VII SA/Wa 2225/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Bożena Marciniak ( spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku T. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania na wniosek T. G., decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia, na wniosek T. G., nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w T. z dnia [...] maja 1990 r., Nr [...], udzielającej S. i E. W. pozwolenia na dokończenie budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] położonej w T. przy ulicy Ż. - utrzymał ww. decyzję w mocy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył T. G. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym; Wnioskiem z 22 października 2015 r., uzupełnionym pismem z dnia 25 listopada 2015 r., T. G. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w T. z dnia [...] maja 1990 r., Nr [...], udzielającej S. i E. W. pozwolenia na dokończenie budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] położonej w T. przy ulicy Ż. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją GINB z dnia [...] września 2015 r. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. podnosząc brak określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa przesłanki stanowiącej podstawę wniosku o wznowienie. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją złożył T. G. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W ocenie organu, akta sprawy potwierdzają, iż wnioskodawca brał udział zarówno w postępowaniu prowadzonym przed Wojewodą [...] zakończonym decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., jak również w postępowaniu przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego zakończonym decyzją z dnia [...] września 2015 r. Organ wskazał, iż wnioskodawcy była doręczana wszelka korespondencja prowadzona w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w T. z dnia [...] maja 1990 r. W szczególności doręczono wnioskodawcy zawiadomienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. informujące o wszczęciu na wniosek T. G. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w T. z dnia [...] maja 1990 r., decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. oraz decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. Powołując się na powyższe organ uznał, iż w postępowaniu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją GINB z dnia [...] września 2015 r. nie zaistniała przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2016 r. złożył T. G. wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organom naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i przepisów kodeksu postępowania administracyjnego poprzez tolerowanie samowoli budowlanej w okolicznościach bezpośredniego zagrożenia życia ludzkiego pożarem oraz wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wydane w sprawie rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję tego samego organu o odmowie uchylenia, po wznowieniu, decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w T. z dnia [...] maja 1990 r. udzielającej S. i E. W. pozwolenia na dokończenie budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] położonej w T. przy ulicy Ż. Na wstępie podnieść trzeba, iż kontrolowana przez Sąd decyzja wydana została w trybie wznowienia postępowania. Tryb ten stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie zwykłe, w którym zapadła ta decyzja dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą, między innymi, w art. 145 § 1 kpa. Postępowanie wznowieniowe ma więc własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 kpa nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Istotne jest przy tym, iż wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem procesowym i stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 kpa ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznej. Z tej przyczyny tryb ten może być stosowany tylko w ściśle określonych w ustawie przypadkach i po spełnieniu koniecznych warunków. W rozpoznawanej sprawie podstawę wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] września 2015 r. stanowił art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Stosownie do powołanego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, iż powyższy przepis stanowi gwarancję zawartej w art. 10 § 1 kpa zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Obliguje on organ prowadzący postępowanie do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Podkreślenia wymaga, że określona w powołanym przepisie przesłanka braku winy strony oznacza sytuację, gdy nie została ona zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych albo nie mogła w nich brać udziału z powodów przez nią niezawinionych. Analiza akt sprawy nie potwierdza aby taka sytuacja miała miejsce w postępowaniu, którego wznowienia domaga się skarżący. Z akt tych wynika, na co słusznie zwrócił uwagę organ, iż skarżący był zawiadamiany o wszelkich czynnościach w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w T. z dnia [...] maja 1990 r. i wydawanych w tej sprawie decyzjach. Akta potwierdzają, iż skarżącemu doręczono zawiadomienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], informujące o wszczęciu, na jego wniosek, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w T. z dnia [...] maja 1990 r., decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...], oraz decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r., znak: [...]. W tej sytuacji Sąd podzielił ocenę organu, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a tym samym brak było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej. Na prawidłowość rozstrzygnięcia organu nie mogły mieć wpływu zarzuty zawarte w skardze. Zarzuty te nie dotyczą bowiem zaskarżonej decyzji z [...] maja 2016 r., lecz odnoszą się do decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w T. z 7 maja 1990 r. o udzieleniu S. i E. W. pozwolenia na dokończenie budowy budynku gospodarczego, której to decyzji Sąd w niniejszym postępowaniu nie kontrolował. Podobnie nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy dołączone do skargi dokumenty, gdyż dotyczą one nie zaskarżonej decyzji, lecz decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w T. z [...] maja 1990 r. Z tego powodu Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów. Odnosząc się zaś do zawartych w skardze wniosków o pociągnięcie do odpowiedzialności organów nadzoru budowlanego: GINB, [...]WINB i PINB wyjaśnić trzeba, iż roszczenia skarżącego dotyczące wyciagnięcia odpowiedzialności wobec tych organów pozostają poza zakresem kompetencji tutejszego Sądu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), orzekł jak sentencji.