VII SA/Wa 2223/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi A. J. i W.J. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przyznania radcy prawnemu P. L. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 listopada 2015 r. odrzucił skargę A. J. i W. J. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. Skarżący złożyli pismo z dnia 21 listopada 2015 r., które zostało potraktowane jako zażalenie na ww. postanowienie. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2016 r. przyznano skarżącym prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie, pełnomocnikiem skarżących wyznaczony został r.pr. P. L.. Przy piśmie z dnia 6 kwietnia 2016 r. r.pr. P. L. nadesłał, w odpowiedzi na wezwanie Sądu do usunięcia braków formalnych zażalenia z dnia 21 listopada 2015 r., dwa odpisy zażalenia wniesionego przez skarżących. Jednocześnie w piśmie tym r.pr. P. L. zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. J. i W. J. na postanowienie z dnia 12 listopada 2015 r. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z art. 223 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych koszty pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ponosi Skarb Państwa. W orzecznictwie podkreśla się, że skoro obowiązek Skarbu Państwa ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu dotyczy pomocy "udzielonej", to powstaje jedynie w przypadku podjęcia przez pełnomocnika czynności związanych bezpośrednio z udzieleniem pomocy stronie, dla której został on wyznaczony. Udzielenie pomocy prawnej przez pełnomocnika powinno zmierzać bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której udzielana jest pomoc (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 września 2012 r. II FZ 727/12 Lex nr 1221331, z dnia 18 października 2007 r. II FZ 515/07 Lex nr 1011762, z dnia 28 maja 2013 r. II FZ 303/13 Lex nr 1318936, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2008 r. II SA/Bk 835/07 Lex nr 479299, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2010 r. I FSK 1648/08 Lex nr 593654). W orzecznictwie akcentuje się również, iż ze względu na opłacanie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu ze środków publicznych sąd / referendarz sądowy ma zarazem uprawnienie, jak i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona. Jak wynika natomiast z akt niniejszej sprawy, radca prawny P. L. nie podjął żadnych czynności, które można by uznać za faktyczne udzielenie skarżącym pomocy prawnej. Za udzielenie takiej pomocy nie może być bowiem uznane samo zapoznanie się z aktami sprawy oraz nadesłanie, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, odpisów zażalenia na postanowienie z 12 listopada 2015 r., sporządzonego przez skarżących, a do takich jedynie czynności ograniczyły się działania pełnomocnika. | | | | W ocenie referendarza sądowego brak jest zatem w niniejszej sprawie możliwości uznania, że doszło do faktycznego udzielenia skarżącym pomocy prawnej, która mogłaby stanowić podstawę do przyznania wynagrodzenia w oparciu o art. 250 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.