VII SA/Wa 223/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 2 lutego 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, który w niniejszej sprawie należny jest w wysokości 200 zł – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 23 lutego 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 13). W terminie otwartym do uiszczenia wpisu sądowego skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 14 maja 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Skarżący nie wniósł sprzeciwu od powyższego postanowienia, zatem ma ono skutki prawomocnego orzeczenia sądu. Wobec powyższego, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 17 czerwca 2015 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 2 lutego 2015 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo to doręczone zostało skarżącemu w dniu 23 czerwca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 32). Z informacji uzyskanej z Oddziału Finansowo-Budżetowego tut. Sądu wynika, że nie została uiszczona stosowna kwota należna od skarżącego z tytułu wpisu sądowego od skargi (dowód – k. 40 verte). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie skarżący zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2015 r. został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 2 lutego 2015 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 23 czerwca 2015 r., zatem termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upłynął z dniem 30 czerwca 2015 r. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych ustalono, że skarżący w wyznaczonym terminie nie uiścił należnego wpisu od skargi. Zaistniała zatem przesłanka do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd miał na uwadze, że skarżący, w odpowiedzi na wezwanie do wykonania zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego, w dniu 29 czerwca 2015 r. złożył ponowny wniosek o przyznanie mu prawa pomocy (który potraktować należało jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy) . Wyjaśnić jednak trzeba, że wniosek ten nie przerwał biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej. Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony w sytuacji, gdy Sąd prawomocnym postanowieniem ocenił, że skarżący nie spełnia przesłanek zwolnienia go z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego wskazanego w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym terminie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.