VII SA/Wa 2217/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni [...] w C. Gmina [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie: nakazu rozbiórki sieci kanalizacyjnej postanawia: uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2012 r. w ten sposób, że w dotychczasowej sentencji dodać pkt III. w brzmieniu: "III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej Spółdzielni [...] w C. Gmina [...] kwotę 757,00 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego". Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej ppsa - strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§2), orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§3). Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 ppsa). Zgodnie z art. 200 ustawy w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie do treści art. 209 w/w ustawy wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 ppsa. Strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. W niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, a zatem skarga została przez Sąd uwzględniona. Odpis wyroku został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 17 maja 2012 r., a w dniu 24 maja 2012 r. (data stempla pocztowego) skarżąca złożyła wniosek o uzupełnienie wyroku Sądu poprzez zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wniosek ten jest zasadny, gdyż Sąd nie orzekł o kosztach postępowania, a wniosek o zasądzenie kosztów został zawarty w skardze. Na koszty postępowania wynoszące w niniejszej sprawie 757 złotych złożyło się: wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej, ustalone zgodnie z przepisem § 18 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) w kwocie 240 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, uiszczony w sprawie wpis sądowy w kwocie 500 złotych. Ustalając wysokość wynagrodzenia pełnomocnika Sąd wziął pod uwagę art. 205 § 2 ppsa. Zgodnie z jego treścią do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się: jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe (obejmujące opłaty sądowe: wpis, opłaty kancelaryjne oraz zwrot wydatków) oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie udział pełnomocnika ustanowionego przez skarżącą sprowadzał się do stawienia się na rozprawie przed Sądem w dniu 13 stycznia 2012 r. pełnomocnik nie podjął innych czynności w sprawie dlatego też zasądzono wynagrodzenie określone w ww. rozporządzeniu. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w postanowieniu.