VII SA/Wa 2221/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Sygnatura akt VII SA/Wa 2221/18 UZASADNIENIE W. B. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]nr [...]z dnia [...]grudnia 2015r., zatwierdzającej projekt budowlany zamienny budowy zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częściami handlowo - usługowymi oraz garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną i przyłączeniami na dz. nr ew. [...],[...],[...].[...],[...],[...]obręb [...], gm. [...]; W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jako właściciel nieruchomości sąsiedniej (działki ew. [...]) powinienem być stroną postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Jego budynek gospodarczy (garaż) położony jest bowiem w ostrej granicy z nieruchomością, której dotyczyła decyzja. Jego zdaniem budowa projektowanych garaży podziemnych może skutkować zniszczeniem garażu. Ponadto wskazał, że w odległości kilku metrów od granicy z działką nr [...]znajduje się także budynek mieszkalny, przez co planowana inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość. Ruch samochodów ciężarowych w znaczący sposób zakłóca możliwość korzystania z nieruchomości. Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]maja 2017 r., na podstawie art. 158 § 1, w związku z art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z poźn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku W. B. o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Starosty [...]Nr [...]z dnia [...]grudnia 2015 r., zmieniającej decyzję Starosty [...] Nr [...]z dnia [...]lutego 2014 r., (zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...]na Sp. z o. o. Sp. k. pozwolenia na budowę), przeniesioną decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., na rzecz [...]Sp. z o.o. Sp.k. oraz zmieniającej decyzję Starosty [...]Nr [...]z dnia [...]lutego 2015 r., (zatwierdzającą dla [...] Sp. z o.o. Sp.k. projekt budowany zamienny budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią handlowo - usługową oraz garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną i przyłączami na działkach nr ew.: [...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...], przy ul. [...]w [...]) oraz zatwierdzającej dla [...]Sp. z o.o. Sp.k. projekt budowlany zamienny budowy zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częściami handlowo - usługowymi oraz garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną i przyłączami na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...], przy ul. [...]w [...], sprostowanej postanowieniem Starosty [...]Nr [...]z dnia [...]sierpnia 2016 r. - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Starosty [...] Nr [...]z dnia [...]grudnia 2015 roku. W uzasadnieniu Wojewoda [...]wskazał, że podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]z częścią wsi [...]zatwierdzonego Uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej w [...]z dnia [...]września 2006 r., (Dz. Urz. Woj. [...]Nr [...], poz. [...]) zmienionego Uchwałą Nr [...]Rady Miejskiej w [...]z dnia [...] listopada 2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...]z 2009 r. Nr [...], poz. [...]), dalej m.p.z.p.) oraz przepisy szczególne. W myśl art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor zobowiązany był dołączyć między innymi: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor przedłożył wymagane dokumenty w tym oświadczenie, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W stanie faktycznym sprawy było wiele zmian, w szczególności Starosta [...]decyzją ostateczną z dnia [...]lutego 2015 r., zmienił decyzję Nr [...]z dnia [...]lutego 2014 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią handlowo - usługową oraz garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną i przyłączami na dz. nr ew. [...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w [...], w części dotyczącej projektu budowlanego i zatwierdził projekt budowlany zamienny na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią handlowo-usługową z garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną i przyłączami na dz. nr ew. [...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...]w [...]. Początkowo Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosku W. B., postanowieniem z dnia [...]marca 2016 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji ostatecznej Starosty [...]z dnia [...]lutego 2015 r. Postanowienie to stało się ostateczne. Obecnie rozpoznaniu podlegał zakres zmian dokonanych przez inwestora stosunku do inwestycji objętej decyzją ostateczną Starosty [...]Nr [...]z dnia [...]lutego 2015 r. Z zamiennego projektu budowlanego wynikało, że inwestor wprowadził następujące zmiany: • zaprojektowano budynek nr [...] jako integralną część inwestycji; • poszerzono garaż podziemny jako wspólny dla budynków nr [...],[...]; • dokonano korekt, dostosowujących możliwość realizacji wspólnej inwestycji budynku [...] i [...]. Projektant w projekcie budowlanym, w części zawierającej opis techniczny zespołu dwóch budynków na wspólnym garażu zamieścił informację dotyczącą powierzchni, wysokości i liczby kondygnacji planowanych budynków i odległości od obiektów sąsiadujących. Z projektu wynikało, że wysokości budynków wynoszą 13,68 m ponad poziom terenu od najniżej położonego wejścia do budynku do warstwy wykończenia nad najwyższą kondygnacją użytkową, a wysokość budynku do kalenicy dachu wynosi 19,16m. Projekt wskazywał, że: " Budynek nr [...] usytuowano jest jako wolnostojący w odległościach: - od granic działki - ściany bez okien: min. 3,23m, - od granic działki - ściany z oknami: min. 6,44m, - od innych budynków na sąsiednich działkach - ściany bez okien: min. 6,25m, - od innych budynków na sąsiednich działkach - ściany z oknami: min. 8 m (ściany usytuowane prostopadle do granicy działki odległości minimum 4m) Budynek nr [...] usytuowano jako wolnostojący - od granic działki - ściany bez okien: min. 3,33m, - od granic działki - ściany z oknami: min. 4m, - od innych budynków na sąsiednich działkach - ściany bez okien: min. 6,25m, - od innych budynków na sąsiednich działkach - ściany z oknami: min. 8m (ściany usytuowane prostopadle do granicy działki w odległości minimum 4m) ". Nadto wskazano, że w przypadku, gdy ściany zewnętrzne przedmiotowych budynków będą znajdowały się w odległości mniejszej niż 8m od budynków sąsiednich oraz 4m od granicy działki, to ściany zewnętrzne będą wykonane, jako oddzielenie przeciwpożarowe o klasie odporności ogniowej REI 120. Do zamiennego projektu budowlanego z października 2015 r. zostało dołączone opracowanie zawierające analizę obszaru oddziaływania i analizę zacieniania i nasłoneczniania dla projektowanych budynków i budynków sąsiednich. Z opracowania tego wynikało, że na nasłonecznienie działki nr ew. [...], stanowiącej własność W. B. oddziałuje wyłącznie budynek nr [...]. Schemat nasłonecznienia (str. 3 i 4) obrazuje brak zacieniania budynków istniejących, przy przyjętym stożku przesłaniania wielkości max 13,95 m, a obliczenia wykonano dla parteru okna najniżej położonego na parterze budynku. Obiekty projektowane nie powodują uciążliwości wpływających na sąsiadów w zakresie określonym w rozdz. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Dalej organ podniósł, że z § 3 pkt 17 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wynika, że przez kondygnację podziemną należy rozumieć kondygnację zagłębioną ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację. W myśl § 12 ust. 7 warunków technicznych nie ustala się odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, dlatego piwnice budynku lub garaże podziemne mogą znajdować się nawet przy granicy z sąsiednią działką. Ponadto w myśl § 12 ust. 5 wskazanego rozporządzenia - okapy, gzymsy, balkony lub daszki nad wejściem oraz galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie lub rampy mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Zdaniem organu z dokumentacji projektowej, zatwierdzonej decyzją Starosty [...]Nr [...]z dnia [...]grudnia 2015 r., nie wynikało, aby w odniesieniu do garażu podziemnego zostały naruszone przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wydając decyzję o pozwoleniu na budowę, organ na mocy art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu na dzień wydania decyzji), był zobowiązany do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska oraz do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Do "Projektu budowlanego zamiennego", obejmującego zagospodarowanie terenu, architekturę i konstrukcję, został dołączony wypis i wyrys z dnia [...]października 2015 r., z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]z częścią wsi [...]. W § 52 m.p.z.p. wskazywał jako przeznaczenie: I . podstawowe: 1. Zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, komunikacją pieszo-jezdną, zielenią osiedlową, 2. oraz usługi w parterach w zakresie handlu, detalicznego, kultury, zdrowia, oświaty, administracji itp. II. uzupełniające: a) garaże wbudowane, dobudowane, podziemne lub zespołach, budynki gospodarcze. Z dokumentacji projektowej, stanowiącej integralną część decyzji Starosty [...]z dnia [...]grudnia 2015 r., wynikało, że przedmiotem inwestycji jest zespół dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częściami handlowo - usługowymi oraz garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną i przyłączami na działkach nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...], przy ul. [...]w [...], tym samym inwestycja jest zgodna z ustaleniami [...]. Bilans miejsc postojowych, wskazany w dokumentacji projektowej (str. [...]), spełnia wymogi określone w § 35 ust. 2.3 m.p.z.p., przyjęto 53 mp/1899m2 powierzchni użytkowej lokali usługowych. Współczynnik terenu biologicznie czynnego, wynoszący 30,25% > 30%, (str. [...]), także spełnia wymogi określone w § 52 m.p.z.p., jest większy od 30%. Inwestor spełnił wymagania określone przepisami art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Analiza projektu budowanego wykazała, że badana decyzja nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), w szczególności w kwestii lokalizowania poszczególnych elementów zagospodarowania. Parametry inwestycji nie naruszają ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor spełnił wymogi z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Do akt sprawy zostały dołączone dokumenty określające warunki przyłączenia do określonych sieci. Zdaniem Wojewody [...]dokumentacja techniczna zawierała niezbędne uzgodnienia i sprawdzenia przez osoby posiadające właściwe kwalifikacje, w związku z czym organ administracji ds. pozwoleń na budowę nie miał podstaw do kwestionowania przyjętych w projekcie rozwiązań konstrukcyjnych oraz rozwiązań pod względem higienicznym i zdrowotnym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. B. od decyzji Wojewody [...]z [...]maja 2017 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 36a ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Natomiast stosownie do art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 Prawa budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Z projektu budowlanego zamiennego zatwierdzonego decyzją Starosty [...]z [...]grudnia 2015 r., wynikają zmiany w stosunku do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z [...]lutego 2014 r., Nr [...], oraz w stosunku do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z [...]lutego 2015 r., Nr [...], polegające na zmianie budynku nr [...] poprzez "zwiększenie całkowitej powierzchni wewnętrznej budynku z 6225,97 m2 na 6839,05 m2; zwiększenie kubatury budynku z 19890 m3 na 24482,38 m3; zwiększenie powierzchni użytkowej garażu z 1885 m2 na 2381,04 m2; likwidację rampy wyjazdowej w budynku nr [...] i przeniesienie jej do budynku nr [...] na działce nr ew. [...]; zmianę kształtu i lokalizacji klatki schodowej obsługującej cześć usługową (połączenie garaż parter); zwiększenie ilości miejsc postojowych dla części mieszkalnej z 63 szt. do 65 szt.; zwiększenie ilości miejsc postojowych dla części usługowej z 25 szt. do 37 szt.; zwiększenie powierzchni zabudowy budynku z 1470,67 m2 na 1514,12 m2; zmianę powierzchni użytkowej parteru z 1339,88 m2 na 1377,13 m2; zmianę powierzchni tarasu zielonego z 397,18 m2 na 374,08 m2; zmianę wysokości kondygnacji mieszkalnej z 266 cm na 269 cm; zmianę powierzchni użytkowej z 627,86 m na 644,62 m2 na kondygnacjach 2-4, która wynika ze zmiany systemu wentylacji; zmianę wysokości budynku z 13,57 m na 13,68 m." Ponadto na działce nr [...]zaprojektowano czterokondygnacyjny budynek nr [...] mieszkalno - usługowy o wysokości 13,68 m; 42 miejsca postojowe w garażu dla części mieszkalnej; 4 miejsca postojowe w garażu dla części usługowej. Dla budynku nr [...] zaprojektowano garaż z rampą wyjazdową. Garaż budynku nr [...]skomunikowano z garażem budynku nr [...]. Wielkość powierzchni użytkowej garażu pod budynkiem wynosi 984,73 m2. Zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego polegają na zapewnieniu wyjazdu ze wspólnego dla obu budynków garażu podziemnego zaprojektowanego przy budynku nr [...]. Obsługa wyjazdu z budynku na ulicę [...] wg. zatwierdzonego w GDDKiA projektu zjazdów decyzją GDDKiA - [...], zaprojektowaniu nowych ciągów pieszo jezdnych do obsługi budynku nr [...] i [...] oraz zmianę lokalizacji zewnętrznych miejsc parkingowych, (projekt budowlany - zamienny, zakres zmian projektowych str. [...]). Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do treści art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, inwestor powinien dołączyć powyższy dokument do wniosku o pozwolenie na budowę. [...]Sp. z o.o. Sp. k. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z [...]października 2015 r., złożyła oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (tj. działkami nr [...],[...],[...],[...]) na cele budowlane. Sporna inwestycja obejmuje również działki nr [...],[...],[...]. Inwestor nie złożył oświadczenia o prawie do dysponowania działkami nr [...],[...],[...]na cele budowlane. W analizowanym przypadku doszło do naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego. Jednak w aktach sprawy znajdują się pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z [...]września 2015 r., oraz z [...] grudnia 2015 r., z których wynika, że GDDKiA udostępniła na rzecz spółki [...]Sp. z o.o. Sp. k., teren pasa drogowego drogi krajowej nr [...] (działki nr [...],[...],[...]) w [...]dla potrzeb oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec powyższego choć decyzja została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez brak oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (tj. działkami nr ewid. [...],[...],[...]) na cele budowlane, to jednak organ sprawujący zarząd tymi działkami drogowymi wyraził zgodę na realizację elementów inwestycji na ww. działkach drogowych. Tym samym zdaniem organu, nie można przypisać temu uchybieniu szczególnie doniosłych skutków społeczno-gospodarczych, które uzasadniałyby wyeliminowanie decyzji Starosty [...]z [...]grudnia 2015 r., Nr [...], z obrotu prawnego. Stwierdzone uchybienie nie nosi bowiem znamion rażącego naruszenia prawa w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działki nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] na których zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęte były zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]z częścią wsi [...]uchwalonego Uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w [...]z [...]września 2006 r. (Dz. Urz. Woj. [...]z 2006 r., Nr [...], poz. [...]). Działki inwestycyjne nr ewid. [...],[...],[...],[...] położone są na obszarze oznaczonym w ww. miejscowym planie symbolem [...]. Zgodnie z § 52 ust 1 pkt 1 miejscowego planu, dla terenu oznaczonego symbolem [...]ustala się jako przeznaczenie podstawowe zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, komunikacją pieszo - jezdną, zielenią osiedlową oraz usługi w parterach w zakresie handlu detalicznego, kultury, zdrowia, oświaty, administracji itp. Stosownie do treści § 52 ust. 1 pkt 2 ww. miejscowego planu jako przeznaczenie uzupełniające przewiduje się garaże wbudowane, dobudowane podziemne lub w zespołach, budynki gospodarcze. Natomiast zgodnie z § 52 ust. 1 pkt 3 ww. miejscowego planu jako przeznaczenie dopuszczalne przewiduje się usługi w budynkach dobudowanych lub w budynkach wolnostojących w zakresie handlu detalicznego, kultury, ochrony zdrowia, oświaty, administracji, gastronomii, hoteli, na terenie [...] zachowane usługi rzemiosła: obsługa pojazdów mechanicznych (bez lakiernictwa), stacja diagnostyczna, wulkanizacja, w korytarzu napowietrznych linii elektroenergetycznych 110kV na terenie [...], parkingi, garaże, budynki gospodarcze i o ile inne ustalenia planu nie stanowią inaczej usługi, zachowana zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zachowana piekarnia. Działki nr [...]oraz [...],[...]położone są na obszarze oznaczonym w ww. miejscowym planie symbolem [...]. Stosownie do treści § 82 ust. 1 pkt 1 ww. miejscowego planu teren oznaczony symbolem [...]to istniejąca krajowa droga nr [...] (droga główna ruchu przyspieszonego). W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego sporna inwestycja nie uchybia, wymogom dotyczącym przeznaczenia terenu inwestycyjnego. Zgodnie z § 52 ust. 3 pkt 2 i 3 ww. miejscowego planu, na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej [...]ustala się powierzchnię zabudowy i powierzchni utwardzonej do 70 % łącznie z garażami; powierzchnię biologicznie czynną co najmniej 30 %. Stosownie do § 52 ust 3 pkt 5 i 6 ww. miejscowego planu, na terenie oznaczonym symbolem [...]ustala się: wysokość budynków do czterech kondygnacji (czwarta kondygnacja w dachu) i do 14 m, dachy skośne dwuspadowe lub wielospadowe o symetrycznych połaciach o nachyleniu 25 ° - 45 ° z możliwością stosowania mansard, wykuszy i okien połaciowych. Zgodnie z § 52 ust 8 pkt 3 w zw. z § 35 ust 2 pkt 2 ww. miejscowego planu w zabudowie wielorodzinnej przewiduje się 1,5 miejsca postojowego na 1 mieszkanie (liczone z miejscami w garażach). Stosownie do § 52 ust. 3 pkt 8 dopuszcza się powierzchnię usług handlu do 50 m2 powierzchni sprzedaży w jednym lokalu. Analiza sprawy nie wykazała aby rozwiązania projektowe inwestycji rażąco naruszały ustalenia ww. Uchwały nr [...]Rady Miejskiej w [...]z [...]września 2006 r. Nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogu co do nieprzekraczalnej linii zabudowy, co do kształtu dachu (wymagany dach dwuspadowy lub wielospadowy symetryczny, o nachyleniu połaci od 25° - 45°; dach wielospadowy, symetryczny o nachyleniu połaci 28, 7° i 27°, zob. projekt architektoniczno - budowlany zamienny, rys. rzut dachu bud. nr [...] rys. nr [...], str. [...]), co do minimalnej powierzchni biologicznie czynnej (wymagana - co najmniej 30%; projektowana 30,25%, zob. projekt budowlany; Architektura, opis techniczny, pkt 3 podstawowe dane liczbowe str. [...]), co do powierzchni zabudowy (wymagana - maksymalnie 70 %; projektowana - 69,75%, zob. projekt budowlany zamienny; Architektura, opis techniczny, pkt 3 podstawowe dane liczbowe str. [...]), co do ilości miejsc postojowych (wymagane 1,5 miejsca postojowego na 1 mieszkanie; projektowane 1,87 miejsca postojowego na mieszkanie zob. projekt budowlany zamienny; Architektura, opis techniczny, pkt 3 podstawowe dane liczbowe str. [...]). Mając na uwadze stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaprezentowane w piśmie z [...] lutego 2018 r., wskazujące, że kontrolowana decyzja Starosty [...]z [...]grudnia 2015 r., Nr [...], została wydana z naruszeniem § 52 ust. 3 pkt 5 lit. i ww. miejscowego planu dotyczącego wysokości budynku, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że stosownie do treści § 6 ust. 16 ww. miejscowego planu, poprzez maksymalną liczbę kondygnacji lub maksymalną wysokość zabudowy - należy rozumieć nieprzekraczalną ilość użytkowych, nadziemnych kondygnacji budynku lub maksymalną wysokość budynku, zgodnie z definicją zawartą w przepisach odrębnych. Zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji) wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Pierwszy budynek zaprojektowano jako czterokondygnacyjny w części nadziemnej z poddaszem nieużytkowym, całkowicie podpiwniczony. Łączy funkcję usługowo - handlową i mieszkaniową. Drugi budynek - również czterokondygnacyjny - w części nadziemnej z poddaszem nieużytkowym i całkowicie podpiwniczony. (proj. bud pkt. 5 opis budynków str. [...]). Z projektu wynika, że wysokość budynków nr [...] i [...]mierzona zgodnie z § 6 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (tj. mierzona od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych) wynosi 13,99 m (zob. proj. bud. zamienny przekrój [...]bud. nr [...],[...], rys. nr [...]str. [...]). Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 36 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 52 ust. 3 pkt 5 lit. i ww. miejscowego planu. Ponadto, mając na względzie uwagi PINB dotyczące naruszenia § 52 ust. 3 pkt 8 ww. miejscowego planu, w zakresie przeznaczenia powierzchni przeznaczonej na usługi (wymagane do 50 m2 powierzchni sprzedaży w jednym lokalu - projektowane 1117,01 m2 w budynku [...]oraz 294,56 m2 w budynku [...]), organ wskazał, że w toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę Starosta [...], postanowieniem z [...]listopada 2015 r., Nr [...], nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości poprzez uwzględnienie w projekcie budowlanym postanowień wynikających z § 52 ust. 3 pkt 8 ww. miejscowego planu. Inwestor wskazał iż "w odniesieniu do powierzchni usługowych zaprojektowanych w budynkach widnieje zapis na stronie [...], który wyjaśnia, że na etapie projektu powierzchnia handlowo - usługowa w obu budynkach funkcjonuje jako otwarta przestrzeń. Ostateczny kształt i wielkości poszczególnych powierzchni zostaną nadane po skomercjalizowaniu całości. Każdorazowe otrzymanie pozwolenia na użytkowanie będzie wymagało uwzględnienia stosownych wymagań zapisanych w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego." Biorąc pod uwagę wyjaśnienia inwestora nie sposób uznać, że kontrolowana decyzja Starosty [...]z [...]grudnia 2015 r., narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 52 ust. 3 pkt 8 ww. miejscowego planu. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Stosownie do treści § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Projekt budowlany zamienny zatwierdzony decyzją Starosty [...]z [...]grudnia 2015 r., obejmuje budowę budynku nr [...] na działce nr [...]oraz inne wyżej przedstawione zmiany. Analiza dokumentacji projektowej wykazała, że projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny nr [...]został usytuowany od granicy z działkami sąsiednimi: od strony zachodniej w odległości od 3,33 m do 6,91 m od granicy z działką nr ewid. [...] (zob. projekt budowlany - zamienny, rys. mapa zagospodarowania terenu, rys nr [...]str. [...], rys. rzut kondygnacji parteru budynku nr [...]oraz [...], rys. nr [...]str. [...]); otwory w elewacji zachodniej zaprojektowano w odległości co najmniej 6,33 m od granicy z działką nr ewid. [...] (zob. projekt budowlany - zamienny, rzut kondygnacji parteru budynku nr [...]oraz [...], rys. nr [...], str. [...], projekt budowlany - zamienny, mapa zagospodarowania terenu, rys. [...], str. [...], projekt budowlany - zamienny, rzut 1 piętra bud. nr [...], rys. [...], str. [...], projekt budowlany - zamienny, przekrój [...]bud. nr [...], rys. [...], str. [...]) od elewacji wschodniej - w odległości ok. 4,5 m od granicy z działką nr ewid. [...]; od strony północnej w odległości od. 3,22 m do 4,15 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Od strony południowej działka nr ewid. [...], na której zaprojektowano budynek nr [...], graniczy z działką drogowa nr ewid. [...] (zob. projekt budowlany - zamienny, rys. mapa zagospodarowania terenu, rys. nr [...]str. [...]). W części elewacji północnej budynku nr [...], która usytuowana jest w odległości 3,22 m od granicy z działką nr ewid. [...], został zaprojektowany otwór drzwiowy (projekt budowlany - zamienny, elewacja północna bud nr [...]rys. nr [...] str. [...], projekt budowlany - zamienny, rys. mapa zagospodarowania terenu, rys. nr [...]str. [...]). Zatem decyzja Starosty [...]z [...]grudnia 2015r., została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wprawdzie budynek mieszkalny nr [...]został zaprojektowany ścianą z otworem drzwiowym, w odległości mniejszej o 78 cm od granicy z sąsiednią działką nr ewid. [...], niż to wynika z przepisu § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, to jednak budynek mieszkalny istniejący na działce nr ewid. [...]znajduje się w odległości 5,34 m od granicy z działką inwestycyjną nr ewid. [...]oraz w odległości ok. 8,50 m od projektowanego budynku nr [...] (projekt budowlany - zamienny, rys. mapa zagospodarowania terenu, rys. nr [...]). Zgodnie z treścią § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), dla budynków ZL nie powinna być mniejsza niż 8 m. Stwierdzone wyżej uchybienie nie wpływa na sferę praw i obowiązków podmiotów uprawnionych do działki nr ewid. [...]sąsiadującej z działką inwestycyjną w sposób, który uzasadniałby twierdzenie, iż jest ono szczególnie dotkliwe, a tym samym niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - czyli skutki które wywołuje decyzja. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno- gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, nie dopatrzył się, okoliczności, które przemawiałyby za uznaniem, że przekroczenie dopuszczalnej odległości o 78 cm w okolicznościach niniejszej sprawy, godzi w powyższe wartości w stopniu tak istotnym, że koniecznym jest wyeliminowanie z obiegu prawnego ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Kontrolowana decyzja Starosty [...], nie narusza przepisów § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Powyższe potwierdza analiza czasu nasłonecznienia, oraz analiza przesłaniania (proj. bud. zamienny, architektura, schemat nasłoneczniania str. 3; schemat zacieniania str. 4 i 5). GINB nie dopatrzył się również aby ww. decyzja rażąco naruszała postanowienia § 19 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (sytuowanie miejsc postojowych od zabudowań). Stosownie do treści § 40 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległość placów zabaw dla dzieci, od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m. Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że projektowany plac zabaw został usytuowany w odległości ok. 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku usytuowanym na działce nr ewid. [...], w odległości ok. 25 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku usytuowanym na działce nr ewid. [...]oraz w odległości ok. 5 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku nr [...]usytuowanym na działkach nr ewid. [...]i [...]. W analizowanym przypadku doszło do naruszenia § 40 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z uwagi na usytuowanie placu zabaw od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku nr [...]w odległości mniejszej niż wynikająca z § 40 ust. 3 ww. rozporządzenia. W ocenie GINB nie wpływa to negatywnie na ład przestrzenny, ani nie ogranicza w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich. Powyższe naruszenie wpływa jedynie na walory krajobrazowe i estetyczne. Ponadto w ocenie GINB negatywne konsekwencje związane z powyższym uchybieniem (usytuowanie placu zabaw w odległości 5 m od okien budynku nr [...]będącego elementem spornej inwestycji) dotyczyć będą użytkowników spornych budynków mieszkalnych. Z tej przyczyny nie można stwierdzić aby uchybienie to wywoływało szczególnie negatywne, a zatem niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie, skutki społeczno - gospodarcze, które przemawiały by za wyeliminowaniem z obiegu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej korzystającej z ochrony wynikającej z art. 16 k.p.a. Decyzja Starosty [...]z [...]grudnia 2015 r., nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 40 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ponadto, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodność projektu zagospodarowania działki z wymogami ochrony przeciwpożarowej została stwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. S. S. (projekt zagospodarowania terenu nr rys. [...]str. [...]). Brak jest podstaw do kwestionowania zawartych w projekcie budowlanym rozwiązań przeciwpożarowych, a w szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że w analizowanym przypadku doszło do rażącego naruszenia § 271 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odnosząc się do argumentacji zawartej w piśmie PINB z [...]lutego 2018 r., dotyczącej nieprawidłowego sposobu wyliczenia przez projektanta powierzchni biologicznie czynnej organ II instancji wskazał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają prawa, ani też obowiązku dokonywania weryfikacji wyliczeń dokonanych przez projektanta, który ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie jest uprawniony do kwestionowania wyliczeń projektanta w zakresie powierzchni biologicznie czynnej, w szczególności w postępowaniu nieważnościowym. Z projektu budowlanego wynika, że w analizowanym przypadku współczynnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 30,25 %. Tym samym nie można uznać, że decyzja Starosty [...]z [...]grudnia 2015 r., rażąco narusza ustalenia ww. miejscowego planu w zakresie powierzchni biologicznie czynnej (wymagany współczynnik powierzchni biologicznie czynnej - min 30%). Zarzuty W. B. dotyczące szkód materialnych zaistniałych podczas realizowania inwestycji (wstrząsy przy wbijaniu bali w ziemię, zalewanie fundamentów budynku, zagrożenie zalewania piwnic budynku gospodarczego, popękanie ścian) w ocenie organu wykraczają poza zakres postępowania nieważnościowego, które ogranicza się do oceny legalności decyzji oraz zatwierdzonego nią projektu budowlanego zamiennego. Reasumując nie stwierdzono, aby decyzja Starosty [...]z [...]grudnia 2015 r., rażąco naruszała przepisy prawa obowiązujące w dacie jej wydania. Ponadto nie stwierdzono, aby wydano ją z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Decyzja nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Skarżący W. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2018r. Zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, to jest tego że wskutek budowy zniszczeniu uległ jego budynek gospodarczy (znajdujący się w ostrej granicy z inwestycją), wykonany na terenie inwestycji spadek terenu skutkuje spływaniem opadów na działkę skarżącego; 2) art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że W. B. nie był stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją. 3) art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że działka nr ew. [...], która sąsiaduje bezpośrednio z inwestycją nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu; 4) art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez brak oświadczenia o prawie do dysponowania działkami nr [...],[...]i [...]na cele budowlane; 5) art. 34 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji pomimo sprzeczności projektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie odległości od działki sąsiadującej, a w konsekwencji wybudowanie garażu podziemnego w ostrej granicy z działką należącą do skarżącego; Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podnosił, że powinien być stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty [...]z dnia [...]grudnia 2015r. Przymiot strony w prawie budowlanym nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone normy, lecz z samego faktu oddziaływania na przestrzeń nieruchomości sąsiednich. Wskazał, że jest właścicielem nieruchomości sąsiedniej tj. działki nr ew. [...]. Budynek gospodarczy (garaż) położony jest w ostrej granicy z nieruchomością inwestycyjną. Budowa garażu podziemnego skutkowała zniszczeniem garażu. Ponadto w odległości kilku metrów od granicy z działką nr [...]położony jest budynek mieszkalny. Aktualnie już odczuwa skutki decyzji, albowiem nieustanny ruch samochodów w znaczący sposób zakłóca możliwość korzystania z nieruchomości, zaś budowa wysokiego budynku na działce sąsiedniej w niewielkiej odległości od jego domu znacząco pogorszyła dotychczasowe widoki. Przedmiotowa budowa negatywnie wpłynęła na atrakcyjność działki skarżącego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przyznał, iż decyzja Starosty [...]z dnia [...]grudnia 2015r., została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 ustawy prawo budowlane. Nie można się jednak zgodzić, że przedmiotowe uchybienia nie były rażące. Deweloper - wbrew jakimkolwiek regułom i przepisom prawa uzyskał pozwolenie na budowę pozbawiając go obrony własnych praw. Decyzja skutkuje licznymi niedogodnościami w postaci sąsiadowania z wielkim wielorodzinnym budynkiem wybudowanym tuż przy granicy z jego działką. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. W toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. W konsekwencji, zakres prowadzonego w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym. Organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. (dotyczącym stwierdzenia nieważności) w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Podnoszone w skardze kwestie uszkodzenia budynku gospodarczego oraz zarzut zalewania działki skarżącego nie były bezpośrednio badane przez organ w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności, albowiem są to ze swej istoty okoliczności związane z realizacją inwestycji. W odpowiedzi na skargę inwestor podniósł, że budynek gospodarczy skarżącego pozostaje w styczności jedynie z elementem ogrodzenia realizowanej inwestycji, tj. ścianą wybudowaną w celach przeciwpożarowych, przy czym budynek ten "wchodzi" w obszar nieruchomości inwestycyjnej o około 35-50 cm. W kwestii zalewania działki skarżącego wskazywał, że nie jest to możliwe ze względu na sposób wybudowania ogrodzenia oraz zapewnienie systemu odwodnienia wzdłuż granicy. Okoliczności te potwierdzają rozwiązania projektowe kwestionowanej decyzji. Brak uznania W. B. za stronę w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, nie mógł być zakwalifikowany jaka którakolwiek z przesłanek enumeratywnie wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Kwestia niezawinionego braku udziału strony w postępowaniu jest bowiem przesłanką wznowienia postępowania administracyjnego, a nie stwierdzenia nieważności decyzji. Również powoływane przez skarżącego zmniejszenie "atrakcyjności" działki, wskutek wybudowania w sąsiedztwie kwestionowanej inwestycji, nie jest okolicznością, mogącą mieć znaczenie prawne w niniejszym postępowaniu. W odniesieniu do braku oświadczenia o dysponowaniu nieruchomościami nr [...],[...]i [...]na cele budowlane, to jak wynika z pism Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...]września 2015 r. oraz z dnia [...]grudnia 2015 r. działki te zostały inwestorowi przekazane, także dla potrzeb złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane. W konsekwencji inwestor dysponował tytułem prawnym do tych nieruchomości, a uchybienia w treści złożonego oświadczenia, nie mogą być uznane za rażące naruszenie przepisów prawa, skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazać także należy, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, jako zarządca drogi uzgodniła pozytywnie projekt budowlany, a po wykonaniu prac na przedmiotowych działkach odebrała je do użytkowania. Co do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez niezachowanie odległości budynku od sąsiadującej działki, wskazać należy, że wymagane odległości budynków od granic sąsiadujących nieruchomości określają przepisy prawa budowlanego, a nie przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niezależnie od tego zgodzić należało się z oceną organów, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności z tej przyczyny. Zgodnie z art. 36a ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Natomiast stosownie do art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 Prawa budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Z projektu budowlanego zamiennego zatwierdzonego decyzją Starosty [...]z [...]grudnia 2015 r., wynikały opisane wyżej zmiany w stosunku do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z [...]lutego 2014 r., Nr [...], oraz w stosunku do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z [...]lutego 2015 r., Nr [...]. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sporna inwestycja nie uchybia, wymogom dotyczącym przeznaczenia terenu inwestycyjnego. Zgodnie z § 52 ust. 3 pkt 2 i 3 ww. miejscowego planu, na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej [...]ustala się powierzchnię zabudowy i powierzchni utwardzonej do 70 % łącznie z garażami; powierzchnię biologicznie czynną co najmniej 30 %. Stosownie do § 52 ust 3 pkt 5 i 6 ww. miejscowego planu, na terenie oznaczonym symbolem [...] ustala się: wysokość budynków do czterech kondygnacji (czwarta kondygnacja w dachu) i do 14 m, dachy skośne dwuspadowe lub wielospadowe o symetrycznych połaciach o nachyleniu 25 ° - 45 ° z możliwością stosowania mansard, wykuszy i okien połaciowych. Zgodnie z § 52 ust 8 pkt 3 w zw. z § 35 ust 2 pkt 2 ww. miejscowego planu w zabudowie wielorodzinnej przewiduje się 1,5 miejsca postojowego na 1 mieszkanie (liczone z miejscami w garażach). Stosownie do § 52 ust. 3 pkt 8 dopuszcza się powierzchnię usług handlu do 50 m2 powierzchni sprzedaży w jednym lokalu. Analiza sprawy nie wykazała aby rozwiązania projektowe inwestycji rażąco naruszały ustalenia Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...]z [...]września 2006 r. Z projektu wynika, że wysokość budynków nr [...]i [...]mierzona zgodnie z § 6 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (tj. mierzona od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych) wynosi 13,99 m (zob. proj. bud. zamienny przekrój [...]bud. nr [...],[...], rys. nr [...]str. [...]). Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 36 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 52 ust. 3 pkt 5 lit. i ww. miejscowego planu. Inwestor w toku postępowania prowadzonego przez Starostę wskazał w odniesieniu do powierzchni usługowych zaprojektowanych w obu budynkach, że powierzchnia handlowo - usługowa została zaprojektowana jako otwarta przestrzeń. Ostateczny kształt i wielkości poszczególnych powierzchni zostaną nadane po skomercjalizowaniu całości. Każdorazowe otrzymanie pozwolenia na użytkowanie będzie wymagało uwzględnienia stosownych wymagań zapisanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Biorąc pod uwagę wyjaśnienia inwestora nie sposób uznać, że kontrolowana decyzja Starosty [...]z [...]grudnia 2015 r., narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 52 ust. 3 pkt 8 ww. miejscowego planu. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Analiza dokumentacji projektowej wykazała, że wprawdzie budynek mieszkalny nr [...]został zaprojektowany ścianą z otworem drzwiowym, w odległości mniejszej o 78 cm od granicy z sąsiednią działką nr [...], niż to wynika z przepisu § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, to jednak budynek mieszkalny istniejący na działce nr [...]znajduje się w odległości 5,34 m od granicy z działką inwestycyjną nr [...]oraz w odległości ok. 8,50 m od projektowanego budynku nr [...] (projekt budowlany - zamienny, rys. mapa zagospodarowania terenu, rys nr [...]). Zgodnie z treścią § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), dla budynków ZL nie powinna być mniejsza niż 8 m. Stwierdzone wyżej uchybienie nie wpływa na sferę praw i obowiązków podmiotów uprawnionych do działki nr [...]sąsiadującej z działką inwestycyjną w sposób, który uzasadniałby stwierdzenie, iż jest ono szczególnie dotkliwe, a tym samym niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - czyli skutki które wywołuje decyzja. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno- gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Przekroczenie dopuszczalnej odległości o 78 cm w okolicznościach niniejszej sprawy, nie godzi w powyższe wartości w takim stopniu, że konieczne jest wyeliminowanie z obiegu prawnego ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Kontrolowana decyzja Starosty [...], nie narusza przepisów § 13 (przesłanianie obiektów budowlanych), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Powyższe potwierdza analiza czasu nasłonecznienia, oraz analiza przesłaniania (proj. bud. zamienny, architektura, schemat nasłoneczniania str. 3; schemat zacieniania str. 4 i 5). Organ zasadnie nie dopatrzył się również aby kwestionowana decyzja rażąco naruszała postanowienia § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (sytuowanie miejsc postojowych od zabudowań). Stosownie do § 40 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległość placów zabaw dla dzieci, od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m. Usytuowanie placu zabaw w odległości 5 m od okien budynku nr [...]będącego elementem spornej inwestycji dotyczy użytkowników projektowanych budynków mieszkalnych. Z tej przyczyny nie można stwierdzić aby uchybienie to wywoływało szczególnie negatywne, a zatem niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie, skutki społeczno - gospodarcze, które przemawiały by za wyeliminowaniem z obiegu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej korzystającej z ochrony wynikającej z art. 16 k.p.a. Decyzja Starosty [...]z [...]grudnia 2015 r., nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 40 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zgodność projektu zagospodarowania działki z wymogami ochrony przeciwpożarowej została stwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. S. S. (projekt zagospodarowania terenu nr rys. [...]str. [...]). Brak jest podstaw do kwestionowania zawartych w projekcie budowlanym rozwiązań przeciwpożarowych, a w szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że w analizowanym przypadku doszło do rażącego naruszenia § 271 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie stwierdził, że nie jest uprawniony do kwestionowania wyliczeń projektanta w zakresie powierzchni biologicznie czynnej, w szczególności w postępowaniu nieważnościowym. Reasumując, prawidłowa była ocena organów, które nie stwierdziły, aby decyzja Starosty [...]z [...]grudnia 2015 r., rażąco naruszała przepisy prawa obowiązujące w dacie jej wydania. Nie można uznać, że wydano ją z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Decyzja nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Organy obu instancji w przedmiotowym nadzwyczajnym postępowaniu prawidłowo i zgodnie z zasadami ogólnymi procedury administracyjnej oceniły materiał dowodowy. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną należało oddalić.