VII SA/Wa 2220/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę Postanowieniem z [...] lipca 2017 r., znak: [...], Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, działając na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579, 2138) - zwanej dalej k.p.a., z uwagi na złożenie przez M. B. zażalenia na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] maja 2017 r. znak [...] (odmawiające wznowienia postępowania z wniosku Pani M. B. z [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie wydania postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej znak: [...] z [...] października 2016 r. unieważniającego uzgodnienie projektu budowlanego pn. "Rozbudowa, adaptacja i zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek hotelowy z częścią gastronomiczną, ul. [...], dz. nr [...], [...]", dokonane w zakresie ochrony przeciwpożarowej 30 kwietnia 2008 roku przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych ppłk. pożarnictwa w stanie spoczynku inż. E. W. (nr uprawnienia [...]), opatrzone adnotacją "bez uwag"), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia tego zażalenia. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wskazał, że [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, zwany dalej [...] KW PSP, postanowieniem z [...] maja 2017 r. znak [...] odmówił wznowienia postępowania w przedmiocie wydania postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej znak: [...] z [...] października 2016 r. unieważniającego uzgodnienie projektu budowlanego pn. "Rozbudowa, adaptacja i zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek hotelowy z częścią gastronomiczną, ul. [...], dz. nr [...], [...]" dokonane w zakresie ochrony przeciwpożarowej 30 kwietnia 2008 roku przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych ppłk. pożarnictwa w stanie spoczynku inż. E. W. (nr uprawnienia [...]), opatrzone adnotacją "bez uwag", o które wnioskowała M. B., zwana dalej wnioskodawcą, pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. (data wpływu do [...] KW PSP - 09 maja 2017 r.) Następnie Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej podniósł także, że w pouczeniu postanowienia zawarto jednoznaczną informację, wraz ze wskazaniem podstawy prawnej (art. 141 §§1,2, art. 129 § 1 w związku z art. 144 k.p.a.), że stronie służy na nie zażalenie do Komendanta Głównego Państwowej Straży za pośrednictwem [...] KW PSP, w terminie siedmiu dni od daty jego doręczenia. W ocenie organu, zaskarżone postanowienie dostarczono wnioskodawcy 29 maja 2017 r. Postanowienie odebrał w dniu 29 maja 2017 r. P. B. - pełnoletni domownik, co potwierdził własnoręcznym, datowanym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Zatem zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. pierwszym dniem biegu terminu był dzień 30 maja 2017 r. Siedmiodniowy termin na skuteczne wniesienie zażalenia, o którym mowa w art. 141 § 2 k.p.a., upływał zatem z dniem 5 czerwca 2017 r. Dalej podniesiono, że jak wynika z daty, zawartej na zażaleniu, wnioskodawca sporządził go w 5 czerwca 2017 r., natomiast przesyłkę nadał w urzędzie pocztowym 7 czerwca 2017 r., co wynika bezspornie z daty stempla pocztowego na kopercie, w której dostarczono zażalenie. W konkluzji postanowienia wskazano, że zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., decydująca jest data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym. Skoro nastąpiło to w 7 czerwca 2017 r., uchybiono o 2 dni ustawowemu terminowi na wniesienie zażalenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła M. B. na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] lipca 2017 r., znak [...]. Skarżąca zarzuciła ww. rozstrzygnięciu: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na ustaleniu, iż M. P. odebrała postanowienie z [...] maja 2017 r. znak [...] w dniu 29 maja 2017 r., podczas gdy zostało ono jej doręczone 31 maja 2017 r., 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia, a polegający na uznaniu, iż P. B. złożył oświadczenie, iż odda pismo skarżącej; 3. naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 43 k.p.a. w zw. z art. 141 § 1 – 2 k.p.a., art. 129 § 1 k.p.a., poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy dorosły domownik skarżącej nie złożył oświadczenie, iż odda pismo skarżącej. W oparciu o ww. zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do rozpoznania Komendantowi Głównemu Państwowej Straży Pożarnej w [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie jest zasadna, co skutkować musiało jej oddaleniem. W ocenie sądu organ w prawidłowy sposób ustalił okoliczność, że zażalenie na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] maja 2017 r. znak [...]. zostało złożone przez skarżącą z uchybieniem terminu do wniesienia tego środka odwoławczego. Prawidłowe jest ustalenie organu, że zaskarżone postanowienie dostarczono wnioskodawczyni 29 maja 2017 r. skoro postanowienie to odebrał 29 maja 2017 r. P. B. jako dorosły domownik, co potwierdził własnoręcznym podpisem i datą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Organ w prawidłowy sposób wskazał przy tym, że zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. pierwszym dniem biegu terminu do wniesienia zażalenia był dzień 30 maja 2017 r. Siedmiodniowy termin na skuteczne wniesienie zażalenia, o którym mowa w art. 141 § 2 k.p.a., upływał więc z dniem 05 czerwca 2017 r. Nie ulega przy tym wątpliwości okoliczność, że nadanie w placówce pocztowej przedmiotowego środka odwoławczego dopiero w 7 czerwca 2017 r - nastąpiło z przekroczeniem terminu do jego wniesienia. Za całkowicie chybioną należy przy tym uznać argumentację skargi, że w niniejszej sprawie nastąpiło naruszenie treści art. 43 k.p.a. w zw. z art. 141 § 1 – 2 k.p.a., art. 129 § 1 k.p.a., poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy dorosły domownik skarżącej nie złożył oświadczenia, iż odda pismo skarżącej. W niniejszej sprawie zastosowania miał art. 43 k.p.a., zgodnie z którym, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień odebrania pisma przez dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcę domu, a nie dzień faktycznego przekazania pisma adresatowi przez te osoby. Doręczenie pisma w sposób wskazany w powołanym przepisie stwarza domniemanie doręczenia pisma adresatowi. Domniemanie to może zostać obalone gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia, pisma nie otrzymał z przyczyn od niego niezależnych. Skarżąca nie kwestionuje, że P. B. był dla niej dorosłym domownikiem, czyli pełnoletnim krewnym lub powinowatym, zamieszkującym z nią w tym samym domu lub mieszkaniu, i że odebrał przesyłkę z orzeczeniem 29 maja 2017 r. Fakt iż P. B. odebrał przesyłkę adresowaną do skarżącej oraz że przekazał ja skarżącej jednoznacznie świadczy też o tym, że podjął się oddania pisma adresatowi w rozumieniu art. 43 k.p.a. Z treści powołanego przepisu nie wynika konieczność wyrażenia takiej zgody w formie wyraźnego oświadczenia. Potwierdzenie odbioru przesyłki, jako dorosły domownik, który podjął się oddania pisma adresatowi, własnoręcznym podpisem w tym charakterze na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, jest równoznaczne z zobowiązaniem się do przekazania odebranej przesyłki adresatowi Eksponowana w skardze okoliczność późniejszego przekazania postanowienia do rąk własnych skarżącej, pozostaje bez wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia, skoro skarżąca nie wykazała, że z przyczyn od niej niezależnych doręczenie nastąpiło później niż w dacie pokwitowania odbioru przesyłki przez dorosłego domownika na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Sama okoliczność, że dorosły domownik nie doręczył w stosownym czasie przyjętego pisma do rąk adresata nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.