VII SA/Wa 2224/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant specjalista Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi P. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2010 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala VII SA/Wa 2224/10 UZASADNIENIE Starosta [...] decyzją znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 1, art. 103 ust. 1 i art. 104 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r, Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 71 ust. 1 pkt 3 i art. 72 ust. 2 w związku z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2007 r, Nr 155, poz. 1095 ze zm.) zakazał prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców przez przedsiębiorcę P. R., działającego pod firmą: O. , wpisanego do Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Miasta [...] pod numerem [...], prowadzącego dotychczas ośrodek szkolenia kierowców bez uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców prowadzonego przez Starostę [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż przedsiębiorca działający pod firmą: O., z siedzibą pod adresem: [...], przed wejściem w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej prowadził ośrodek szkolenia kierowców w [...] na podstawie zezwolenia nr [...] - wydanego przez Starostę [...] w dniu [...] grudnia 2003 r. W związku z wejściem w życie z dniem [...] sierpnia 2004 r. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, na podstawie art. 73 ust. 3 i ust. 8 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808 ze zm.) P. R. został w dniu [...] grudnia 2004 r. wpisany z urzędu do Rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców prowadzonego przez Starostę [...] i zgodnie z art. 77 ust. 1 tejże ustawy zobowiązany był w terminie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dostosować swoją działalność do wymagań określonych w znowelizowanej ustawie - Prawo o ruchu drogowym. P. R. prowadził działalność na podstawie ww. wpisu do dnia [...] sierpnia 2007 r, po czym został wykreślony z właściwego rejestru prowadzonego przez Starostę [...]. bowiem nie złożył we właściwym czasie stosownego wniosku o dokonanie wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, zawierającego dane określone w art. 103 ust. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, wraz z którym należało również bezwzględnie złożyć oświadczenie, o którym mowa w art. 103 ust. 6 i 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym i dowód wniesienia opłaty skarbowej, o której mowa w art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Organ wskazał, że P. R. złożył w dniu [...] sierpnia 2007 r. pismo opatrzone datą 18 sierpnia 2007 r, które jednak zostało pozostawione bez rozpatrzenia, albowiem nie zawierało wszystkich cech podania określonych w art. 63 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanego dalej kpa). P. R. po wykreśleniu z rejestru Starosty [...] kontynuował działalność, posługując się numerem ośrodka [...] - nadanym przez Starostę [...]. Legalność zaświadczeń o ukończeniu szkolenia w ośrodku o numerze [...] nie była kwestionowana przez Wojewódzkie Ośrodki Ruchu Drogowego aż do czasu wprowadzenia do Centralnej Ewidencji Ośrodków Szkolenia informacji o dacie zakończenia działalności ośrodka, prowadzonej na podstawie wpisu do rejestru prowadzonego przez Starostę [...]. Właściwy wniosek o dokonanie wpisu do Rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców prowadzonego przez Starostę [...], wraz z wymaganym oświadczeniem oraz dowodem wniesienia należnej opłaty skarbowej, P. R. złożył w dniu [...] lipca 2009 r. W związku ze stwierdzeniem wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców na terenie Powiatu [...] bez wymaganego wpisu do rejestru działalności regulowanej, Starosta [...], zakazał prowadzenia tej działalności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem znak: [...] z dnia [...] września 2010 r. po zapoznaniu się z odwołaniem P. R. od decyzji sygn. [...] Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan sprawy i wskazał, że w dniu [...] września 2009 r, P. R. złożył odwołanie od decyzji Starosty [...] znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Odwołanie to było przedmiotem ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem sygn. akt VII SA/Wa 496/10 z dnia 9 czerwca 2010 r. stwierdził nieważność decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] wydanej w wyniku rozpoznania odwołania P. R. z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu w/w wyroku, Sąd wskazał, że Kolegium rozpoznało odwołanie złożone po terminie określonym w art. 129 § 2 kpa. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi było zobligowane wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. R., który wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżący podniósł, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia organ zastosował niewłaściwą wykładnię przepisu art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skarżący argumentował, że adres na który została pierwotnie doręczona decyzja Starosty [...] nie był adresem właściwym do doręczeń. Natomiast właściwe było dopiero doręczenie decyzji na adres ul. [...]. Jednocześnie skarżący podniósł, że przesyłka wysłana na adres: [...] nie została prawidłowo awizowana. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i podnosząc jak w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu [art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)]. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd lub organ, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy (wyrok Sądu Najwyższego z 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, OSNAPiUS 1999, nr 1, poz. 2). Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji lub postanowienia. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w wypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (por. wyrok NSAz 7 grudnia 1999 r., I SA 1089/99, niepubl.). Naruszenie przez organy administracyjne postanowień komentowanego przepisu powoduje konieczność - w razie złożenia na tej podstawie skargi - uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem sądu. Naruszenie art. 153 ppsa musi być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu. Bez ścisłego stosowania omawianego przepisu trudno byłoby zresztą zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (por. wyrok NSA z 21 października 1999 r, IV SA 1681/97 niepubl.). W niniejszej sprawie zaistniała w/w sytuacja. W wyroku sygn. akt VII SA/Wa 496/10 z dnia 9 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r, znak: [...] wydanej w wyniku rozpoznania odwołania P. R. od decyzji Starosty [...] znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Sąd wskazał, że Samorządowe kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając odwołanie nie zbadało w jakiej dacie została odwołującemu się doręczona decyzja organu pierwszej instancji, a w konsekwencji czy odwołanie z dnia [...] września 2009 r. zostało wniesione w terminie wskazanym w art. 129 §2 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przeprowadził analizę akt administracyjnych i wskazał, że w jego ocenie doręczenie decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło w trybie art. 44 kpa i miało miejsce 27 sierpnia 2009 r. A więc w dniu w którym upłynął 14 dniowy okres na jaki przesyłka została, (w związku z niezastaniem adresata pod adresem przy ul. [...]), złożona w odpowiedniej placówce pocztowej, z zawiadomieniem o możliwości odbioru przesyłki w terminie niedłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia, tj. [...] sierpnia 2009 r. Sąd wskazał, że dopiero w odwołaniu skarżący podał inny adres korespondencyjny, tj. ul. [...]. W konsekwencji Sąd wskazał, że termin do złożenia odwołania upłynął dnia [...] września 2009 r. a zatem odwołanie złożone dnia [...] września 2009 r. wpłynęło po upływie 14-dniowego terminu z art. 129 § 2 kpa. Od wyroku w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 496/10 skarga kasacyjna nie została wywiedziona i stał się on prawomocny. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uwzględniło wytyczne i wskazania zawarte w wyroku sądu z dnia 9 czerwca 2010 r, w uzasadnieniu którego Sąd stwierdził, ze niezachowanie terminu winno skutkować stwierdzeniem przez organ odwoławczy, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Skoro więc zgodnie z ustaleniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odwołanie P. R. z dnia [...] września 2009 r. (wniesione w dniu [...] września 2009 r.) zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu to prawidłowym działaniem organu mogło być jedynie postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Co też organ uczynił, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze wskazać należy, iż nie miały one wpływu na wynik niniejszej sprawy. Mogły być one ewentualnie podnoszone w skardze kasacyjnej od wyroku Sądu sygn. akt VII SA/Wa 496/10, która jednak, jak już wskazano wyżej nie została przez skarżącego wywiedziona. Mając wszystko powyższe na uwadze należy wskazać, że organ odwoławczy, mając na względzie w/w przepis art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydając zaskarżone postanowienie uwzględnił stanowisko prawne wyrażone w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 496/10 z dnia 9 czerwca 2010 r. Sąd stwierdza, że zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie -postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2010 r. jest prawidłowe. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.