VII SA/Wa 2229/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Asesor WSA Paweł Groński, , Protokolant E. S., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2007 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku letniskowego. skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją [...] z [...] kwietnia 2006 r. nakazał inwestorowi E. C. dokonanie całkowitej rozbiórki parterowego budynku letniskowego konstrukcji drewnianej o wym. rzutu [...], samowolnie wybudowanego na działce oznaczonej nr [...] w miejscowości R. gm. K. Organ powiatowy wskazał, że budynek został zlokalizowany w odległości ok. 1,50m od granicy z sąsiednią działką [...], wykonany w 2001 r. bez pozwolenia na budowę, jak również bez decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W momencie rozstrzygania sprawy brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy K., obowiązujący do 31 grudnia 2003 r., przedmiotową działkę klasyfikował do strefy upraw polowych i ogrodniczych. Dlatego też niespełnienie przesłanek z ust. 2 art. 48 Prawa budowlanego obligowało organ administracji do zastosowania ust. 1 tegoż przepisu, tj. nakazu rozbiórki. W wyniku postępowania odwoławczego, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z [...] września 2006 r. utrzymał w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy wskazał, iż przeprowadzone w dniu 9 września 2002 r. oględziny wykazały, ze przedmiotowy parterowy budynek letniskowy konstrukcji drewnianej z dachem dwuspadowym zlokalizowany jest w odległości 1,50m od granicy z sąsiednią działką i zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Sprawa rozbiórki tego budynku rozpatrywana była w postępowaniu administracyjnym w 2003 r., a w wyniku skargi toczyło się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, który wyrokiem z dnia 29 września 2004 r. uchylił decyzje rozbiórkowe ze wskazaniem uchybień proceduralnych, gdyż organy nie określiły jednoznacznie adresata decyzji rozbiórkowej. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ powiatowy ustalił, zgodnie z wytycznymi wyroku, osobę inwestora przedmiotowego obiektu. Jak wskazał dalej w uzasadnieniu organ odwoławczy bezspornym jest, że inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę i dopiero wtedy mógł zrealizować budynek letniskowy. O takie pozwolenie nie wystąpił i zrealizował obiekt w warunkach samowoli budowlanej. Z uwagi na przewidzianą przepisami możliwość legalizacji samowoli, organ powiatowy dokonał ustaleń w tym zakresie, jednakże brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w momencie rozstrzygania o legalizacji obiektu, uniemożliwił przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego. Plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego Gminy K., który utracił moc z końcem roku 2003 lokalizował działkę [...] w strefie upraw polowych, a właściwy organ nie wyraził zgody na zmianę przeznaczenia terenu działki, która ponadto nie ma dostępu do drogi publicznej. Taki stan rzeczy – jak stwierdził [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - wypełnia przesłankę zastosowania art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W odniesieniu do zarzutów zainteresowanej organ wojewódzki wyjaśnił, że nie może przedmiotowego budynku uznać za gospodarczy, bowiem przeznaczony on jest na cele rekreacji indywidualnej, co potwierdziła skarżąca w odwołaniu. Skargę sądową na powyższą decyzję wniosła inwestor obiektu E. C, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła, iż organy przyjęły fałszywy stan faktyczny twierdząc, że nie uzyskała ona zgody na zmianę przeznaczenia działki a także, że działka jako przylegająca do drogi krajowej nie ma zapewnionego dostępu do drogi publicznej. Jednocześnie skarżąca przyznała, że nie uzyskała zgody GDDK i A na budowę zjazdu, natomiast argumentację organu co do uznania obiektu za obiekt letniskowy, bo czasem właściciel w nim śpi, skarżąca określiła jako śmieszną. Zdaniem skarżącej nie jest też prawdą, ze do spraw niezakończonych przed wejściem w życie nowelizacji z dnia 25 lipca 2005 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Kontroli sądowej poddana została decyzja nakazująca rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku letniskowego na działce nr [...] na terenie gminy K. Jak wskazują akta sprawy E. C. nie wystąpiła o pozwolenie na budowę, obiekt zrealizowano w 2001 r. w odległości 1,50m od granicy z sąsiednią działką. Zważywszy na przewidzianą przepisami prawa budowlanego możliwość legalizacji samowoli budowlanej, organy administracji dokonały analizy możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Stosownie do art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego możliwość legalizacji zachodzi tylko wtedy, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Z ustaleń poczynionych przez organ powiatowy wynikało, iż dla omawianego terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy K., stanowiący że działka [...] znajdowała się w strefie upraw polowych ogrodniczych, przestał obowiązywać z końcem 2003 r. Brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w chwili rozstrzygania o legalizacji obiektu budowlanego – jak trafnie wskazał organ – czyni niemożliwym przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego, bowiem nie można poczynić ustaleń, co do zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a inwestor nie legitymuje się decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ostateczną w dniu wszczęcia przez organ I instancji postępowania w sprawie zabudowy działki. W takiej sytuacji w zakresie dokonanej samowoli budowlanej organ administracji mógł zastosować tylko ust. 1 art. 48, tj. nakazać rozbiórkę. Tym samym orzeczenie administracyjne zostało wydane zgodnie z prawem, co skutkuje oddaleniem skargi jako bezzasadnej na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.).