VII SA/Wa 2222/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. R. i W. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W. P. w skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak [...] wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją organ uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. P. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku usługowego na mieszkalny wielorodzinny z garażami w parterze i poddaszem użytkowym oraz instalacjami wewnętrznymi na działkach nr [...], obr. [...] przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że brak wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji spowoduje powstanie po stronie skarżącego znacznej szkody majątkowej w postaci znacznego uszczerbku w wartości wznoszonego obiektu budowlanego, którego źródłem jest konieczność wstrzymania prac na obiekcie i pozostawienie go w stanie umożliwiającym oddziaływanie na obiekt czynników atmosferycznych takich jak deszcz, śnieg, co w perspektywie zbliżającego się okresu zimowego może prowadzić do przemoknięcia i zalania dotychczas wzniesionych części budynku, a tym samym do znacznego spadku wartości budynku i zajętej pod jego budowę nieruchomości. Ponadto w zw. z wykonaniem zaskarżonej decyzji skarżący stanie przed perspektywą konieczności przeprowadzenia odpowiedniego postępowania przed organami nadzoru budowlanego, które to postępowanie - w świetle zapisów zaskarżonej decyzji - może rodzić ryzyko zakończenia go decyzją o rozbiórce budynku, a tym samym może spowodować skutki niezwykle trudne do odwrócenia. Przy ocenie spełnienia przesłanek wstrzymania decyzji nie może pozostać bez znaczenia okoliczność, że wady przedmiotowej decyzji, wskazane w skardze, są oczywiste. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych został utrwalony pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122). Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Rozstrzygnięciem nadającym się do wykonania nie jest decyzja stwierdzająca nieważność decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę. Zaskarżona decyzja ze względu na swój formalny charakter i zakres nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dotyczy wyłącznie kwestii procesowej, a więc nie rodzi żadnych praw, jak również nie nakłada na stronę obowiązków. Nie podlega zatem ochronie tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania. Skoro więc zaskarżony akt nie należy do grupy aktów administracyjnych podlegających wykonaniu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należy uznać za niezasadny. Odnosząc się do twierdzenia, iż "przy ocenie spełnienia przesłanek wstrzymania decyzji nie może pozostać bez znaczenia okoliczność, że wady przedmiotowej decyzji, wskazane w skardze, są oczywiste" należy podkreślić, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia lub czynności. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest możliwa ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji państwowej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, ponieważ oceny takiej Sąd dokona dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. W przeciwnym razie doszłoby do zniweczenia celu postępowania sądowoadministracyjnego jakim jest kontrola legalności wydawanych przez organy aktów administracyjnych. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.