VII SA/Wa 2219/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2021 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] w przedmiocie wstrzymania egzekucji administracyjnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej jako "Minister", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 2735, ze zm., dalej "k.p.a.") w zw. z art. 27 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1464, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S.R. (dalej jako "skarżący") od decyzji Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...], odmawiającej wstrzymania egzekucji administracyjnej, prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. (dalej "PINB w A.". "PINB"), w sprawie obowiązku wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo – garażowego o konstrukcji drewnianej, o wymiarach zewnętrznych 19,90 m x 5,80 m, usytuowanego na działce o nr [...], położonej w m. N., gm. N., pow. [...] - utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...]. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z 13 marca 2015 r Z. A. wniósł o kontrolę legalności szeregu obiektów usytuowanych na działce o nr. [...], położony w m. N., w tym budynku gospodarczo – garażowy o konstrukcji drewnianej, W dniu 23 września 2015 roku PINB w A. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie legalności budowy obiektów budowlanych na działce o nr. ewid. [...], położonej w miejscowości N., stanowiącej własność S. R. W dniu 8 października 2015 roku upoważnieni pracownicy PINB dokonali oględzin w sprawie legalności budowy obiektów budowlanych na działce nr [...] w miejscowości N. Ustalono, że na przedmiotowej działce (teren zabudowy zagrodowej), został wybudowany m.in. budynek gospodarczo-garażowy parterowy o konstrukcji drewnianej, z dachem jednospadowym pokrytym blachą o wymiarach 19,90 m x 5,80 m, w odległości ok. 1,80 m od granicy z działką nr [...], należącą do D. W. W trakcie ww. oględzin S. R. oświadczył, że omawiany obiekt budowlany, został wybudowany w latach osiemdziesiątych ubiegłego stulecia, bez wymaganego przepisami Prawa budowlanego - pozwolenia na budowę. PINB w A. postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., znak: [...] na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm., dalej "p.b.") oraz art. 123 § 1 k.p.a. nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia w określonym terminie dokumentów umożliwiających zalegalizowanie ww. samowoli budowlanej tj.: - zaświadczenia właściwego organu (Wójta Gminy N.) o zgodności budowy budynku gospodarczo-garażowego o wymiarach zewnętrznych 19.90 m x 5,80 m. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez ww. organ (gdy brak jest planu); - czterech egzemplarzy projektu budowlanego dot. przedmiotowego budynku gospodarczego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczegółowymi, - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. PINB w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że w związku z wątpliwościami, w przedmiocie ustalenia faktycznej daty wybudowania ww. budynku gospodarczo-garażowego, organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające i po przesłuchaniu świadków, jednoznacznie ustalił, że Inwestor Pan S. R., przedmiotowy obiekt budowlany wybudował w latach 1995 - 1996. Nadto PINB ustalił, że budynek gospodarczo- garażowy, w obecnym stanie technicznym nie spełnia wymagań przepisów Prawa budowlanego, z uwagi na fakt. że ściana tylna przedmiotowego budynku jest konstrukcji drewnianej i znajduje się w odległości ok. 1,80 m od budynku mieszkalnego położonego na sąsiedniej nieruchomości o nr [...], należącej do Pani D. W., co stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa pożarowego. Jest to niezgodne z przepisami § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz.1065 ze zm., dalej jako "rozporządzenie techniczne"). Z uwagi na fakt, iż inwestor w określonym terminie nie wywiązał się z nałożonych ww. postanowieniem obowiązków, które umożliwiłyby legalizację ww. obiektu budowlanego, PINB w A. decyzją z dnia [...] czerwca r., znak: [...], na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 p.b. nakazał S. R. dokonać rozbiórki budynku gospodarczo-garażowego o konstrukcji drewnianej, o wymiarach zewnętrznych 19,90 m x 5,80 m. usytuowanego na działce o nr [...], położonej w m. N., gm. N. PINB podkreślił, że zobowiązany jest do wydania przedmiotowej decyzji w świetle art. 48 ust. 1 i 4 p.b. PINB w A. (po uprzednim doręczeniu upomnienia), wystawił w dniu [...] marca 2020 r. tytuł wykonawczy Nr [...] (opatrzony klauzulą o skierowaniu do egzekucji administracyjnej), zobowiązujący S. R. do wykonania rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Skarżący wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2020 r. zwrócił się do Wojewody [...], o wstrzymanie (na okres około 10 lat) egzekucji administracyjnej, prowadzonej przez PINB w A., dotyczącej obowiązku wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego ww. budynku gospodarczo-garażowego o konstrukcji drewnianej. Skarżący podniósł, że omawiany budynek gospodarczo-garażowy, przeznaczony jest do przechowywania maszyn rolniczych oraz opału na zimę. Jednocześnie poinformował, że w 2016 r. uległ wypadkowi w gospodarstwie rolnym i do chwili obecnej ma niesprawną nogę, co za tym idzie - nie jest w stanie rozebrać i postawić nowego budynku, ponieważ większość swoich dochodów przeznacza na rehabilitację. Pismem z dnia 25 maja 2020 r. Wojewoda zwrócił się do skarżącego z prośbą o przedłożenie w terminie 7 dni harmonogramu zawierającego wykaz prac, jakie skarżący zamierza podjąć we wnioskowanym okresie wstrzymania przedmiotowej egzekucji administracyjnej wraz z podaniem terminów ich wykonania. W odpowiedzi na powyższe, skarżący w piśmie z dnia 2 czerwca 2020 r. podniósł ponownie, że w 2016 r. uległ wypadkowi w gospodarstwie rolnym, czego następstwem była operacja (na potwierdzenie powyższego faktu skarżący dołączył kartę informacyjną z Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w A.). Poinformował dodatkowo, że w dalszym ciągu kontynuuje rehabilitację, mającą na celu polepszenie stanu zdrowia i sprawności "uszkodzonej nogi". Wskazał nadto, że w ubiegłym roku ponownie uległ wypadkowi w gospodarstwie rolnym. Na skutek upadku z drabiny doznał m.in. złamania żeber strony lewej z niewielką odmą opłucnową i śródpiersia oraz tkanek miękkich klatki piersiowej po stronie lewej (do ww. pisma została dołączona szpitalna karta informacyjna). Skarżący podkreślił również, że za wstrzymaniem przedmiotowej egzekucji administracyjnej przemawia jego trudna sytuacja materialna. Wskazał, że uzyskiwane przez niego dochody, w związku z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, w 2018 r. wynosiły 3,986.43 zł (załączył zaświadczenie Wójta Gminy N. z dnia 2 czerwca 2020 r.); dopłaty z ARiMR wynoszą ok. 3 000.00 zł rocznie, a ze sprzedaży bydła uzyskał kwotę ok. 5 000.00 zł rocznie. Podkreślił, że ww. dochody przeznacza na utrzymanie gospodarstwa rolnego, opłaty, wyżywienie, leki oraz rehabilitację. Poinformował również, że w chwili obecnej nie posiada środków finansowych, które mógłby przeznaczyć na wykonanie prac związanych z rozbiórką przedmiotowego budynku. ponownie zaznaczył, że przedmiotowy budynek służy do przechowywania maszyn rolniczych, paszy dla bydła, opału na zimę oraz stwierdził, że nie ma możliwości przechowywania ich w innym miejscu. Skarżący podniósł, że sukcesywnie gromadzi środki na podjęcie prac związanych z wykonaniem rozbiórki omawianego obiektu budowlanego jednocześnie zaznaczając, że harmonogram zawierający wykaz prac związanych z rozbiórką - poda w późniejszym terminie, gdyż w chwili obecnej nie jest w stanie przedstawić szczegółowych terminów jej wykonania. Decyzją z dnia [...] lipca 2020r., znak: [...] Wojewoda [...], powołując się na art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, odmówił wstrzymania egzekucji administracyjnej, prowadzonej przez PINB w A., w sprawie obowiązku wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo-garażowego o konstrukcji drewnianej, o wymiarach zewnętrznych 19.90 m x 5,80 m. usytuowanego na działce o nr [...]. położonej w m. N., gm. N., pow. [...]. Wojewoda wskazał, że odmowa wstrzymania przedmiotowej egzekucji administracyjnej, została orzeczona przede wszystkim ze względu na fakt, że ściana tylna przedmiotowego budynku jest konstrukcji drewnianej i znajduje się w odległości ok. 1,80 m od budynku mieszkalnego położonego na sąsiedniej nieruchomości, co stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa pożarowego, nadto jest to niezgodne z przepisami § 271 rozporządzenia technicznego, co jednoznacznie wynika z decyzji PINB w A. z dnia [...] czerwca 2018 r. orzekającej rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. Zdaniem organu I instancji podane przez skarżącego argumenty nie mogą być uznane za szczególnie uzasadnione przypadki zawarte w przepisie art. 27 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, ponieważ nie stanowią one okoliczności mających charakter wyjątkowy, odbiegający od występujących powszechnie, spowodowanych przede wszystkim działaniem czynników, na które zobowiązany nie miał wpływu, niezależnych od sposobu jego postępowania, a wynikających zazwyczaj ze zdarzeń losowych. Ponadto przedmiotowy budynek gospodarczo-garażowy, nie jest obiektem niezbędnym do życia, jakim jest np. budynek mieszkalny i w związku z tym, nie daje podstaw do uznania wnioskowanej sprawy jako szczególnie uzasadnionego przypadku. Ponadto zdaniem Wojewody należy również wziąć pod uwagę niewywiązanie się skarżącego z obowiązku przedłożenia wykazu prac. jakie zamierza on podjąć we wnioskowanym okresie wstrzymania egzekucji administracyjnej, celem wykonania nałożonego na niego obowiązku. Nieprzedłożenie takiego harmonogramu, który w konkretnych terminach określa poszczególne etapy rozbiórki, a tym samym wykazuje zamiar i dobrą wolę skarżącego do wykonania nałożonego obowiązku, świadczy o tym, że skarżący nie zamierza w najbliższym okresie przystąpić do realizacji nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku. Poświadcza to również okres, na który wnioskuje Zainteresowany o wstrzymanie przedmiotowej egzekucji tj. "na okres około 10 lat". Powyższa sytuacja uniemożliwia tutejszemu organowi pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie przedmiotowej egzekucji. Pismem z dnia 4 sierpnia 2020 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego to jest art. 8 k.p.a. oraz dowolną wykładnię przepisu art. 27 ustawy z dnia 23.01.2009r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie. Skarżący wskazał, że obecnie występuje bardzo poważny powód do wstrzymania wykonania decyzji, bowiem do robót budowlanych związanych z rozbiórką budynku zmuszony jest wynająć robotników, jednakże z uwagi na stan wywołany pandemią COVlD-19 nie jest w stanie wynająć żadnych pracowników, bowiem sytuacja na rynku usług budowlanych jest bardzo zła. Ww. sytuacja uniemożliwiła mu podjęcie jakichkolwiek działań i czynności związanych z rozbiórką budynku, w tym sporządzenie wykazu prac czy też przedłożenie organowi harmonogramu określającego poszczególne etapy rozbiórki w konkretnych terminach. Nie wykonanie przez niego ww. obowiązków nie wynika z jego woli lecz jedynie z okoliczności wywołanych pandemią COVID-19. Skarżący wskazał, że stan samowoli trwa od przeszło 25 lat. W tym czasie na terenie gminy wystąpiły nawałnice, pożary oraz inne klęski żywiołowe. Nie dotknęły te zjawiska budynków skarżącego ani sąsiednich. Natomiast w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje i podkreśla, że odmowa wstrzymania egzekucji administracyjnej została orzeczona przede wszystkim ze względu na fakt, że ściana tylna budynku gospodarczo-garażowego jest konstrukcji drewnianej i znajduje się w odległości ok. 1,80 m od budynku mieszkalnego położonego na sąsiedniej nieruchomości, co stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa pożarowego. Skarżący wskazał, że rozumie to i ma świadomość tego, że nie wolno stwarzać zagrożenia pożarowego. Jednakże w tej konkretnej sprawie można było doprowadzić do takiego - oczywiście czasowego - rozwiązania, które polegałoby na zastąpieniu konstrukcji drewnianej budynku np. konstrukcją stalową i to wyłącznie na określony okres czasu to jest do czasu wybudowania budynku gospodarczo-garażowego zgodnie z wymaganiami Prawa budowlanego. Rozmiary budynku, który ma zostać rozebrany, a przede wszystkim jego kubatura wskazują na to jak bardzo duża ilość maszyn i urządzeń rolniczych oraz płodów rolnych znajduje się w tym budynku. Po przymusowej rozbiórce budynku wszystko to co się w nim znajduje będzie w żaden sposób chronione przed działaniem deszczu śniegi itp, ewentualnie zostanie czasowo chronione plandekami co doprowadzi do narażenia na działanie ujemnych warunków atmosferycznych. Zagrożenie wystąpi zwłaszcza zimą kiedy maszyny i urządzenia będą narażone na działanie śniegu i mrozu. Taki stan będzie porównywalny do takich samych szkód, które każdego roku nawiedzają gospodarstwa rolne. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2020 r. Minister, po analizie akt sprawy, uznał za uzasadnione stanowisko Wojewody [...], iż w niniejszej sprawie nie zaistniał szczególnie uzasadniony przepadek wypełniający dyspozycję art. 27 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie. Organ odwoławczy podkreślił, że prowadzonym postępowaniu organy nie są uprawnione do merytorycznego badania sprawy. Przedmiotowe postępowanie dotyczy bowiem wyłącznie zbadania prawidłowości wydania przez Wojewodę [...], na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, decyzji w sprawie wstrzymania egzekucji administracyjnej. Zawarte zatem w skierowanym odwołaniu kwestie podważające prawidłowość decyzji podjętych w niniejszej sprawie przez właściwe organy (zarówno nadzoru budowlanego, jak i organów egzekucyjnych) - nie mogą być brane pod uwagę i rozpatrywane przez pryzmat szczególnie uzasadnionych przesłanek określonych w przywołanym wyżej przepisie art. 27 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie. Minister wskazał, że jako podstawę wstrzymania egzekucji skarżący wskazuje na stan zdrowia oraz brak środków finansowych. Jednakże wstrzymanie niniejszej egzekucji nie spowoduje ustąpienia przyczyny egzekucji łub zmniejszenia dolegliwości związanych z tym postępowaniem, albowiem obowiązek wynikający z decyzji PINB w A. z dnia [...] czerwca 2018 r., nadal będzie wymagalny. Ponadto skarżący nie skorzystał z umożliwionej przez PINB w A. możliwości zalegalizowania popełnionej samowoli budowlanej. Stanowiący przedmiot orzeczonej egzekucji administracyjnej budynek gospodarczo-garażowy nie jest obiektem niezbędnym do życia, jakim jest np. budynek mieszkalny - powyższej sytuacji nie można zatem uznać za szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w przywołanym wyżej przepisie. Wstrzymanie czynności egzekucyjnych nie eliminuje orzeczonego przez organ nadzoru obowiązku, a ma jedynie pozwolić na przygotowanie się do jego wykonania. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że budynek stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa pożarowego domu mieszkalnego znajdującego się na sąsiedniej działce. Wstrzymanie egzekucji administracyjnej może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach, jednakże w sytuacji, w której użytkowanie obiektu budowlanego stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia - taki uzasadniony przypadek nie występuje. S. R. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję. Postawił zarzuty naruszenia: 1/ art. 8 k.p.a. polegające na niewyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji I instancji, mocą, której odmówiono skarżącemu wstrzymania egzekucji administracyjnej, a tym samym usankcjonowania prowadzenia wobec skarżącego postępowania administracyjnego, które prowadzone było wobec niego w złej wierze, tj. w taki sposób, w którym organy administracyjne wszystkich instancji nie dochowały obowiązku wyczerpującego i rzetelnego poinformowania skarżącego o możliwościach rozwiązania sprawy samowoli budowlanej, w taki sposób, który utwierdziłby w skarżącym zaufanie do organów Państwa oraz pogłębienia świadomości prawnej jak tego wymaga ww. przepis; 2/ art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. przez zaniechanie szczegółowego ustosunkowania się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącego, a w to miejsce odniesienie się do zarzutu, którego skarżący nie sformułował w odwołaniu; 3/ art. 27 ustawy z dnia 23.01.2009r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie - poprzez uznanie, że okoliczności wskazane przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowią okoliczności mających charakter wyjątkowy, odbiegający od występujących powszechnie, spowodowanych działaniem czynników, na które skarżący nie miał wpływu, podczas gdy w rzeczywistości rozbiórka budynku gospodarczo-garażowego spowoduje w gospodarstwie skarżącego - rażąco ujemne skutki. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji i Wojewoda [...] wydając zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji nie naruszyli przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2020 r. znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...], odmawiającą wstrzymania egzekucji administracyjnej, prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. w sprawie obowiązku wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo – garażowego o konstrukcji drewnianej, o wymiarach zewnętrznych 19,90 m x 5,80 m, usytuowanego na działce o nr [...], położonej w m. N., gm. N., pow. [...]. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięć zapadłych w niniejszej sprawie stanowi 27 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie. Przepis ten stanowi, że wojewoda może w drodze decyzji administracyjnej, wstrzymać egzekucję administracyjną. Natomiast art. 27 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że wstrzymanie egzekucji administracyjnej, z zastrzeżeniem ust. 4, może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na czas określony i może dotyczyć czynności każdego organu prowadzącego egzekucję administracyjną. Wbrew oczekiwaniom skarżącego celem wstrzymania egzekucji, na podstawie art. 27 ust. 1 omawianej ustawy nie jest ani zakończenie postepowania egzekucyjnego w całości, ani też wyłącznie wstrzymanie wykonania na jakiś czas orzeczonego przez właściwe organy obowiązku. Wojewoda nie jest zatem podmiotem pełniącym funkcję "dodatkowej instytucji apelacyjnej". Przeciwnie, ostatecznym celem, do którego ma doprowadzić analizowana instytucja prawna, jest umożliwienie zobowiązanemu przygotowania się do pełnego wykonania obowiązków nań zgodnie z przepisami prawa. Orzekając na podstawie art. 27 ww. ustawy, organy pierwszej i ewentualnie drugiej instancji powinny mieć na uwadze wyważenie interesu społecznego przejawiającego się doprowadzeniu do skutecznej egzekucji oraz słusznego interesu obywateli, rozpoznanego stosownie do art. 7 k.p.a. Przedstawione stanowisko jest przy tym zarówno w praktyce organów administracji, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie rozumiane (patrz np.: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2074/18; z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2511/19 oraz z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1914/19; dostępne w: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Drugą istotną okolicznością w rozpatrywanej sprawie jest to, że decyzja wojewody o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania egzekucji administracyjnej ma charakter uznaniowy. Świadczy o tym użycie słowa "może" w treści art. 27 ust. 1 tej ustawy. Oznacza to, że wojewodzie przysługuje prawo wyboru rozstrzygnięcia według bardzo ogólnych kryteriów. Istota uznania administracyjnego wyraża się bowiem w tym, że organ może, ale nie musi, wstrzymać czynności egzekucyjne nawet w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanek uzasadniających to wstrzymanie. Mamy więc do czynienia z kompetencją fakultatywną wojewody, a nie kompetencją obligatoryjną. Oczywiście, po wpłynięciu wniosku o wstrzymanie egzekucji, organ ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie, ale o treści decyzji w tej sprawie przesądzi już sam. Uznaniowość decyzji wojewody nie prowadzi przy tym do dowolności tej decyzji. Wynikające z art. 27 ust. 1 ustawy upoważnienie wojewody do wstrzymania na czas określony egzekucji administracyjnej w szczególnie uzasadnionych przypadkach wymaga każdorazowo zbadania przez właściwego wojewodę stanu faktycznego, sprawdzenia czy zachodzą stosowne przesłanki wypełniające dyspozycję przywołanego przepisu. Wojewoda samodzielnie ocenia, czy zachodzą stosowne przesłanki uzasadniające wstrzymanie czynności egzekucyjnych oraz samodzielnie określa termin wstrzymania danej egzekucji administracyjnej. Ustawa o wojewodzie i administracji rządowej w województwie nie precyzuje jakiego rodzaju przypadki należy uznać za "szczególnie uzasadnione", pozostawiając ocenę w tym względzie organom orzekającym w konkretnej sprawie. "Szczególny" w potocznym znaczeniu oznacza "odznaczający się czymś osobliwym, zwracający czymś uwagę; niezwykły, wyjątkowy, specjalny, nieprzeciętny". W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku skarżącego było wstrzymanie egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. w sprawie obowiązku wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo – garażowego o konstrukcji drewnianej, o wymiarach zewnętrznych 19,90 m x 5,80 m, usytuowanego na działce o nr [...], położonej w m. N., gm. N., pow. [...]. Omawiany nakaz rozbiórki omawianego obiektu wynikał z decyzji PINB z dnia [...] czerwca r., znak: [...], wydanej na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 p.b. W ocenie Sądu słusznie organy obydwu instancji wskazywały, że główną i wystarczającą przyczyną odmowy wstrzymania omawianej egzekucji administracyjnej była bezsporna okoliczność, że ściana tylna przedmiotowego budynku jest konstrukcji drewnianej i znajduje się w odległości ok. 1,80 m od budynku mieszkalnego położonego na sąsiedniej nieruchomości, co stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa pożarowego, nadto jest to niezgodne z przepisami § 271 rozporządzenia technicznego, co jednoznacznie wynika z decyzji PINB w A. z dnia [...] czerwca 2018 r. orzekającej rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego. Dlatego zasadne jest niezwłoczne rozebranie przedmiotowego budynku, pomimo grożących skarżącemu uciążliwości związanych z koniecznością zabezpieczenia przed warunkami atmosferycznymi maszyn i urządzeń rolniczych obecnie się w tym budynku znajdujących. Prawidłowo także organ odwoławczy dodatkowo podniósł, że stanowiący przedmiot orzeczonej egzekucji administracyjnej budynek gospodarczo-garażowy nie jest obiektem niezbędnym do życia, jakim jest np. budynek mieszkalny, tym samym omawianej sytuacji nie można zatem uznać za szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w przywołanym wyżej przepisie. Także nieprzedstawienie harmonogramu prac jakie skarżący zamierza on podjąć we wnioskowanym okresie wstrzymania egzekucji administracyjnej, celem wykonania nałożonego na niego obowiązku. świadczy o tym, że skarżący nie zamierza w najbliższym okresie przystąpić do realizacji nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku, na co wskazuje także propozycja skarżącego zamiany elementów drewnianych budynku elementami metalowymi. Mając na uwadze argumentację podnoszoną przez skarżącego w odwołaniu i skardze, a wskazującą, że żaden z organów nie rozważył, wykonania części ściany omawianego budynku jako murowanej, a części z blachy, należy podkreślić, iż prawidłowo organy administracji wskazały, że nie są uprawnione do merytorycznego badania sprawy, ani oceny legalności egzekwowanej decyzji ostatecznej. Przedmiotowe postępowanie dotyczy bowiem wyłącznie zbadania wystąpienia w sprawie przesłanki, o której mowa w art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, a dotyczącej wstrzymania egzekucji administracyjnej. Powyższe argumenty skarżący mógł ewentualnie podnosić w toczącym się postępowaniu legalizacyjnym. Tytułem dopełnienia argumentacji Sądu należy dodać, że wbrew zarzutom formułowanym w rozpatrywanej skardze nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. W szczególności w postępowaniu nie doszło do naruszenia art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. Materiał zgromadzony w sprawie jest kompletny i został oceniony i uwzględniony w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.