniczeń o których mowa wyżej i nie można mówić o naruszeniu jej interesu w kontekście art. 144 Kodeksu cywilnego. Poza tym, organ przywołał przedłożoną przez inwestora ekspertyzę budowlaną sąsiednich budynków przy [...] i [...] uwzględniającą oddziaływanie wywołane wzniesieniem projektowanego budynku opartą na wynikach badań geotechnicznych i stanu technicznego budynków, która określa sposoby realizacji inwestycji z uwzględnieniem bezpieczeństwa tych budynków i warunki prowadzenia robót budowlanych. Mając na uwadze powyższe organ II instancji uznał, że inwestor spełnił wymogi art. 35 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, dlatego decyzję organu I instancji uznał za prawidłową. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła E.J. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 77 i 78 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie przeprowadzenie przez organ I instancji postępowania dowodowego z urzędu w celu oceny zarzutów podniesionych przez strony postępowania. Podniosła naruszenie art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 144 kodeksu cywilnego w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane i postanowieniami decyzji z dnia 25 stycznia 2007 roku o warunkach zabudowy; poprzez przekroczenie w zatwierdzonym projekcie maksymalnej powierzchni zabudowy określonej na 45% powierzchni terenu inwestycji oraz naruszenie § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż przedstawiona przez organ II instancji interpretacja postanowień decyzji o warunkach zabudowy, w odniesieniu do obowiązującej linii zabudowy sprzeczna jest z treścią tej decyzji, w której ustalono maksymalną, nieprzekraczalną linię zabudowy wzdłuż ulicy [...] oraz wzdłuż ul. [...]. Skarżąca podniosła, że organy administracji w toku postępowania w przedmiocie warunków zabudowy nie uwzględniły uwag mieszkańców budynków przy ul. [...] i [...] w W., wskazując iż właściwym do ich rozpoznania jest etap postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś w tym postępowaniu organy powołały się na prawomocność decyzji o warunkach zabudowy stwierdzając, iż określona w niej linia zabudowy jest linią obowiązującą. W konsekwencji organy nie uwzględniły racji przemawiających za tym, aby projektowany budynek został posadowiony poza linią budynków przy ul. [...] i [...]. E.J. wskazała, iż zgodnie z dyspozycją art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w ramach projektu budowlanego należy dążyć do takich rozwiązań przestrzennych, które zapewnią ich zharmonizowanie z istniejącym wokół otoczeniem. Wymagań tych nie spełniały przedmiotowe rozwiązania architektoniczne, polegające zdaniem skarżącej na zasłonięciu elewacji dwóch budynków sąsiadujących z planowaną inwestycją. Skarżąca podniosła również, iż zgodnie z art. 144 k.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych a projektowana inwestycja w kształcie zaproponowanym przez inwestora ograniczy możliwości korzystania z lokali w budynkach sąsiednich. Okna i balkony sąsiedniego budynku zlokalizowane są od strony projektowanej inwestycji. Zdaniem skarżącej zaprojektowana lokalizacja inwestycji spowoduje powstanie rezonansu dźwiękowego pomiędzy budynkami, skutkującego wzrostem hałasu w lokalach budynków [...] i [...], natomiast posadowienie garażu bezpośrednio przy granicy z nieruchomością położoną przy ul. [...] wpłynie na zwiększenie ilości spalin docierających do lokali położonych na tej nieruchomości. Podnosiła, że na terenie inwestycji nie zmieści się wymagana przepisami ilość miejsc postojowych a wzmożony ruch spowoduje "zakorkowanie" lokalnej części ul. [...] w pobliżu przedmiotowej nieruchomości. Skarżąca podniosła także, iż zgodnie z opinią z dnia 16 maja 2008 roku, uzupełnioną opinią z dnia 3 listopada 2009 roku, sporządzoną przez mgr inżyniera architekta A.J. powierzchnia zabudowy stanowi 47% powierzchni działki a w decyzji o warunkach zabudowy wskazano, iż powierzchnia ta nie może być większa niż 45%. Opinia ta kwestionuje również zachowanie wymogu § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez usytuowanie projektowanego budynku za blisko budynku przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Odnosząc się do zarzutów i twierdzeń skargi należało uznać, iż nie są one zasadne. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ powinien sprawdzić: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Natomiast zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten wyklucza uznaniowość w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwość wprowadzenia innych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia. Nie było kwestionowane w sprawie, iż spełnione zostały wymogi określone w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Badając - w kontekście powyższych uregulowań - zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało uznać, iż organ nie tylko mógł, ale miał obowiązek udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji i dlatego zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Oceniając charakter zarzutów sformułowanych zarówno w skardze, jak i przejawiających się w toku całego postępowania (co wynika choćby z uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy) należy wskazać, że cześć z nich miała charakter wyłącznie faktyczny a nie prawny. Dotyczy to takich zarzutów jak; kwestia kumulacji hałasu, zwiększenia emisji spalin, zakorkowania ulicy bezpośrednio przylegającej do budynków. Skoro bowiem projektowany budynek ma charakter budynku mieszkalnego, to przy istniejących w sprawie warunkach wielkomiejskich, oddziaływanie takiego obiektu z natury rzeczy nie może powodować naruszenia norm z zakresu ochrony środowiska i być bardziej dla niego dotkliwe niż istniejące obiekty o tym samym charakterze. Jakkolwiek zagęszczenie zabudowy (w zakresie dopuszczonym przepisami techniczno-budowlanymi) nie jest obojętne dla właścicieli nieruchomości sąsiednich i może naruszać ich interes faktyczny, choćby w postaci pogorszenia widoku i możliwości parkingowych na przyległych ulicach, utraty intymności lokalizacji okien i balkonów itp. - to jednak jest ono charakterystyczne dla warunków miejskich, gdzie na stosunkowo małej powierzchni żyje wiele osób. Przepisy prawa budowlanego w art. 5 ust. 1 pkt 9 nakazują projektowanie budynków z zachowaniem norm techniczno-budowlanych i z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Zatem w postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ocenie podlega możliwość naruszenia interesu osób trzecich, zwłaszcza interesu właścicieli sąsiedniej nieruchomości. Podkreślić jednak trzeba, iż badanie to przeprowadza się nie w aspekcie dopuszczalności zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2004 r., sygn. akt IV SA 3483/02, LEX nr 156958). Ochrona uzasadnionego interesu osób trzecich opiera się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowania i utrzymania obiektów budowlanych. W związku z tym skarżąca jako właścicielka nieruchomości lokalowej sąsiadującej z projektowaną inwestycją nie mogła skutecznie żądać innego sposobu zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej (czy też zakazu zabudowy), skoro wykazano, że wobec zachowania obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych projektowany sposób zagospodarowania nie narusza jej prawnie chronionego interesu. W świetle materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych za uprawnioną należy uznać ocenę organów I i II instancji, co do zgodności projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonania projektu przez uprawnioną osobę, jak też zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. W sprawie tej nie budził wątpliwości wiążący charakter decyzji o warunkach zabudowy dla organów wydających pozwolenie na budowę (art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o Planowaniu u zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Jednocześnie związanie tą decyzją dotyczyło określenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w kontekście zachowania ładu przestrzennego otoczenia stanowiącego urbanistyczną całość, a zatem miało miejsce w takim zakresie, w jakim decyzja określała parametry dotyczące planowanej inwestycji. Oceniając zarzut E.J. dotyczący braku zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami o planowaniu przestrzennym organ uznał, że związany był ustaleniem decyzji o warunkach zabudowy, wyznaczającej linię zabudowy jako przedłużenie linii zabudowy istniejącej, a linia zabudowy ustalona w decyzji o warunkach zabudowy była dla inwestora wiążąca. Wprawdzie stwierdzenie to, w ocenie Sądu nie było prawidłowe gdyż linia zabudowy we wskazanej decyzji została określona jako maksymalna i nieprzekraczalna, a nie jako "obowiązująca", to jednak zlokalizowanie budynku tak jak wskazano to w projekcie zagospodarowania działki jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Błędny pogląd organu II instancji, że inwestor nie miał prawnej możliwości cofnięcia budynku w głąb swojego terenu nie był w okolicznościach sprawy naruszeniem prawa. Zatwierdzona przedmiotową decyzją lokalizacja budynku na działce inwestora od strony ulicy [...], nie naruszała bowiem nieprzekraczalnej linii zabudowy. W ocenie Sądu posadowienie budynku w sposób odpowiadający właścicielowi działki z zachowaniem obowiązujących przepisów w zakresie odległości od granic sąsiednich nieruchomości jest realizowaniem prawa własności. Dlatego nie jest uprawnione żądanie innego, bardziej zdaniem sąsiadów odpowiedniego rozwiązania, zabezpieczające w lepszy sposób ich interesy. Przedmiotowa lokalizacja budynku na działce inwestora nie koliduje też z wymogiem art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - normy o charakterze klauzuli generalnej - który określa wymagania dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, gdyż odnoszą się one do wymagań kompozycjno-estetycznych, projektowanej inwestycji oraz jej zharmonizowania z istniejącym otoczeniem. Istotnie w pkt 1.1.2 decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. o warunkach zabudowy wskazano, iż projekt zagospodarowania działki i przyjęte rozwiązania w projekcie budynku mieszkalnego winny zapewnić stworzenie właściwych warunków do zamieszkiwania, zarówno mieszkańcom projektowanego budynku, jak również mieszkańcom nieruchomości, które graniczą z nieruchomością , na której ma być posadowiona projektowana inwestycja. Jednak wymagania te muszą być uznane za spełnione jeśli projektowana inwestycja zgodna jest z warunkami technicznymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm. ) Inwestor spełnił wymogi decyzji o warunkach zabudowy w zakresie nie naruszenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, a także w zakresie dopuszczalnego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy określonego na 45%, wysokości budynku określonej na 19m, wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej - 30%, geometrii dachu, szerokości elewacji frontowej. Jednoczenie podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej określenie w decyzji o warunkach zabudowy parametrów projektowanej zabudowy w sposób graniczny, oznacza iż prawem inwestora było ich wykorzystanie w maksymalnym zakresie. Organ słusznie przywołał dołączone przez inwestora do akt sprawy opracowanie projektantów arch. J.F. i arch. W.P. z dnia z dnia 19 maja 2008 r. i 9 grudnia 2008r. będące odpowiedzią na zarzuty sformułowane w stosunku do inwestycji. Zgodnie z wyjaśnieniem projektantów bilans powierzchni zabudowy zamieszczony w projekcie został wykonany w oparciu o zapisy Polskiej Normy PN-ISO 9836. Powierzchnię zabudowy ograniczono do obrysu zewnętrznych ścian zrzutowanych na poziom terenu i tak wyliczona wynosiła 44,7%. Opinia ta zawiera wyszczególnienie jakiej powierzchni projektanci nie zaliczyli do powierzchni zabudowy. Organ II instancji miał w tej sytuacji prawo poprzestać na oświadczeniu projektantów w tym zakresie. Natomiast w przedstawionej przez rzeczoznawcę A. J. opinii brak było informacji dotyczącej metody uzyskania odmiennego – większego wyniku. Prawidłowej ocenie poddano zarzut dotyczący tego, że projekt przewiduje miejsca postojowe w garażu podziemnym także dla samochodów związanych z korzystaniem z powierzchni budynku przeznaczonych pod lokale usługowe. W decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. o warunkach zabudowy nie określono bowiem w sposób obligatoryjny lokalizacji miejsc postojowych ( na terenie działki czy w garażu podziemnym) w liczbie wynikającej ze wskaźnika dla lokali usługowych. Z dołączanych do akt analiz pod nazwą - ,,wyjaśnienia projektantów z dnia 19 maja 2008 roku" oraz z dnia 9 grudnia 2008r. " wyjaśnienia dotyczące zastrzeżeń wyrażonych w opinii technicznej A. J." wynika, że projekt zapewnia miejsca postojowe wg wskaźnika 1 m.p.- 1 mieszkanie, jednak nie mniej niż 1 miejsce ma 60 m kw powierzchni użytkowej oraz dla części usługowej wg wskaźnika nie mniej niż 25 miejsc na 1000 m kw powierzchni użytkowej. Nadto autorzy projektu wskazali, że w garażu budynku zaprojektowano jedynie 43 miejsca postojowe dla samochodów osobowych i natężenie ruchu pojazdów w ciągu doby wynikające z ruchu pojazdów parkujących w garażu, zbliżone będzie do minuty natężenia ruchu na ulicy [...]. Poza tym zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje znacząco na środowisko i inwestor - Spółdzielnia Mieszkaniowa "S." w W. nie miała obowiązku przeprowadzania badań mających na celu ustalenie w jakim zakresie projektowana inwestycja wpłynie na poziom hałasu w lokalach budynków sąsiadujących. Zasadnie Wojewoda uznał, że nie można mówić o naruszeniu interesu skarżącej w kontekście art. 144 Kodeksu cywilnego. Jak wynika z opinii architektów J. F., W. P. z dnia 9 grudnia 2008r. "wyjaśnienia dotyczące zastrzeżeń wyrażonych w opinii technicznej A. J." w przedłożonym projekcie nie naruszono wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej - 30%. Nie było podstaw do kwestionowania przedłożonej przez inwestora analizy w zakresie braku naruszenia § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm). Wynika z niej, że projektowany budynek nie zacienia w sposób sprzeczny z przepisami budynków sąsiednich. Natomiast z treści skargi wynikałoby żądanie braku jakiegokolwiek ich zacienienia. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.