VII SA/Wa 2221/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M B o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M B na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M B wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2019 r., nr [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z [...]czerwca 2016 r. nr [...]i orzekającą o nakazaniu M B doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem budynku przy ul. [...]w [...] , poprzez zamurowanie otworu wentylacyjnego na parterze do pomieszczenia kotłowni w zewnętrznej ścianie tego budynku usytuowanego przy granicy działki nr ewid. [...]z obrębu [...]. W piśmie z 3 lipca 2020 r. pełnomocnik profesjonalny strony skarżącej złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkować będzie bezprzedmiotowością wywiedzionej skargi. Pełnomocnik wskazała, że upomnieniem z [...].06.2020 r. skarżąca została wezwana do wykonania zaskarżonej decyzji. Opisała, że do wzniesienia budynku doszło w latach 1978-1980 w oparciu o pozwolenie na budowę z [...] października 1978 r., potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia użytkowania obiektu budowlanego z [...] stycznia 1981 r. Stwierdziła, że zarówno odbiór budynku, jak i plany inwentaryzacyjne nie zawierały żadnych zastrzeżeń. Brak wstrzymania wykonania decyzji doprowadzi do sytuacji, że skarga straci rację bytu bowiem skarżąca zmuszona będzie do przywrócenia obiektu do stanu uznanego przez organ za zgodny z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, (publ. LEX nr 1624317), nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". W niniejszej sprawie wniosek skarżącej zawarty w piśmie z 3 lipca 2020 r. ogranicza się w zasadzie do stwierdzenia, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skutkować będzie utratą racji bytu skargi. Brak przywołania i uzasadnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w zasadzie uniemożliwia sądowi podjęcie pozytywnej decyzji w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. Wniosek nie został uzasadniony w sposób przekonywujący, skarżąca nie przytoczyła i nie wyjaśniła oraz nie uprawdopodobniła w nim takich okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów, czy też popierających je dokumentów, które potwierdzałyby, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, poniesie znaczną szkodę, czy też zajdą w stosunku do niej trudne do odwrócenia skutki. Oczywiście konieczność wykonania decyzji na pewno wymagać będzie wykonania określonych robót od inwestora, jednak należy mieć na względzie, że samo wnioskowanie o wstrzymanie wykonania nie wystarczy. Sąd nie poszukuje za stronę argumentów na poparcie wniosku. Konkludując, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd po przeprowadzeniu rozprawy. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.