VII SA/Wa 2233/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska - Grońska, Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym oddala skargę Przedmiotem skargi [...] Sp. z o.o. w [...] ("skarżący") jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji ("Minister") z [...] lipca 2018 r. nr [...], wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją Ministra z [...] czerwca 2018 r. nr [...] odmawiającą zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu marki [...], nr rej. [...]. Postępowanie w sprawie wywołane zostało wniosek skarżącego z 6 marca 2018 r. o wydanie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym ww. pojazdu. We wniosku tym skarżący podniósł, że wskazany pojazd jest wykorzystywany do realizacji umowy nr [...] zawartej [...] grudnia 2017 r. z Samodzielnym Publicznym Zespołem Zakładów Opieki Zdrowotnej w [...], dotyczącej wykonywania usług transportu sanitarnego. Podał także, że ww. pojazd służy do akcji związanych z bezpośrednimi działaniami służącymi do transportu chorych w stanie bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia. W toku postępowania skarżący na wezwanie organu wyjaśnił, że ww. pojazd służy do realizacji transportu krwi, jej produktów oraz preparatów i leków krwiopochodnych lub materiały biologicznego. Podał też, że krew i tkanki nie są artykułem porównywalnym do żadnego innego, wymaga szczególnych rygorów, w szczególności czasowych w transporcie, tak by nadawały się do zastosowania. W związku z tym transport krwi nie może być traktowany jak każdy innych transport niewymagający uprzywilejowania. Wyjaśnił nadto, że do realizacji ww. umowy służą cztery pojazdy, a zwiększenie puli pojazdów ma na celu usprawnienie obsługi tej umowy (tj. usprawnienie realizacji transportów bezpośrednio związanych z transportem krwi i materiału biologicznego oraz z ratowaniem zdrowia i życia wykonywanych przez SPZOZ [...]), szczególnie biorąc pod uwagę ilość realizowanych wyjazdów, a także wyeliminowanie problemów z czasem dojazdów do realizacji na "cito" lub "na ratunek". Skarżący zaznaczył także, że obecnie realizuje 52 kontraktu z różnymi jednostkami w całej Polsce, a liczba pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym, będących w dyspozycji Spółki jest niewystarczająca do ich realizacji. Przy kolejnym piśmie skarżący złożył do akt kopię aneksu do ww. umowy, z którego wynika, że strony umowy postanowiły, że transport krwi ma się odbywać pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym. W piśmie z 23 maja 2018 r. Dyrektor SPZOS w [...] w odpowiedzi na wezwanie organu wskazał, że w ramach podanej w sprawie przez skarżącego umowy w miesiącu marcu zrealizował on 6 transportów krwi, w tym 1 w trybie "cito", w kwietniu natomiast 9, w tym również 1 w trybie "cito". Po rozpatrzeniu ww. wniosku skarżącego, dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Minister decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...], na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm., "ustawa o ruchu drogowym"), odmówił zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu samochodowego marki [...] nr rej. [...] i podanym nr nadwozia. W uzasadnieniu Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy o ruchu drogowym zezwolenie na uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym może zostać udzielone jedynie jednostkom, których pojazdy proponowane do uprzywilejowania są używane w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego; dotyczy to stałego i bezpośredniego wykorzystywania pojazdu, nie zaś w hipotetycznych sytuacjach, które mogą wystąpić w nieokreślonej przyszłości, a organ ma obowiązek dokonać weryfikacji w tym zakresie. Pojazd proponowany do uprzywilejowania, przeznaczony jest do realizacji umowy nr [...] z [...] grudnia 2017 r. zawartej z SPZOZ w [...]. Przedmiotem tej umowy są usługi transportu sanitarnego w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej oraz usługi transportu krwi. Do realizacji tej umowy skarżący wykorzystuje 5 pojazdów, w tym objęty postępowaniem, przy tym 3 z nich posiadają zezwolenie na uprzywilejowanie w ruchu drogowym. I dalej, Minister podał, że nie każdy transport sanitarny, transport krwi związany jest z koniecznością korzystania z pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym. Usługi transportu sanitarnego w podstawowej opiece zdrowotnej świadczone przez skarżącego na rzecz SPZOZ w [...] nie wymagają uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów. Istotą umowy o transport sanitarny w podstawowej opiece zdrowotnej jest sam przewóz pacjentów, którzy nie są w stanie bezpośredniego zagrożenia życia. Transport krwi "na cito", "na ratunek" realizowany w ramach wskazanej umowy powinien być realizowany pojazdami uprzywilejowanymi w ruchu drogowym. Zauważył w tym miejscu, że skarżący przeznaczył już trzy pojazdy uprzywilejowane służące do realizacji tej umowy. Uznał dalej, że uprzywilejowanie kolejnego pojazdu przeznaczonego do realizacji ww. umowy nie znajduje uzasadnienia. Również ilość zrealizowanych transportów krwi w trybie "cito" podanych w piśmie przez SPZOZ w [...] a mających miejsce w marcu i kwietniu 2018 r., nie wskazuje na konieczność uprzywilejowania w ruchu drogowym kolejnego pojazdu, przeznaczonego do realizacji umowy zawartej z ww. podmiotem leczniczym. Nadto organ podał, że nie uzależnia wydania zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym od zapisów umowy. Strona zawarła umowy z podmiotami leczniczymi zobowiązując się do podstawienia pojazdów, ale to zobowiązanie nie może mieć wpływu na stanowisko organu w tego rodzaju jak niniejsza sprawie. Organ bada bowiem czy dany pojazd jest wykorzystywany w związku z bezpośrednim ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, a nie iloma pojazdami wnioskodawca zobowiązuje się do świadczenia transportu sanitarnego. Ponadto nie wszystkie transporty jakie wykonuje wnioskodawca w ramach zawartych umów powinny być wykonywane pojazdami uprzywilejowanymi w ruchu drogowym, o czym świadczy chociażby realizacja wskazanej wyżej umowy w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej. Ubocznie Minister podał, że skarżący zawierając umowy w zakresie świadczenia usług transportu sanitarnego powinien zobowiązać się do ich wykonywania w takim zakresie, w jakim świadczenie to może wykonywać w dniu zawarcia umowy. Kończąc Minister dostrzegł, że nie bez znaczenia jest również i to, że ograniczenie liczby pojazdów korzystających z uprzywilejowania w ruchu drogowym, ma wpływ na bezpieczeństwo pozostałych uczestników tego ruchu. Poruszanie się pojazdem uprzywilejowanym powoduje bowiem dodatkową dezorganizacje i zagrożenie bezpieczeństwa innych uczestników ruchu. Podsumowując stwierdził więc, że brak jest przesłanek do uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdu marki [...] o wyżej wskazanym oznaczeniu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku skarżącego, decyzją wskazaną na wstępie z [...] lipca 2018 r., Minister podtrzymał wyrażone wcześniej stanowisko i orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., "k.p.a."). Z decyzją tą nie zgodził się skarżący wnosząc skargę i żądając w niej uchylenia zaskarżonej decyzji z [...] lipca 2018 r. i poprzedzającej ją decyzji z [...] czerwca 2018 r. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: -art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie całości zgromadzonego materiału dowodowego, pominięcie istotnych faktów i dowodów, tj. pism skarżącego z 6 marca 2018 r. i 4 kwietnia 2018 r. wraz załącznikami, a także pisma SPZOZ w [...] z 23 maja 2018 r., z których wynika, że zezwolenie na uprzywilejowanie pojazdu było zasadne, z uwagi na szczególnych charakter przewożonych przedmiotowym pojazdem materiałów - krwi i jej składników – oraz z uwagi na konieczność wykorzystywania pojazdu w akcjach związanych bezpośrednio z ratowaniem zdrowia lub życia ludzkiego przy realizacji umowy zawartej z ww. podmiotem leczniczym; a ponadto poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia niekompletnego materiału dowodowego z uwagi na niezasadne przyjęcie, że wystarczające do wydania decyzji odmownej jest oparcie się na danych dotyczących realizacji transportu krwi w trybie "cito" z dwóch miesięcy; -art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie w sprawie, pomimo że pojazd marki [...] o wskazanym oznaczeniu jest używane stale i bezpośrednio do transportu krwi, a zatem w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego, a ponadto poprzez błędną wykładnię zwrotu "w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego" polegającą na przyjęciu, że transport krwi nie jest związany z koniecznością korzystania z pojazdu uprzywilejowanego w ruchu drogowym jeżeli nie jest wykonywany w trybie "cito", "na ratunek", podczas gdy w rzeczywistości każdy transport krwi jest używany w związku z ratowaniem życia i zdrowia ludzkiego, jako że krew nie jest artykułem porównywalnym do żadnego innego, wymaga szczególnych rygorów, zwłaszcza czasowych w transporcie, by nadawała się do zastosowania. Tak postawione zarzuty skargi zostały rozwinięte w obszernym jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. W uzupełnieniu skargi skarżący w odrębnym piśmie zawarł wniosek dowodowy dotyczący dokumentu, tj. odpisu oświadczenia Dyrektora SPZOS z 28 sierpnia 2018 r., który to wniosek dowody na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. Sąd uwzględnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Ministra z [...] lipca 2018 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję własną tego organu o odmowie zezwolenia na uprzywilejowanie w ruchu drogowym pojazdu marki [...], nr rej. [...]. Postępowanie zakończone tą decyzją wszczęte zostało na wniosek skarżącego, a zadaniem organu w tym postępowaniu było ustalenie czy zachodzi podstawa do zastosowania art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy o ruchu drogowym poprzez uprzywilejowanie pojazdu w ruchu drogowym. W ocenie Sądu, wskazana decyzja, wbrew stanowisku skarżącego, poprzedzona została właściwym i wyczerpującym postępowaniem, w trakcie którego organ dążył do ustalenia prawdy obiektywnej. Stąd też postępowanie to prowadził aktywnie kierując wezwania i żądając dodatkowych wyjaśnień od skarżącego, ale też od podmiotu leczniczego na rzecz którego, w oparciu o zawartą umowę, ww. pojazd jest wykorzystywany przez skarżącego w transporcie sanitarnym (i wymaga, jak wywodzi skarżący, uprzywilejowania w ruchu drogowym). Ustalając stan sprawy organ uwzględnił zarówno treść wniosku skarżącego, jak i późniejsze jego wystąpienia i dołączone do nich dokumenty. Dokonał też analizy zgromadzonego w ten sposób materiału dowodowego, a odzwierciedla to uzasadnienie decyzji tego organu z [...] czerwca 2018 r. (podtrzymanej zaskarżoną decyzją). Wynika z niego, że stan sprawy organ ustalił w oparciu o wszystkie dane podane przez skarżącego, a także te wskazane przez SPZOZ w [...] (na jego wezwanie). Nie bez znaczenia przy tym jest, że w toku postępowania organ informował skarżącego o występujących wątpliwościach co do zasadności wniosku, dając tym samym możliwość jego uzupełnienia i wykazania informacji w nim podanych, w istocie – wykazania wystąpienia przesłanki określonej w art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy o ruchu drogowym. Jest to szczególnie istotne w takiej sprawie, jak niniejsza, opartej na zasadzie skargowości, a więc której inicjatorem jest strona i to w dużej mierze w zależności od danych przez nią wskazanych, organ ma możliwość poczynienia pełnych ustaleń, koniecznych do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zastrzeżeń wyrażonych w skardze co do sposobu prowadzenia przez organ postępowania w sprawie. W konsekwencji, Sąd nie podzielił zarzutów skargi wskazujących na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Obowiązki wynikające z tych przepisów zostały, zdaniem Sądu, wykonane. Organ, kierując się normą prawa materialnego ustalił bowiem, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego i w tym też kierunku prowadził postępowanie. Nadto, uwzględnił wszystkie dowody zgromadzone, nie kwestionując ich wiarygodności; niemniej dokonał oceny każdego z nich w zakresie przydatności i znaczenia w sprawie, czyniąc to z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów uregulowanej w art. 80 k.p.a. I tak, Minister wziął pod uwagę umowę wskazaną przez skarżącego a zawartą z SPZOZ w [...], w związku z którą to przedmiotowy pojazd (jako wykorzystywany do jej realizacji) jest używany (jak wywodzi skarżący) do akcji związanych z bezpośrednimi działaniami służącymi do transportu chorych w stanie bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia. Uwzględnił zapisy tej umowy, z której wynika, że jej przedmiotem jest transport sanitarny w zakresie obsługi podstawowej opieki zdrowotnej. Uwzględnił również pismo SPZOZ z 1 marca 2018 r., z którego wynika, że ww. pojazd w ramach realizacji wskazanej umowy, jest wykorzystywany do transportu krwi, jej produktów, preparatów i leków krwiopochodnych lub materiału biologicznego. Uwzględnił także wyjaśnienia skarżącego dotyczące zarówno realizacji tej umowy (5 pojazdami, w tym przedmiotowym oraz 3 innymi, uprzywilejowanym w ruchu drogowym), jak i innych na terenie całego kraju. Ustalił nadto, biorąc pod uwagę wyjaśnienia skarżącego, częstotliwość w ramach ww. umowy z SPZOS w [...] transportu krwi w trybie "cito". Biorąc przy tym pod uwagę, że umowa ta została zawarta [...] grudnia 2017 r. a wniosek w sprawie został złożony w marcu 2018 r., Sąd stwierdza, że nie można zarzucić temu organowi wadliwości polegającej na niepełnym zgromadzeniu materiału dowodowego poprzez zażądanie od SPZOZ w [...] danych w ww. zakresie tylko z dwóch miesięcy. Należy dostrzec, że wskazane żądanie Minister zawarł w piśmie z 15 maja 2018 r. Z tego wynika, że organ nie wystąpił wówczas o dane za styczeń i luty 2018 r., niemniej -zdaniem Sądu- ten okres, na który wskazał, był wystarczający do poczynienia dodatkowych ustaleń w sprawie, a jeśli zdaniem skarżącego z jakiś przyczyn był on niemiarodajny, nic nie stało na przeszkodzie, aby sam skarżący podał dodatkowe w tej materii informacje dotyczące tak wcześniejszych, jak i późniejszych miesięcy współpracy z SPZOZ w [...] (co jednak nie miało miejsca, na żadnym etapie). W sytuacji bowiem, gdy wnioskodawca uważa określoną okoliczność za istotną, powinien współdziałać z organem w celu wyjaśnienia tej okoliczności. Jeśli zaś organ ustala daną okoliczność faktyczną istotną dla sprawy, na podstawie dowodu, na który się powołuje, podważenie tego ustalenia wymaga inicjatywy strony. Samo zaprzeczenie przez stronę prawdziwości tak dokonanych ustaleń i powołanie się na obowiązek działania organu z urzędu w trakcie postępowania wyjaśniającego, nie oznacza skutecznego zakwestionowania ustalenia organu. W konsekwencji, wobec zgromadzonych dowodów Minister zasadnie przyjął, że usługi transportu sanitarnego w podstawowej opiece zdrowotnej świadczone przez skarżącego na rzecz SPZOZ w [...] nie wymagają uprzywilejowania w ruchu drogowym pojazdów. Zasadnie jednocześnie uznał, że transport krwi w trybie "cito", "na ratunek" realizowany w ramach wskazanej umowy powinien być wykonywany pojazdami uprzywilejowanymi w ruchu drogowym. Dostrzegł jednak, że skarżący dysponuje już trzema pojazdami uprzywilejowanymi służącymi do realizacji tej umowy. Stwierdził więc, że konieczność uprzywilejowania kolejnego pojazdu przeznaczonego do realizacji tej umowy nie została wykazana. Słusznie przy tym zaznaczył, że wskazuje na to, ilość zrealizowanych transportów krwi w trybie "cito" podanych w piśmie przez SPZOZ w [...], a mających miejsce w marcu i kwietniu 2018 r. (w każdym z tych miesięcy taki transport był jeden). Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę, że skarżący profesjonalnie i na szeroką skalę zajmuje się transportem sanitarnym, mając zawartych 52 kontrakty z różnymi jednostkami i posiadając (jak podał Minister) 60 pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym, powyższe stanowisko organu należy uznać za w pełni zasadne. Jako tego rodzaju podmiot, skarżący -wnosząc o uprzywilejowanie kolejnego pojazdu- z całą starannością winien bowiem wykazać potrzebę jego uprzywilejowania. Dopiero zaś ustalenie, że wskazany do uprzywilejowania pojazd jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego, w sposób stały i bezpośredni, dawałoby organowi możliwość wydania wnioskowanego w sprawie zezwolenia. Dokonując takiej oceny, organ nie naruszył art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy o ruchu drogowym poprzez zastosowanie w sprawie (jak podnosi skarżący) jego błędnej wykładni z uwagi na przyjęcie, że tylko transport krwi w trybie "cito", "na ratunek", związany jest z koniecznością korzystania z transportu uprzywilejowanego w ruchu drogowym. Sąd dostrzega przy tym, że zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 12 P.r.d. pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy jednostki niewymienionej w pkt 1 – 11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego – na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Przepis ten wskazuje, że zezwolenie w nim uregulowane jest wydawane w ramach uznania administracyjnego (z uwagi na zwrot "może być"), przy spełnieniu przesłanek zawartych w tym przepisie, a więc jeżeli pojazd jest używany "w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego". Zatem, omawiany przepis uzasadnia wydanie zezwolenia na używanie pojazdów jako uprzywilejowanych, w przypadkach bezpośrednich działań faktycznych związanych z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego. Podkreślenia przy tym wymaga, że z użyciem sformułowania "ratowanie" łączy się element nagłości, związany z wystąpieniem nieprzewidzianych zdarzeń zagrażających życiu lub zdrowiu, w sposób wymagający podjęcia natychmiastowego, nie cierpiącego zwłoki działania. Dlatego też, zdaniem Sądu, racje ma organ uznając, że tylko transport krwi w trybie "cito", "na ratunek", związany jest z koniecznością korzystania z pojazdów uprzywilejowanych w ruchu drogowym. Stąd też prawidłowo organ dążył do ustalenia stanu sprawy z uwzględnieniem tego elementu, zasadnie przyjmując, że nie każdy transport sanitarny, transport krwi wymaga użycia pojazdu uprzywilejowanego. Z tych też przyczyn, Sąd nie podzielił zarzutów skargi i stanowiska skarżącego w niej wyrażonego. Sąd uznał bowiem, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, jako poprzedzona właściwym postępowaniem dowodowym i oparta na prawidłowej wykładni ww. art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy o ruchu drogowym. Sąd zauważa przy tym raz jeszcze, że zgodnie z ww. przepisem, zezwolenie ministra właściwego do spraw wewnętrznych może zostać udzielone jedynie jednostkom, których pojazdy proponowane do uprzywilejowania w ruchu drogowym, są używane w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzi. Powyższe zezwolenie jest wydawane w ramach uznania administracyjnego, a więc wybór rozstrzygnięcia należy do organu, niemniej dopiero wówczas, gdy ten ustali, że zachodzi przesłanka w nim wskazana. Brak związku, o którym mowa w ww. przepisie (co odnosi się do badania sfery faktycznej), uniemożliwia organowi wydanie zezwolenia. Natomiast pozytywne ustalenia w tym zakresie, stanowią podstawę dla organu do dalszej oceny i wyważenia interesów, o których mowa w art. 7 k.p.a., uwzględnieniu w tym zakresie m.in. tego, że uprzywilejowanie w ruchu drogowym ma wpływ na bezpieczeństwo pozostałych uczestników tego ruchu. Skoro zaś w okolicznościach niniejszej sprawy organ nie stwierdził, aby wnioskowany do uprzywilejowania pojazd był używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzi (stale i bezpośrednio), to nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia niż odmowa zezwolenia na uprzywilejowanie pojazdu. Sąd dostrzega przy tym, że na tak dokonaną przez organ ocenę stanu faktycznego, nie wpływa treść oświadczenia Dyrektora SPZOZ z [...] sierpnia 2018 r., którego odpis skarżący złożył do akt sądowych. Wynika z niego, że skarżący realizuje umowę z [...] grudnia 2018 r. zawartą z SPZOZ w [...] świadcząc usługi transportu sanitarnego i wykonując transporty sanitarne ratujące życie i zdrowie ludzi (transporty krwi) z wykorzystaniem m.in. pojazdu objętego postępowaniem. Te też dane jako znane w postępowaniu zostały przez organ uwzględnione, niemniej nie wynika z nich, aby pojazd objęty postępowaniem służył stale i bezpośrednio do ratowania życia i zdrowia ludzi; jako wykorzystywany do transportu krwi (zgodnie z wyjaśnieniami skarżącego), nie wymaga uprzywilejowania, a transport krwi w trybie "cito" (w związku z ww. umową), ma miejsce dość rzadko (żadne inne dane w tym kontekście nie zostały przez skarżącego podane), a jako taki może być realizowany przez skarżącego już posiadanymi pojazdami uprzywilejowanymi, skierowanymi do obsługi tej umowy. W tych warunkach i z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.