VII SA/Wa 2218/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Z. T.-F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. R. oraz M. R. uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia, na wniosek W. R. oraz M. R., nieważności decyzji Urzędu [...] Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 1987 r. znak: [...] zezwalającej Z. T. oraz S. T. na adaptację części strychu na poszerzenie zaplecza gospodarczego lokalu nr 4 w budynku przy ulicy S. w K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji omówił stan faktyczny sprawy, wskazując, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. zapadła po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w związku z decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak: [...] uchylającą w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu [...] Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 1987 r. znak: [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W powyższym rozstrzygnięciu organ odwoławczy wskazał na konieczność odtworzenia akt administracyjnych, bowiem podjęte przez organ wojewódzki działania nie wyczerpały wszystkich możliwych czynności, które zmierzałyby do odtworzenia, bądź odnalezienia zagubionych akt. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się Z. T.-F. oraz S. T. zaskarżając je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 8 października 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1961/09 skargę oddalił. W tym stanie faktycznym zapadła decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., od której odwołali się J. R. oraz M. R. Po rozpatrzeniu tego dowołania (J. R. oraz M. R.) oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] lipca 2011r. uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Na wstępie organ odwoławczy wskazał, że jakkolwiek organ wojewódzki po zwrocie akt przedmiotowej sprawy podjął działania zmierzające do odtworzenia zaginionych akt występując w tym celu do stron postępowania oraz Prezydenta Miasta K. uzyskując w ten sposób m.in. oświadczenie dotyczące przyrzeczenia przydziału części strychu w budynku przy ul. S. w K. z dnia 31 października 1986r., tym niemniej w zgromadzonych aktach brak jest zgody z dnia 20 września 1983 r. na adaptację części strychu dla celów mieszkalnych lub pracowni twórczej pracy przy ul. S. wydanej dla S. T. i Z. T., a także planu strychu. Organ wojewódzki pominął w tym zakresie całkowicie pismo G. R. z dnia 5 lutego 2011 r. wskazujące, że być może dokumentację tą posiada generalny wykonawca, nie podejmując jakichkolwiek działań zmierzających do wyjaśnienia tejże kwestii. Następnie organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 1 czerwca 2001 r. sygn. akt IV SA 564/99 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 1999 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. znak: [...] stwierdzającą, na wniosek J. R. oraz M. R., nieważność decyzji Urzędu [...] Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 1987r., znak: [...]. Sąd wskazał, iż oświadczenie z dnia 20 września 1983 r. o wyrażeniu zgody na adaptację części strychu dla celów mieszkalnych lub pracowni twórczej pracy przy ul. S. wydanej dla S. T. i Z. T. "prawdopodobnie zostało podpisane przez administratora M., jednak nie została ustalona jego rzeczywista funkcja oraz zakres jego uprawnień" oraz że "należało zatem ustalić zakres uprawnień osoby, która wydała i podpisała przedmiotowe oświadczenie o wyrażeniu zgody na adaptację części strychu, celem dokonania oceny czy oświadczenie to zostało wydane w ramach przysługujących jej uprawnień czy też uprawnienia te zostały przekroczone". Jednocześnie Sąd wskazał, iż funkcja ww. osoby jest określana zamiennie "raz jako administratora, innym razem jako zarządcy lub też pełnomocnika". Stosownie do art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368, ze zm.), zw. dalej ustawą o NSA, w zw. z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.), zw. dalej p.w.p.p.s.a., ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100 ww. ustawy, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Tym samym, będąc związanym powyższą oceną prawną oraz wskazaniami wyrażonymi w wyroku NSA, Wojewoda [...] zobowiązany był do ustalenia kwestii, na które uwagę zwrócił NSA. W tym celu organ wojewódzki winien zwrócić się do osoby, która podpisała oświadczenie z dnia 20 września 1983 r., ewentualnie jej następców prawnych, o wskazanie zakresu uprawnień tejże osoby wynikających z dokumentu powierzającego stanowisko administratora (umowa), również w celu ustalenia jej rzeczywistej funkcji. Z rozdzielnika decyzji z [...] sierpnia 1987 r. wynika, iż powyższe rozstrzygnięcie zostało skierowane również do zarządcy budynku [...], w archiwum którego, lub jego następcy prawnego, być może znajdują się ww. brakujące dokumenty. Z uwagi na powyższe nie może się ostać stanowisko organu I instancji, iż powyższa kwestia ma znaczenie drugoplanowe. Stosownie zatem do art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy mając na względzie wcześniejsze uwagi, stwierdził, że zachodzi konieczność wydania rozstrzygnięcia kasatoryjnego, albowiem weryfikowane rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1, 80 K.p.a., oraz z uchybieniem art. 30 ustawy o NSA w zw. z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., które to naruszenia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Nieustalenie wszystkich okoliczności, na które zwrócił uwagę NSA stanowi istotną część postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, która polega na zbadaniu legitymowania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie przesądzając rozstrzygnięcia zapadłego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż ponownie prowadząc postępowanie Wojewoda [...] winien w pierwszej kolejności ustalić rzeczywistą funkcję osoby, która podpisała oświadczenie z dnia 20 września 1983 r. oraz zakres jego uprawnień (na co zwrócił uwagę NSA w Warszawie), a następnie w oparciu o uzyskany projekt budowlany rozważyć czy sporna inwestycja nie ingerowała w części wspólne budynku, co uzasadniałoby udział w postępowaniu także właścicieli pozostałych lokali. Wojewoda [...] winien także w sposób niebudzący wątpliwości określić funkcję sprawowaną przez W. M., na co również zwracał uwagę NSA, w kontekście podniesionego w odwołaniu zarzutu skierowania decyzji z dnia [...] sierpnia 1987 r., do osoby będącej stroną, która nie żyła. tj. L. R. Z rozdzielnika powyższej decyzji nie wynika, aby została ona skierowana do W. M., czy też L. R. Wśród wymienionych w rozdzielniku podmiotów wskazano bowiem: Z. i S. T., [...] - jako zarządcę budynku oraz organy administracji: [...] Urząd Spraw Wewnętrznych i Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego. Ustalenie zatem, że W. M. był zarządcą budynku występując w imieniu [...], czy też pełnomocnikiem L. R. winno zostać ocenione pod kątem ewentualnej wady, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., z uwzględnieniem art. 101 K.c. (w przypadku pełnomocnictwa). Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, iż organ administracji nie jest związany zarzutami zawartymi we wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji i jeśli nawet uważa, że podniesione przez wnioskodawcę zarzuty są niezasadne, to musi zbadać z urzędu, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Uchybienie temu obowiązkowi oceniane jest przez sądy administracyjne jako "przeprowadzenie postępowania nieważnościowego w sposób niepełny" z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda [...] dokonał oceny decyzji z [...] sierpnia 1987 r. jedynie pod kątem obarczenia jej wadą rażącego naruszenia prawa. Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę na omyłkę pisarską zawartą w weryfikowanym rozstrzygnięciu polegającą na błędnym wskazaniu imienia jednego z wnioskodawców. Jak wynika bowiem z całokształtu zgromadzonych akt sprawy stroną postępowania jest J. R. Ubocznie, odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu pominięcia w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] sierpnia 1987 r. odwołujących się oraz S. R. organ wskazał, iż uchybienie to stanowi przesłankę ewentualnego wznowienia postępowania, nie zaś stwierdzenia nieważności zapadłego w nim rozstrzygnięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Adminsitracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. złożyła Z. T.-F. wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, w szczególności naruszenie -art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, bez podania dowodów, na podstawie, których określone fakty organ orzekający uznał za udowodnione oraz załatwienie sprawy w sposób dowolny i bez uwzględnienia interesu społecznego, a także słusznego interesu obywateli; -art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, gdy nie zaszły do tego przesłanki; -art. 30 ustawy o NSA w związku z art. 99 p.w.p.p.s.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w sprawie i przyjęcie, iż organ administracji był związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 564/99. Zawarcie przez NSA w wyroku wskazań stanowi w rzeczywistości jedynie odwołanie do stanu faktycznego i w tym zakresie nie może wiązać organu administracji. Skarżąca podniosła, że nie zaszły przesłanki do uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Postępowanie prowadzone przed tym organem toczyło się z zachowaniem wszelkich zasad określonych przepisami postępowania. Podkreśliła, iż decyzją z dnia [...] grudnia 1982 r. nakazano Z. T.-F. opuścić i opróżnić z rzeczy i osób uprzednio zajmowany lokal mieszkalny i przeprowadzić się do lokalu nr 4 przy ul. S. w K. Przedmiotową decyzją nakazano również skarżącej przeprowadzenie remontu tego lokalu, co zostało wykonane. Następnie na mocy promesy Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu [...] K. oraz późniejszej decyzji tego Urzędu p. T.-F. uzyskała zgodę na adaptację części strychu usytuowanego bezpośrednio nad mieszkaniem nr 4 na zaplecze magazynowo-gospodarcze z uwagi na wykonywanie rzemiosła artystycznego. W decyzji tej określono szczegółowo zakres wykonywanych prac. Zaadaptowany strych został odebrany bez jakichkolwiek zastrzeżeń. Podkreślenia wymaga fakt, że decyzja została doręczona inwestorkom oraz [...] z siedzib przy ul. A. w K. jako zarządcy budynku. Na dzień wydania decyzji budynek przy ul. S. w K. stanowił własność Gminy Miejskiej K., a więc L. R. nie miał do niego tytułu prawnego i nie był stroną postępowania. Budynek stał się własnością p. R. dopiero w 1992 r., kiedy też został wprowadzony wpis prawa własności w księdze wieczystej. Państwo R. nie byli więc stroną żadnego postępowania. Nieuzasadniony jest zatem zarzut braku jakiejkolwiek informacji w przedmiocie doręczenia decyzji L. R. Nieuzasadniony jest również zarzut, podnoszony przez spadkobierców L. R., iż w postępowaniu stroną była osoba nieżyjąca, co powinno doprowadzić do nieważności postępowania. Wszelkie pisma doręczane były P. W. M., który zajmował się administrowaniem budynku. Pan W. M. posiadał stosowne pełnomocnictwa i mógł reprezentować w postępowaniu administracyjnym właścicieli budynku. W związku z tym nie można uznać, iż w postępowaniu stroną była osoba nieżyjąca. Postanowienie w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku po L. R. zm. [...] marca 1985 r. w [...] uprawomocniło się w 1992 r., a więc po dacie wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Prawidłowe było zatem doręczanie wszelkich pism zarządcy budynku W. M. Następnie wskazała, że organ naruszył art. 138 § 2 k.p.a. - decyzja organu I instancji nie zawierała bowiem naruszenia prawa, a ponowne rozpatrzenie sprawy nie będzie miało wpływu na jej rozstrzygnięcie. Skarżąca otrzymała zgodę na adaptację strychu i ją przeprowadziła, zgodnie ze wskazaniami. Strych został odebrany bez zastrzeżeń i do dnia dzisiejszego Pani T.-F. wykonuje rzemiosło artystyczne w przedmiotowej zaadaptowanej części strychu. Ponadto ponowne rozpatrzenie sprawy i przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego jest bezcelowe wobec faktu zagubienia akt. Przeprowadzone postępowanie w sprawie odtworzenia akt nie doprowadziło do pełnego ich odzyskania, a zatem ponowne rozpatrzenie sprawy nie tylko będzie się opierało na niepełnym materiale dowodowym, ale też będzie obarczone dużym błędem i dowolnością w ocenie dowodów. Organ wydał decyzję w sposób całkowicie dowolny, w związku z zagubieniem akt czyli brakiem dokumentów, oparł się jedynie na własnych domniemaniach czym naruszył też art. 107 § 3 k.p.a. Naruszył zatem podstawowe zasady postępowania, w tym zasadę informowania stron, nieudostępniając skarżącej niektórych decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, skarga zaś jest niezasadna. Podstawę prawną kontrolowanej przez Sąd Wojewódzki decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. stanowi art. 138 § 2 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie kluczową kwestią było zatem zbadanie przez Sąd zasadności zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a., po jego zmianie w dniu 11 kwietnia 2011 r. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Rozstrzygnięcie przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. jest określane jako decyzja kasacyjna, która jest rozstrzygnięciem procesowym. Nie kształtuje ona stosunku materialnoprawnego, a wydana może być tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie mającym wpływ na wynik sprawy. W takich przypadkach organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości albo w znacznej części. Naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Wydanie decyzji kasacyjnej jest zatem wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. Decyzja taka nie może więc być wydana w innych sytuacjach, niż wskazane w powołanym przepisie i żadne inne wady decyzji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji tego typu. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2010 r. sygn. akt I OSK 900/09 (Lex nr 745366) "skoro decyzja kasacyjna może być wydana wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, to nie powinno budzić wątpliwości, że organ odwoławczy przy jej wydaniu ogranicza się tylko do oceny potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz jego zakresu. Organ nie rozstrzyga wówczas o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji". Teza powyższego wyroku, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, zachowuje swoją aktualność także po zmianie art. 138 k.p.a. dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zgodzić należy się z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, iż Wojewoda [...] z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy niezbędnych do prawidłowej oceny kontrolowanej decyzji Urzędu [...] Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 1987 r. z punktu widzenia kwalifikowanej wadliwości. Dopiero bowiem uzupełnienie materiału dowodowego o wskazane dokumenty i informacje pozwoli ustalić czy w kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji zaistniały wady wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Organ II instancji wskazując na powyższy przepis (art. 138 § 2 k.p.a.) jako podstawę rozstrzygnięcia powołał się (kolejny zresztą raz) na braki w dokumentacji oraz na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2001 r. sygn. akt IV SA 564/99, którym sąd udzielił organowi wytycznych, w szczególności wskazując na konieczność ustalenia kto podpisał oświadczenie z dnia 20 września 1983 r., gdyż ustalenie do kogo należy podpis nie może mieć charakteru prawdopodobnego, nakazał również ustalenie rzeczywistej funkcji oraz zakresu uprawnień administratora W. M., jako osoby która "prawdopodobnie" podpisała oświadczenie z dnia 20 września 1983 r. o wyrażeniu zgody na adaptację części strychu dla celów mieszkalnych lub pracowni twórczej pracy - celem ustalenia czy uprawnienia mu przysługujące na to pozwalały czy też zostały przekroczone". Sąd wskazał także na konieczność zbadania funkcji p. M., z uwagi na to, iż był on określany zamiennie raz jako administrator innym razem jako zarządca lub też pełnomocnik. Wskazać trzeba, że w odtworzonych aktach sprawy nadal brak planu strychu, na co również zwracał uwagę NSA, organ I instancji nie podjął bowiem działań w celu jego uzyskania, czy też choćby wyjaśnienia tej kwestii i dania wyrazu wyjaśnieniom bądź staraniom w uzasadnieniu swojej decyzji, mimo że w aktach sprawy znajduje się pismo G. R. z dnia 5 lutego 2011 r. wskazujące, że dokumentację tę może posiadać generalny wykonawca. W kwestii zarzutów skargi wskazać trzeba, że zasadniczo odnoszą się do decyzji wydanej przez organ I instancji, uwagę bowiem skupiają głównie na brakach w materiale dowodowym, to zaś było główną przyczyną uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji. Nie można się też zgodzić, że organy nie są w stanie zgromadzić (oraz odtworzyć) materiału dowodowego lub też przynajmniej podjąć czynności zmierzających do jego zebrania i ustalenia istotnych dla sprawy informacji. Dodać trzeba, że zarzuty postawione w skardze wzajemnie się wykluczają. Nie można bowiem skutecznie zarzucić naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., którego racją prawną jest powrót do postępowania przed organem I instancji na skutek niedopełnienia przez ten organ obowiązków wynikających z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., a jednocześnie zarzucić, że decyzję wydano bez wyczerpującego zbadania materiału dowodowego, czyli właśnie z naruszeniem ww. przepisów art. 7, art. 77 i art. 82 k.p.a. Niezasadnie zaś zarzucono naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Zaniechanie zebrania materiału dowodowego i przeprowadzenia stosownych czynności zasadnie zatem wytknięto w zaskarżonej decyzji wskazując na potrzebę ponowienia postępowania przez organ I instancji, szczególnie iż w sprawie wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku z dnia 1 czerwca 2001 r. Na marginesie już tylko wskazać trzeba, że stosownie do art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.w.p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Niezrozumiały jest zatem zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 30 ustawy o NSA w związku z art. 99 p.w.p.p.s.a., tym bardziej, że sama skarżąca raz wskazuje, że organ nie jest związany wyrokiem NSA z dnia 1 czerwca 2001 r., bowiem zawarta w wyroku wykładnia odnosi się jedynie do stanu faktycznego i w tym zakresie nie może wiązać organu, innym razem skarżąca twierdzi, że w kwestiach korzystnych dla skarżącej a wynikających z tego samego wyroku NSA organ jest tą wykładnią związany. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), Sąd skargę oddalił.