VII SA/Wa 2212/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi P.w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r., [...], na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98., poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", odmówił wydania decyzji nakazującej rozbiórkę zabudowy tarasu przylegającego do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W.. Organ zauważył w uzasadnieniu, że P.w piśmie z dnia 17 stycznia 2012 r. wniosła o wszczęcie postępowania i wydanie decyzji administracyjnej nakazującej A. G. rozbiórkę obiektu budowlanego - zabudowy tarasu przylegającego do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W.. Organ zauważył także, że decyzją Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2010 r. Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę A. G. na zabudowę tarasu w lokalu nr [...], na VIII kondygnacji na budynku mieszkalnym przy ul. [...]na działce ew. nr [...]z obrębu [...] według projektu budowlanego stanowiącego integralną część decyzji. Decyzja ta zgodnie z informacją - pieczęcią Urzędu Miasta [...], w dniu [...] sierpnia 2010 r. stała się ostateczna. Następnie postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. wznowione zostało postępowanie administracyjne na żądanie P.w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na zabudowę tarasu. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Prezydent [...]wstrzymał wykonanie decyzji nr [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że decyzją Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2010 r., Prezydent [...]uchylił własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na zabudowę tarasu. Natomiast dnia 14 września 2010 r. złożone zostało zawiadomienie o zakończeniu budowy - zabudowy tarasu w lokalu nr [...] na VIII kondygnacji budynku przy ul. [...] w W.. W związku z tym zawiadomieniem, w dniu 21 września 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] zgłosił sprzeciw decyzją Nr [...], wskazując na fakt uchylenia przez Prezydenta [...]decyzji Nr [...]o pozwoleniu na budowę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]podniósł, że decyzją Nr [...]z dnia [...] października 2010 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości wymienioną decyzję z dnia [...] września 2010 r., Nr [...], oraz umorzył postępowanie administracyjne prowadzone przez organ I instancji w przedmiocie wniesienia sprzeciwu. W uzasadnieniu organ odwoławczy zauważył, że do robót budowlanych polegających na zabudowie tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr [...] nie mają zastosowania przepisy art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego. Prace budowlane związane z zabudową przedmiotowego tarasu wykonywane były oraz zakończone zostały w czasie gdy pozostawała w obrocie prawnym ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Nie można zatem było uznać, że wykonane roboty budowlane stanowią samowolę budowlaną. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]wskazał także, że Wojewoda [...]decyzją Nr [...]z dnia [...] października 2010 r. uchylił w całości decyzję Prezydenta [...][...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., którą to uchylono decyzję Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie organ powiatowy zauważył, że we wszczętym w dniu 10 stycznia 2011 r. postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na roboty budowlane polegające na zabudowie tarasu w lokalu nr [...] na VIII kondygnacji budynku mieszkalnego przy ul. [...]na działce ew. [...]z obrębu [...]w W., Prezydent [...]decyzją z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Podsumowując uzasadnienie decyzji z dnia [...] maja 2012 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy wykazał, że nadal w obrocie prawnym pozostaje decyzja Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2010 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla A. G. na zabudowę tarasu w lokalu nr [...] na VIII kondygnacji na budynku mieszkalnym przy ul. [...]. Ponadto, z protokołu z oględzin (nr [...]) z dnia [...] lutego 2012 r. wynika m.in., że "taras narożny od ul. [...]wykonany zgodnie z projektem autorstwa mgr. inż. K. S. - tafle szklane w konstrukcji aluminiowej, ścianki pionowe ponad balustradą od strony ul. [...] i od ul. [...] z wyjściem na balkon, zadaszenie wykonane ze spadkiem w kierunku [...] - odprowadzenie wód opadowych rynną i rurą Ø 50 do istniejącej na tarasie kratki ściekowej". Biorąc pod uwagę fakt, że zabudowa tarasu wykonana została zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a odprowadzenie wód jest do istniejącej na tarasie kratki ściekowej zdaniem Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego uznać należało, że inwestycja zrealizowana została zgodnie z zasadami sztuki budowlanej. Jednocześnie organ powiatowy wskazał, że podniesiony przez P. zarzut "wykonania robót budowlanych pomimo braku zgody właścicieli nieruchomości oraz pomimo nie uzgodnienia z P. projektu budowlanego" winieni być rozstrzygany na drodze wzajemnych polubownych negocjacji lub przed sądem powszechnym w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia żądania P., co skutkowało wydaniem decyzji odmawiającej wydania nakazu rozbiórki dla zabudowy tarasu przylegającego do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...]w W.. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P.w W. - uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...][...] z dnia [...] maja 2012 r. i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 Prawa budowlanego, odmówił wydania nakazu rozbiórki zabudowy tarasu przylegającego do lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym położonym przy ul. [...]w W. Uzasadniając decyzję[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że zaskarżona decyzja [...]zasługuje na uchylenie, aczkolwiek z zupełnie innych przyczyn niż wskazane przez stronę w odwołaniu. Organ II instancji zauważył, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego była ocena, czy żądanie wnioskodawcy odnośnie wydania nakazu rozbiórki zabudowy tarasu jest zasadne w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie. Organ zauważył również, że z akt administracyjnych wynika, że inwestycja budowlana polegająca na zabudowie tarasu w ww. lokalu mieszkalnym nr [...] została realizowana na podstawie decyzji Prezydenta [...]Nr [...]z dnia [...]sierpnia 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. G. pozwolenia na przedmiotowe przedsięwzięcie budowlane. Decyzja ta została skierowana do wiadomości P.w W. i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Ponadto - jak wynika z protokołu nr [...] - taras narożny od ul. [...]został zabudowany zgodnie z projektem budowlanym autorstwa mgr. inż. K. S., zatwierdzonym ww. decyzją Nr [...]wraz ze stosownym sposobem odprowadzania z niego wód opadowych. Inwestycja została zrealizowana zgodnie z zasadami sztuki budowlanej. Zdaniem organu II instancji, organ powiatowy słusznie wskazał, że podniesione przez wnioskodawcę kwestie w pkt 3 wniosku opatrzonego datą 17 stycznia 2012 r. jako nienależące do kompetencji organów nadzoru budowlanego winny być rozstrzygane w drodze wzajemnych polubownych negocjacji albo w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nadmienił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]prawidłowo w piśmie z dnia 24 maja 2012 r., skierowanym do Wojewody [...], zasygnalizował potrzebę objęcia trybem nadzoru administracyjnego decyzji Prezydenta [...]Nr [...] w celu wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Wojewoda [...]decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. stwierdził nieważność ww. decyzji Nr [...]. Mając powyższe na względzie, [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził - w ślad za organem powiatowym - że w omawianym przypadku brak jest podstaw do uwzględnienia żądania P. w W., bowiem żądanie wnioskodawcy odnośnie wydania nakazu rozbiórki przedmiotowej zabudowy tarasu jest bezzasadne, wobec czego należało rozstrzygnąć sprawę poprzez wydanie decyzji odmownej, jak to uczynił organ powiatowy. Zastrzeżenia organu odwoławczego wzbudziła jednak przywołana w decyzji organu I instancji podstawa prawna, tj. art. 48 ust. 1 i art. 51 Prawa budowlanego. Organ II instancji wyjaśnił, że nieprawidłowe było wskazanie przez organ powiatowy jako podstawy prawnej przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, który odnosi się wyłącznie do przypadku obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Tym samym regulacja art. 48 Prawa budowlanego nie mogła znaleźć zastosowania w niniejszej sytuacji. Ponadto organ II instancji zauważył, że organ administracji publicznej orzekający w danej sprawie administracyjnej nie jest związany przepisem prawnym wskazanym przez wnioskodawcę, lecz wyłącznie przedmiotem wniosku. Rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy według obowiązujących przepisów prawnych w dacie wydawania decyzji należy wyłącznie do kompetencji tego organu. A zatem w niniejszym przypadku podjęcie decyzji odmownej powinno nastąpić w oparciu o przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, jako że powyższa regulacja odnosi się do robót budowlanych niebędących budową. W celu skorygowania nieprawidłowości tkwiącej w zapisie podstawy prawnej w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]Nr [...], organ uznał, że należało podjąć rozstrzygnięcie w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., tzn. uchylić ww. decyzję pierwszoinstancyjną i orzec co do istoty sprawy w oparciu o właściwy przepis prawa materialnego, tzn. art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 Prawa budowlanego. Za bezzasadny i całkowicie nietrafny uznał [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zarzut odwołania, że organ powiatowy dopuścił się naruszenia przepisów proceduralnych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. W ocenie organu II instancji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]przeprowadził czynności postępowania dowodowego zgodnie z art. 61 § 4, art. 79 § 1 K.p.a. pozostającymi w związku z art. 10 § 1 K.p.a. Organ powiatowy przy rozpoznawaniu i rozstrzyganiu sprawy nie dopuścił się również naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2012 r. złożyła P." w W., wnosząc o jej uchylenie w całości, a także o uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: a) art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 78 i 79 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie – P. czynnego udziału w postępowaniu dowodowym, w szczególności udziału w przeprowadzeniu dowodu z oględzin, stawiania wniosków i składania wyjaśnień co do tego dowodu oraz nieuwzględnienie wniosku o ponowne przeprowadzenie wizji w lokalu nr [...]przy ul. [...] w W.; b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. polegające na: - wydaniu decyzji pomimo braku wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na zabudowę tarasu; - pominięciu dowodów wskazujących, że zabudowa tarasu nie została wykonana zgodnie z zasadami sztuki budowlanej; - pominięciu okoliczności, że decyzja o pozwoleniu na budowę Nr [...]została wydana na skutek świadomego wprowadzenia organu administracji architektoniczno- budowlanej w błąd, bowiem A. G. w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazał siebie jako jedynego właściciela nieruchomości; - błędnym przyjęciu, że zabudowa tarasu została wykonana w oparciu o zgodny z przepisami prawa oraz zatwierdzony projekt budowlany, podczas gdy już w trakcie prac budowlanych wstrzymano wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś decyzja ta została następnie uchylona. 2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 Prawa budowlanego polegające na jego błędnym zastosowaniu prowadzącym do odmowy wydania nakazu rozbiórki zabudowy tarasu, w sytuacji, gdy na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego należało orzec nakaz rozbiórki ww. zabudowy tarasu. W odpowiedzi na skargę [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy obu instancji prawidłowo stanęły na stanowisku, że w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy brak było podstaw do wydania nakazu rozbiórki zabudowy tarasu przylegającego do lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym położonym przy ul. [...]w W., zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku P.w W.. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy administracyjne obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, wskazując, że pomimo prowadzenia postępowania nadzwyczajnego (wznowieniowego) w stosunku do decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę A. G. na zabudowę tarasu w lokalu nr [...], na VIII kondygnacji na budynku mieszkalnym przy ul. [...], na działce ew. nr [...]z obrębu [...], wg projektu budowlanego stanowiącego integralną część decyzji, aktualnie decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym. Z akt sprawy, jak i z uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, że przedstawiając administracyjny tok instancji postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta [...]z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...], organy przywołały wpływ decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r., Nr [...], jak i decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...], która uznana została jako zapadła w innym postępowaniu, tj. w trybie zwykłym, w którym ponownie rozpoznano wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę. Natomiast strona skarżąca pominęła, że decyzja Prezydenta [...]z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...], którą na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego odmówiono A. G. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na zabudowie tarasu w lokalu nr [...], na VIII kondygnacji na budynku mieszkalnym przy ul. [...] W., decyzją Wojewody [...]z dnia [...] lipca 2012 r., Nr [...], została wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności. Jak wynika z powyższego, decyzja Prezydenta [...]z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, nigdy nie została wyeliminowana z obrotu prawnego ostateczną decyzją administracyjną, ponieważ takiego skutku nie spowodowała ani decyzja Wojewody [...]z dnia [...] października 2010 r., Nr [...], ani tym bardziej decyzja Prezydenta [...]z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...], która stanowiła ponowne rozstrzygnięcie tego samego wniosku, w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a nie - art. 151 K.p.a. Oznacza to, że wszystkie roboty budowlane, jakie zostały objęte zawiadomieniem o zakończeniu budowy z dnia 14 września 2010 r., zrealizowane w oparciu o decyzję Prezydenta [...]z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...], zostały wykonane legalnie. W tym zakresie zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. są więc bezzasadne. Na powyższą ocenę nie ma też wpływu to, że w dniu [...] sierpnia 2010 r. Prezydent [...]postanowieniem Nr [...]wstrzymał wykonanie ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ postanowienie to zostało doręczone inwestorowi w dniu 13 września 2010 r., a więc już po wykonaniu wszystkich robót budowlanych, które zakończono w dniu 10 września 2010 r. W tym miejscu wskazania wymaga, że już z samego faktu wydania przez Prezydenta [...]decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...], o pozwoleniu na budowę oraz prowadzeniu zgodnie z tą decyzją robót budowlanych, wynika, że nie jest możliwe wszczęcie postępowania rozbiórkowego w stosunku do ww. zabudowy tarasu w oparciu o przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Dyspozycja tego przepisu bowiem dotyczy sytuacji, w której roboty budowlane były prowadzone ale w przypadku gdy inwestor przed ich rozpoczęciem nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z przedstawionego powyżej wywodu, w niniejszej sprawie inwestor takowe pozwolenie uzyskał. Z tego względu zarzut dotyczący naruszenia art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego należało uznać za bezzasadny. Bez znaczenia dla możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego jest więc czy w wyniku nadzwyczajnych trybów postępowania zostałaby wyeliminowana z obrotu prawnego ww. decyzja o pozwoleniu na budowę. Jednak nie oznacza to, że Prawo budowlane nie przewiduje możliwości rozbiórki obiektu budowlanego zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę. Temu służy tryb naprawczy z art. 50-51 Prawa budowlanego, jednak przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym trybie nie wymaga od właściwych organów nadzoru budowlanego prowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, czy roboty budowlane wykonane zostały przez inwestora, który dysponował nieruchomością na cele budowlane. Stanowisko takie jest zgodne z zasadą prawną, jaka została wypowiedziana w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/10. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że Prawo budowlane tylko w określonych przypadkach i sprawach wskazuje kiedy możliwe jest wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane poprzez złożenie oświadczenia o posiadaniu tego prawa. Oznacza to, że tylko w tych przypadkach i w tych sprawach inwestor może złożyć takie oświadczenie, a organ może żądać złożenia takiego oświadczenia. Z treści art. 50-51 Prawa budowlanego wynika natomiast, że w takim postępowaniu inwestor nie jest obowiązany do wykazywania takiego prawa poprzez złożenie stosownego oświadczenia, poza sytuacją, o jakiej mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 51 ust. 4 i art. 40 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, a więc w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Ponadto w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy organy nadzoru budowlanego nie były uprawnione do skontrolowania prawdziwości, złożonego przez A. G. do wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to bowiem stanowiło element postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, którego wynik nie podlega ocenie organów nadzoru budowlanego, które to organy stosownie do art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego nie posiadają takich uprawnień kontrolnych, ponieważ nie są organami wyższego stopnia w stosunku do organu wydającego pozwolenie na budowę jakim jest organ architektoniczno-budowlany (w niniejszej sprawie Prezydent [...]). Nie można w tym zakresie zarzucić organom nadzoru budowlanego, że nie przeprowadziły stosownych czynności wyjaśniających, skoro nie miały takiego obowiązku przy ustaleniu, że nie doszło do istotnych odstępstw dokonanej faktycznie zabudowy tarasu od zatwierdzonego decyzją Prezydenta [...]projektu budowlanego. Z tego względu, w tym zakresie zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. są bezzasadne. Jak wynika z powyższego, w niniejszej sprawie istniała wyłącznie możliwości przeprowadzenia postępowania w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie organów obu instancji zostało przeprowadzone właśnie w tym trybie. W ustalonym powyżej stanie faktycznym sprawy dot. zabudowy tarasu, wydanie stosownego nakazu lub obowiązku dla inwestora uzależnione zostało od tego, czy roboty budowlane zostały wykonane (art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego): bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub (pkt 1); w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub (pkt 2); na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub (pkt 3); w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (pkt 4). Zgodnie z dyspozycją ww. przepisu organy nadzoru przeprowadziły postępowanie wyjaśniające ustalając, że roboty budowlane przy zabudowie tarasu prowadzone były w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę i zgodnie z tą decyzją oraz to, że odprowadzenie wód opadowych z zadaszenia tarasu następuje za pomocą orynnowania i rury spustowej skierowanej do kratki ściekowej znajdującej się na trasie. Nie ulega więc wątpliwości, że odprowadzenie wód opadowych z przedmiotowego zadaszenia tarasu spełnia wymogi z § 126 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którym dachy i tarasy, a także zagłębienia przy ścianach zewnętrznych budynku powinny mieć odprowadzenie wody opadowej do wyodrębnionej kanalizacji deszczowej lub kanalizacji ogólnospławnej, a w przypadku braku takiej możliwości - zgodnie z § 28 ust. 2. Z tych względów, organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, że stan faktyczny i prawny sprawy nie daje podstaw do nakazania A.G. rozbiórki ww. zadaszenia tarasu w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Dlatego zarzut dotyczący naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 Prawa budowlanego należało uznać za bezzasadny. Z powyższych względów, organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., wskazując na niepoprawność przywołania w podstawie prawnej decyzji organu I instancji art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, ponieważ postępowanie zostało przeprowadzone w innym trybie, tj. art. 50-51 Prawa budowlanego. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. w zakresie pominięcia dowodów wskazujących, że zabudowa tarasu nie została wykonana zgodnie z zasadami sztuki budowlanej, w pierwszej kolejności wskazania wymaga, że z akt sprawy nie wynika, że strona skarżąca w tym zakresie składała jakiekolwiek dowody. W tym zakresie strona skarżąca wyłącznie podnosiła konkretny zarzut dotyczący niewłaściwego odprowadzenia wód opadowych jednak nie poparty ani żadnymi dowodami, ani konkretnym stanowiskiem, na czym owe niewłaściwe odprowadzenie wód opadowych z zabudowanego tarasu polega. To gołosłowne stanowisko strony skarżącej wynika zarówno z wniosku z dnia 17 stycznia 2012 r. o nakazanie rozbiórki zadaszenia tarasu i pisma z dnia 23 lutego 2012 r. skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]. Powyższego nie zmienia, że w odwołaniu oraz w skardze skierowanej do Sądu administracyjnego strona skarżąca wskazała na nie funkcjonowanie ww. odprowadzenia wód opadowych z przedmiotowego zadaszenia tarasu, co miałoby powodować zalewanie elewacji budynku oraz mieszkania znajdującego się poniżej lokalu nr [...]. W tym zakresie skarżąca [...] nie przedstawiła jednak żadnych dowodów, a z akt sprawy wynika, że brak było podstaw do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w innym zakresie niż to uczyniono, skoro odprowadzenie wód opadowych z zadaszenia tarasu spełniało wymóg z § 126 ust. 1 ww. rozporządzenia, a nie zaistniały fakty potwierdzające późniejsze twierdzenia skarżącej [...]. W tym miejscu wyjaśnienia stronie skarżącej wymaga, że w trakcie trwającego postępowania administracyjnego strona ta była informowana przez organ nadzoru budowlanego o wszystkich okolicznościach, tj. o wyznaczonym terminie przeprowadzonych oględzin, jak i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień, złożenia wniosków i zastrzeżeń oraz przyczynach braku podstaw do przeprowadzenia ponownych oględzin. A zatem organ administracyjny zapewnił skarżącej [...] czynny udział w postępowaniu, której to oceny nie zmienia fakt, że przedstawiciel Spółdzielni nie został wpuszczony przez A. G. na teren oględzin. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że oględziny dotyczyły właśnie takiego zakresu, w jakim domagała się tego strona skarżąca, tj. pod kątem spełnienia wymogów z § 126 ust. 1 ww. rozporządzenia. Z czynności tej został sporządzony stosowny protokół oraz wykonane zostały zdjęcia, a fakt nie wpuszczenia przedstawiciela [...]na teren oględzin nie miał wpływu na możliwość późniejszego zapoznania się z ustaleniami oględzin i zgłoszenia ewentualnych uwag do protokołu. Zamiast tego skarżąca [...]wystosowała do organu pismo z żądaniem przeprowadzenie ponownych oględzin z jej udziałem, co nie może mieć wpływu na ogólną ocenę, co do prawdziwości ustaleń organu podczas oględzin, jak i tego, że w postępowaniu organ administracyjny zapewnił stronie skarżącej czynny udział w postępowaniu, a nie dysponując żadnymi środkami prawnymi, nie mógł wymusić na właścicielu lokalu nr [...]wpuszczenia przedstawiciela [...]na teren oględzin (pismo organu z dnia 20 marca 2012 r. informujące [...]). W tym miejscu wskazania wymaga, że postawienie przed Sądem administracyjnym zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga uzasadnienia, że takie naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Takiego wpływu strona skarżąca w swojej skardze nie wykazała, natomiast Sąd na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", nie dostrzega takiego związku pomiędzy wynikiem postępowania, a nie wpuszczeniem przedstawiciela [...]na teren oględzin, ponieważ w ocenie Sądu organ administracyjny podczas tych oględzin dochował należytej staranności celem ustalenia, w jaki sposób odprowadzane są wody opadowe z przedmiotowego zadaszenia tarasu. Strona skarżąca w tym zakresie podnosi, że organ winien uzyskać stosowną ekspertyzę, jednak takiego wniosku dowodowego nie zgłosiła w trakcie trwającego postępowania administracyjnego. Ponadto wskazała, że organ nie uwzględnił zgłoszonych przez nią dowodów, jednak takich dowodów w trakcie postępowania nie przedstawiła, jak i nie wykazała przed Sądem, że w ogóle takie dowody jak pisma A. M. i czy zeznania Z.W. istnieją lub kto może być w ich posiadaniu. A zatem wobec jednoznacznych ustaleń organu, co do prawidłowości odprowadzania wód opadowych z przedmiotowego zadaszenia tarasu, bezzasadnym należało uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 78 i 79 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie – P. czynnego udziału w postępowaniu dowodowym, w szczególności udziału w przeprowadzeniu dowodu z oględzin, stawiania wniosków i składania wyjaśnień co do tego dowodu oraz nieuwzględnienie wniosku o ponowne przeprowadzenie wizji w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. Ponadto z akt sprawy wynika, że organy obu instancji w trakcie administracyjnego toku instancji odniosły się do wszystkich kwestii podnoszonych przez skarżącą [...], tj. samowolnego wykonania robót budowlanych, prawidłowości odprowadzanie wód opadowych, ponownego przeprowadzenia oględzin przedmiotowego zadaszenia tarasu, poza kwestią dysponowania nieruchomością na cele budowlane, która jednak nie mogła być przedmiotem postępowania, o czym była mowa w przedstawionych powyżej wywodach. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.