VII SA/Wa 2220/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bożena Więch – Baranowska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie : nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie postanawia : oddalić wniosek W. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 4 grudniu 2009 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga W.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] wraz z wnioskiem o jej wstrzymanie. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...], którą nałożono na K. i J. W. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie parteru budynku mieszkalnego jednorodzinnego z podpiwniczeniem usytuowanego na działce nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] we wsi L., bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja może prowadzić do trudno odwracalnych skutków w postaci zalegalizowania samowoli budowlanej. Tymczasem stan istniejący, niezgodny z przepisami techniczno – budowlanymi, regulującymi odległości pomiędzy budynkami m.in. ze względów przeciwpożarowych i sanitarnych powoduje zagrożenie dla jej budynku oraz utrudnia docelowe zagospodarowanie nieruchomości, a więc prowadzi do wyrządzenia jej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zaznaczyć należy, że przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa lub niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04 LEX nr 281811). W niniejszej sprawie podniesiona przez skarżącą okoliczność niezgodności inwestycji z przepisami techniczno – budowlanymi regulującymi odległości pomiędzy budynkami i mogące powstać z tego tytułu zagrożenie dla jej budynku do takich konsekwencji jakich dotyczy art. 61 § 3 ww. ustawy nie prowadzi. Zaznaczyć należy, iż okoliczności podnoszone przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczące zgodności z przepisami prawa ww. inwestycji dotyczą kwestii merytorycznych, które dopiero będą podlegały ocenie Sądu. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że nie jest zasadnym zastosowanie w niniejszej sprawie środka w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.