VII SA/Wa 2224/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2008 r. sprawy ze skargi B. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Sygnatura akt VII SA/Wa 2224/07 UZASADNIENIE Pismem z [...] czerwca 2006r. (uzupełnionym pismami z dnia [...] i [...] czerwca 2006r., [...] sierpnia 2006r., [...] lipca 2006r. i [...] października 2006r.) B. F. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta R. z [...] października 2005 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obiektu O. wraz z uzbrojeniem i zagospodarowaniem terenu, na działkach położonych przy ul. Ż. w R. Do wniosku tego przyłączył się R. P. W uzasadnieniu wniosku B. F. wskazał, że w/w decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a jej wykonanie doprowadziło do rzeczywistej szkody w jego majątku oraz ograniczyło swobodę dysponowania prawem własności. Zdaniem wnioskodawcy część zabudowy przedmiotowej inwestycji znajduje się na działce nie objętej pozwoleniem na budowę, gdyż wysoki mur, który otacza supermarket inwestor usytuował na granicy posesji, niezgodnie z przepisami prawa budowlanego. Wnioskodawca zarzucił również, że zatwierdzony kwestionowaną decyzją projekt został sporządzony na zweryfikowanej mapie zasadniczej do celów projektowych a nie w oparciu o mapę zasadniczą ośrodka dokumentacji kartograficznej. Poza tym podniósł, że sztuczne wyrównanie naturalnej różnicy poziomów wskutek zatwierdzenia nieprawidłowego projektu doprowadziło do pozbawienia działek sąsiednich dostępu światła, braku przepływu naturalnego powietrza, braku zachowania wymogów przeciwpożarowych. Wnioskodawca twierdził także, że inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych na niego przez Prezydenta R., postanowieniem z [...] sierpnia 2005r. R. P. zarzucił natomiast, że inwestor wykonał nasyp ziemny o wysokości 7 m i długości ok. 200 m od strony południowej w bezpośrednim sąsiedztwie jego nieruchomości. W wyniku prac budowlanych zasypano naturalny spływ wód opadowych na odcinku ok. 100 m, przejście, przejazd oraz nowowykonaną z funduszy unijnych kanalizację sanitarną, pogłębiono istniejący rów spływu wód opadowych uniemożliwiając jego dotychczasowe prawidłowe funkcjonowanie, uszkodzono ogrodzenie drewniane, połamano drzewa, zasypano uprawę zboża, a cześć nasypu ziemnego wykonano na jego własności. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2007r., znak: [...] działając na podstawie art. 158 § 1, w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz.1071 z późn. zm., dalej Kpa) po rozpatrzeniu wniosku B. F. i R. P. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta R. z [...] października 2005 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obiektu O. wraz z uzbrojeniem i zagospodarowaniem terenu, na działkach położonych przy ul. Ż. w R. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta R. z [...] października 2005r. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta R. nr [...] z [...] czerwca 2004 r. ogłoszoną w [...]. W planie tym teren, na którym zrealizowano przedmiotowy obiekt oznaczony jest symbolem [...], a to oznacza możliwość lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Ponadto, z uwagi na szczegółowe wymagania wynikające z tego planu Prezydent R., postanowieniem z [...] sierpnia 2005r., nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku i obowiązek ten został wykonany. W ocenie organu I instancji zatwierdzony decyzją z [...] października 2005r. projekt zagospodarowania terenu spełnia wymagania art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego - został sporządzony na aktualnej mapie zasadniczej, służącej do celów projektowych. Projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny, posiada wszystkie wymagane przepisami opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Odnosząc się do zarzutu usytuowania muru oporowego w granicy nieruchomości, co zdaniem skarżącego, było naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane i spowodowało zacienienie jego działki, Wojewoda [...] wyjaśnił, że - § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690) dotyczy usytuowania budynków względem granic. Brak jest natomiast uregulowań w tym zakresie w stosunku do budowli, do których zgodnie z definicją art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane zaliczone zostały konstrukcje oporowe( mur). Poza tym w ocenie organu zarzut dotyczący zacienienia działki nie mógł być uwzględniony, gdyż przepisy ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy regulują sprawy dopływu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych w budynkach (nie dotyczą zacienienia gruntu). Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007r. wnieśli B. F. i R. P. B. F. zarzucił naruszenie art. 156 ust.1 pkt. 2 Kpa. w zw. z art. 35 oraz art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego i art, 7 Kpa, art. 9 Kpa oraz art. 77 Kpa i art. 80 Kpa, a także naruszenie art. 10 Kpa. Podniósł również, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie odpowiada normie art. 107 § 3 Kpa, gdyż organ nie odniósł się do większości jego zarzutów. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2007r., znak: [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania B. F. oraz R. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2005r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obiektu O. wraz z uzbrojeniem i zagospodarowaniem terenu, na działkach położonych przy ul. Ż. w R., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że przedmiotowy obiekt budowlany zlokalizowany jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...]. Jego lokalizacja jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem uchwałą Rady Miasta R. z dnia [...] czerwca 2004r., dla lokalizacji obiektów o pow. sprzedaży powyżej 2000m 2, przewidziano teren oznaczony właśnie tym symbolem. W ocenie organu odwoławczego projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane zgody, opinie. Został sporządzony i sprawdzony przez osoby legitymujące się odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi. Inwestor przedstawił oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa własności, wynikającego z usytuowania w granicy nieruchomości muru oporowego oraz wykonania nasypu ziemnego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że skarżący może dochodzić swoich praw w postępowaniu przed sądem powszechnym, powołując się na działanie inwestora zakłócające korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę w rozumieniu art. 144 K.c. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007r. wniósł B. F. zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 35 i 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. art. 7 Kpa, art. 9 Kpa, art. 11 Kpa w zw. z art. 107 § 3 Kpa, art. 77 Kpa, art. 80 Kpa. Skarżący podniósł, że organy w żaden sposób nie odniosły się do zarzutu naruszenia przepisów Prawa budowlanego. Organ w zaskarżonej decyzji powołał wyłącznie treść przepisów Prawa budowlanego, jednak nie wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, z jakich powodów w tej konkretnej sprawie uznał, że nie doszło do ich naruszenia. Ponadto B. F. wskazał, że organ II instancji nie uzasadnił swojego stanowiska, odnośnie odmowy uznania wskazanych przez skarżącego uchybień za "rażące naruszenie prawa" w rozumieniu art. 156 Kpa. Zdaniem skarżącego przy wydaniu kwestionowanego pozwolenia budowlanego doszło do rażącego naruszenia prawa - art. 35 i 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Inwestor nie wykazał prawa do dysponowania na cele budowlane działkami nr ew. [...], na których części posadowiono obiekt. Ponadto inwestor nie przedłożył organowi wydającemu pozwolenie na budowę projektu planowanego obiektu na mapie zasadniczej dla celów projektowych. B. F. wskazał także, że w świetle § 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przepisy rozporządzenia stosuje się nie tylko do budynków ale i urządzeń budowlanych z nimi związanych i przepisom tego rozporządzenia podlega również budowa muru oporowego marketu O. o wysokości 4 m. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. Na wstępie należy zauważyć, że tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania, którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 Kpa. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 Kpa zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym nadzwyczajnym trybie posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 Kpa, nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Jedną z przesłanek zastosowania tego trybu jest stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), które określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej, również w zakresie skutków społeczno-gospodarczych jakie dana decyzja administracyjna wywołuje. W ocenie Sądu kontrolowana decyzja potwierdza zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i brak jest podstaw, by to stwierdzenie organu uznać za nieprawdziwe w świetle przeprowadzonych ustaleń co do zapisów planu miejscowego. Należy podkreślić, iż jedynie oczywistość naruszenia prawa, mogłoby skutkować zastosowaniem normy art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Zarzut taki nie znajduje potwierdzenia w aktach postępowania administracyjnego, zatem brak jest podstaw do przyjęcia, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja rażąco narusza art. 35 i 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Zarzut, że inwestor posadowił obiekt na działkach nr ew. [...], w stosunku do których nie posiadał prawa do dysponowania na cele budowlane jest bezzasadny albowiem działki, które wymienia skarżący nie były objęte decyzją o pozwoleniu na budowę. Analiza wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta R. z [...] października 2005r., odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007r. i skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008r. pozwala stwierdzić, że zarzuty B. F. dotyczą głównie naruszeń prawa przy realizacji przedmiotowego obiektu. Należy zauważyć, iż przedmiotem kontroli organów, a co za tym idzie Sądu była decyzja o pozwoleniu na budowę, nie zaś prawidłowość i zgodność z projektem budowlanym, wykonanych w rzeczywistości robót budowlanych. Badanie ewentualnych odstępstw od warunków decyzji o pozwoleniu na budowę, które podnosi skarga, należy do wyłącznej kompetencji organów nadzoru budowlanego i nie może być przedmiotem ustaleń prowadzonych przez organy architektoniczno-budowlane w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu zarówno organ I, jak i II instancji prawidłowo ustaliły, iż zatwierdzony decyzją z [...] października 2005 r. projekt zagospodarowania terenu spełnia wymagania art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawo budowlane - został sporządzony na aktualnej mapie zasadniczej, służącej do celów projektowych. Zasadnie stwierdzono, że projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny, posiada wszystkie wymagane przepisami opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz, że zachowane zostały również warunki, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w tym także w zakresie lokalizacji muru oporowego. Sąd podzielił stanowisko organów, iż zarzut zacienienia działki jako nie dotyczący braku dopływu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych nie mógł mieć wpływu na podważenie prawidłowości kwestionowanego pozwolenia na budowę. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza akt postępowania administracyjnego wskazuje, iż postępowanie prowadzone było z zachowaniem zasad wynikających z art. 7 i 77 Kpa. Stanowisko skarżącego prezentowane w odwołaniu zostało przeanalizowane przez organ II instancji, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji w stopniu wystarczającym (art. 107 § 3 Kpa) pozwala na jej weryfikację przez Sąd administracyjny. Z tych wszystkich względów, skoro zarzuty skargi nie odniosły zamierzonego skutku, należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).