VII SA/Wa 2237/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko asesor WSA Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia 18 czerwca 2024 r. znak: DGMiZS-4.533.1.2024 w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem z 18 czerwca 2024 r., znak DGMiZS-4.533.1.2024 Minister Infrastruktury (dalej: "Minister") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i z art. 127 § 1 i 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka"), na postanowienie Dyrektora U. w S. (dalej: "DUM") z [...] lutego 2024 r., znak: [...] - utrzymał w mocy to postanowienie. Minister wyjaśnił, że Starosta K. pismem z 29 listopada 2023 r., wystąpił do DUM o uzgodnienie projektu decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku usług hotelarsko-mieszkaniowych z garażem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu i instalacjami zewnętrznymi przy ul. [...] w M., na działce nr ewid. [...] obręb [...], gmina M. Starosta K. załączył do ww. pisma projekt budowlany przedmiotowej inwestycji. DUM postanowieniem z [...] listopada 2023 r., znak: [...] po zapoznaniu się z dokumentacją, uzgodnił w zakresie właściwości przedłożony projekt decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno- budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. W postanowieniu wskazał również warunki, jakie powinny zostać uwzględnione w wydanej przez Starostę K. decyzji. Starosta K. decyzją nr [...], z [...] grudnia 2023 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno- budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji Spółce. Pismem z 2 stycznia 2024 r. Spółka, działając przez pełnomocnika Z. P., wystąpiła do DUM ó wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego postanowieniem z [...] listopada 2023 r., wskazując, jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Starosta K. pismem z 10 stycznia 2024 r. do Wojewody Z. poinformował, że Spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji. Po rozpatrzeniu wniosku o wznowienie DUM postanowieniem z 12 stycznia 2024 r., wznowił postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji, zakończone postanowieniem z 29 listopada 2023 r. W tym samym dniu DUM wezwał Spółkę do złożenia pisemnych wyjaśnień oraz innych dowodów, mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Strona pismem z 5 lutego 2024 r., uzupełnionym 6 lutego 2024 r., odpowiedziała na ww. wezwanie, ale pełnomocnik nie przedstawił żadnych nowych oraz dodatkowych dowodów w sprawie, jedynie powielił zgłoszone żądania zawarte wcześniej w piśmie z 2 stycznia 2024 r. W związku z powyższym, DUM po ponownym przeanalizowaniu sprawy oraz ocenie wpływu inwestycji na obszar pasa technicznego i ochronnego, 14 lutego 2024 r., postanowieniem znak: GPG- 1.60572.7.13.23.IK(18) uchylił postanowienie własne z 29 listopada 2023 r., znak: znak: GPG- 1.60572.7.13.23.IK( 13), jednocześnie uzgadniając na nowo przedłożony przez Starostę K. projekt decyzji. DUM w postanowieniu wskazał na warunki, jakie powinny zostać uwzględnione w wydanej przez Starostę K. decyzji. W ocenie DUM, przedsięwzięcie nie stanowi zagrożenia dla pasa technicznego z uwagi na utrzymanie brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki 7 marca 2024 r., a ta na powyższe postanowienie złożyła zażalenie 14 marca 2024 r. Minister opisał zarzuty z ww. zażalenia i wyjaśnił, że 29 kwietnia 2024 r. działając na podstawie art. 131 k.p.a. zawiadomił wszystkie strony o złożonym zażaleniu od postanowienia DUM oraz na podstawie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, a także o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W toku postępowania przed organem II instancji żadna ze stron postępowania nie wypowiedziała się co do zebranego materiału dowodowego. Minister, jak stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, przeanalizował zgromadzony materiał dowodowy i zbadał okoliczności faktyczne zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym jego wszechstronnej oceny i uznał, że nie zachodzą przesłanki do zmiany, czy uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 37 ust. 3 ustawy z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (dalej, jako "ustawa o obszarach morskich"), decyzje o pozwoleniu na budowę dotyczące pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani, wymagają uzgodnienia z dyrektorem właściwego urzędu morskiego. Powyższy przepis oznacza, że w przypadku, jeśli obszar inwestycji znajduje się w graniach pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani właściwy dyrektor urzędu morskiego współdziała w wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę na zasadach określonych w art. 106 k.p.a. Współdziałanie, którego dotyczy art. 106 k.p.a. podejmowane jest przed załatwieniem sprawy przez wydanie decyzji. Organ współdziałający uczestniczy w czynnościach już prowadzonego postępowania administracyjnego (w sprawie zawisłej przed innym organem), uczestnicząc w załatwieniu sprawy, której ono dotyczy, przez wyrażenie stanowiska w zakresie swojej właściwości - stosownie do przepisu prawa materialnego, przewidującego takie współdziałanie. Zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 10 ustawy o obszarach morskich dyrektor urzędu morskiego uzgadnia decyzję o pozwoleniu na budowę, a nie jej projekt. Oznacza to, że organ administracji morskiej nie prowadzi dodatkowego własnego postępowania wyjaśniającego, ponieważ działanie te jest zarezerwowane dla organów architektoniczno - budowlanych. Każdy z organów w konkretnej sprawie administracyjnej musi przestrzegać w niej swoich kompetencji, co determinuje uznanie, że organ współdziałający nie może realizować swoich kompetencji w szerszym zakresie niż przyznany mu w ustawie. Organem uzgadniającym jest najczęściej organ właściwy w sprawach będących przedmiotem uzgodnienia, stąd swojej oceny organ ten powinien dokonać ściśle z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego regulujących kwestię, w której jako organ wyspecjalizowany, działa. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na działce nr ewid. [...], położonej w granicach pasa ochronnego, w bezpośrednim sąsiedztwie z odlądową granicą pasa technicznego. Tym samym z uwagi na lokalizację inwestycji powstała konieczność uzgodnienia projektu decyzji o pozwoleniu na budowę z DUM. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno- budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego. Przedmiotowy przepis określa obowiązki organu architektoniczno-budowlanego. DUM nie jest organem administracji architektoniczno-budowlanej, nie może więc wykonywać kompetencji tym organom przypisanych. Tym samym, DUM nie ma kompetencji do oceny kompletności projektu zagospodarowania działku lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, a tym samym nie mógł naruszyć wskazanego przepisu. We właściwości DUMS pozostaje ocena, czy inwestycja i działania jej służące w pasie ochronnym mają wpływ na pas techniczny. Ocena ta dokonywana jest przez pryzmat wiedzy specjalistycznej posiadanej przez DUM, a także z punktu widzenia przepisów, których stosowanie leży we właściwości rzeczowej DUM, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji właściwego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - w przedmiotowej sprawie Starosty K.. Zadaniem DUM, jako organu uzgadniającego, było dokonanie oceny wpływu decyzji na realizację swoich kompetencji stosownie do art. 37 ust. 3 w zw. z art. 36 ust. 2 ustawy o obszarach morskich oraz obowiązków DUM wynikających z art. 42 ww. ustawy. W postępowaniu uzgodnieniowym organ administracji morskiej nie może nakładać na inwestora obowiązków uzupełnienia dokumentacji budowlanej, uprawnienie w tym zakresie posiada wyłącznie organ prowadzący postępowanie główne. W swym postanowieniu DUM dokonał oceny, jaki wpływ będzie miała planowana inwestycja na obszar pasa technicznego i ochronnego na podstawie przedłożonej dokumentacji. Przedłożona dokumentacja była wystarczająca do oceny planowanej inwestycji. Organ I instancji dokonał ustalenia, że teren inwestycji znajduje się w obszarze pasa ochronnego, w bezpośrednim sąsiedztwie pasa technicznego brzegu morskiego wód wewnętrznych oraz zawarł w postanowieniu warunki, których spełnienie służy zachowaniu bezpieczeństwa pasa ochronnego i pasa technicznego. Sformułowanie takich wymogów spowoduje, że inwestycja nie będzie powodowała negatywnego wpływu na obszar pasa technicznego oraz ochronnego. DUM przeanalizował cały materiał dowodowy w sprawie i na podstawie zgromadzonego materiału wydał rozstrzygnięcie, a motywy swojego rozstrzygnięcia przedstawił w uzasadnieniu postanowienia. Minister podtrzymał stwierdzenie DUM, że ww. inwestycja nie stanowi zagrożenia dla pasa technicznego z uwagi na utrzymanie w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska - nie występuje kolizja planowanej inwestycji z zasadami ochrony brzegu. Z tym postanowieniem nie zgodziła się skarżąca, wnosząc pismem swego pełnomocnika, datowanym na 8 sierpnia 2024 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia DUM i "przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Organowi I instancji" oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił pełnomocnik naruszenie przepisów procesowych oraz przepisów prawa materialnego: "a) art. 7, 77, 107 § 3 kpa w zw. z art. 126 kpa i art. 11 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niepełny, błędne ustalenie stanu faktycznego co skutkowało wydaniem uzgodnienia w sytuacji, Organ nie dokonał należytej analizy przedłożonej przez inwestora dokumentacji (brak odzwierciedlenia tegoż w treści uzasadnienia postanowienia), co uniemożliwia prześledzenie toku rozumowania organu i uniemożliwia kontrolę instancyjną wydanego rozstrzygnięcia, a jednocześnie prowadzi do niezrealizowania zasady przekonywania, albowiem nie wiadomo, z jakich przyczyn Organ utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora U. z dnia 14.02.2024 r., b) art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowalnego poprzez uzgodnienie projektu niekompletnego (niezawierającego należytej dokumentacji geologiczno-inżynierskiej sporządzonej na potrzeby projektu), a tym samym sprzecznego z brzmieniem przepisu c) Art. 37 ust. 3 w zw. z art. 36 ust. 2 w zw. z art. 42 ust. 2 pkt 11,11a, 11b. ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej poprzez dokonanie błędnej oceny wpływu inwestycji na stan pasa technicznego i bezpodstawne utrzymanie W mocy postanowienia DUM o uzgodnieniu w sytuacji braku możliwości przeanalizowania przez organ w należyty sposób dokumentacji projektowej". W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wyjaśnił, że sprawa uzgodnieniowa jest odrębną sprawą administracyjną, w której organ zobowiązany jest do stosowania zasad zmierzających do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego, a także winien w tym zakresie przeprowadzić adekwatne postępowania dowodowe celem jego wyjaśnienia. Brak dokonania powyższego prowadzi do naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Próżno szukać w treści uzasadnienia postanowienia Ministra szczegółowego odniesienia się do kwestii zweryfikowania poprawności sporządzonej dokumentacji. Organ wskazuje, że dokonał jej oceny, ale nie precyzuje w oparciu o jakie przepisy prawne, jaki jest wynik tej weryfikacji, jakie konkretnie wymogi dokumentacja powinna spełniać. które z nich są spełnione. Brak jest w treści uzasadnienia postanowienia jakichkolwiek argumentów pozwalających przyjąć, że organ odwoławczy (rozpoznający wszak sprawę merytorycznie w całości) dokonał jakiejkolwiek oceny przedłożonej dokumentacji; brak jest jakiejkolwiek analizy, wnioskowania i uzasadnienia w tym zakresie. Organ ogranicza się do lakonicznego stwierdzenia, że DUM dokonał analizy dokumentacji, a Minister z wnioskami wyciągniętymi przez DUM się zgadza, co jest rażąco niewystarczające. Uzasadnienie wydanego postanowienia (jak i postanowienia DUM) powinno spełniać wymogi z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., tymczasem uzasadnienie wydanego postanowienia Ministra zawiera wyłącznie opis historyczny prowadzonego postępowania, czego nawet nie można uznać za uzasadnienie faktyczne w rozumieniu w/w przepisu; nadto w treści uzasadnienia brak jest jakichkolwiek wywodów prawnych stanowiących o dokonaniu przez organ subsumpcji określonego stanu faktycznego do danych norm prawnych. Tym samym brak jest możliwości weryfikacji, z jakich przyczyn organ uznał przedłożoną przez inwestora dokumentację za prawidłową; w jakim zakresie odpowiada ona wymogom prawa, jakie w ogóle te wymogi są, w szczególności w kontekście ochrony brzegu. Nadto Minister zaakceptował bezzasadnie tak samo lakoniczne uzasadnienie organu I instancji. Pełnomocnik skarżącej przywołał wyrok WSA w Warszawie z 9 października 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 257/15, gdzie wskazano, iż "Istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji [odpowiedni postanowienia - przyp. ZP] jest jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej kompletne przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w tym w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych bądź prawnych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności ich brak, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy".  Ta wada postanowienia stanowi przejaw naruszenia przez organ zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Działka budowlana nr ewid. [...] jest położona w strefie nadmorskiej, bezpośrednio na wydmie - w pasie ochronnym. Zgodnie z § 7 pkt 5 m.p.z.p lokalizowanie wszelkich stałych obiektów budowlanych w pasie technicznym oraz w bezpośredniej z nim styczności, w pasie ochronnym, a także w granicach morskich przystani rybackiej i jachtowej powinno być poprzedzone ustaleniem geotechnicznych warunków posadowienia zgodnie z obowiązującymi przepisami odrębnymi. Przedmiotowy projekt powyższego w należytym zakresie nie zawiera, tym samym pozostaje niekompletny. Sama lokalizacja i gabaryty planowanej inwestycji skutkować winna należytym zbadaniem dokumentacji. Powyżej opisane kwestie powinny być ocenione w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowalnego, bowiem wpływają one na niekompletność projektu co skutkować winno odmową udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia pozwolenia na budowę, względnie wezwaniem inwestora do uzupełnienia jego braków. Braki te w ocenie uczestnika czynią także czynione uzgodnienia z DUM zaaprobowane przez Ministra przedwczesnymi, bowiem kluczową z punktu widzenia inwestycji pozostaje kwestia jego właściwego posadowienia na działce, a także aspekt związany z brakiem przeprowadzenia odpowiedniej analizy geologicznej terenu. Skarga jest zasadna, bowiem organ nade wszystko nie zważył okoliczności, czy przedłożona dokumentacja geotechniczna jest odpowiednia dla realizowanego zamierzenia inwestycyjnego, albowiem nie wykazano, że są spełnione wszelkie wymogi stawiane tejże dokumentacji przez rozporządzenie w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, a z uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia nie sposób wywnioskować, jaki był tok rozumowania organu skutkujący poczynieniem ostatecznych uzgodnień projektu decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał swoją argumentację i wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz.935), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga nie była zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że Minister prawidłowo przyjął w tej sprawie za podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i z art. 127 § 1 i 2 k.p.a., gdyż kontrolowane w postępowaniu drugoinstancyjnym postanowienie DUM było prawidłowe. Jak trafnie wyjaśnił w uzasadnieniu swego postanowienia Minister, zgodnie z art. 37 ust. 3 ustawy o obszarach morskich decyzje o pozwoleniu na budowę, która ma być wykonana w pasie technicznym lub ochronnym oraz morskich portów i przystani, wymagają uzgodnienia z dyrektorem właściwego urzędu morskiego. Konieczność takiego uzgodnienia wynika wprost z konieczności zapewnienia minimalnego poziomu bezpieczeństwa brzegu morskiego w pasie technicznym i ochronnym, jak również portów i przystani morskich. Z istoty postępowania uzgodnieniowego (art. 106 k.p.a.) dokonywanego w trybie art. 37 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 pkt 10 ustawy o obszarach morskich wynika, że w tej sprawie dotyczyło ono wyłącznie ww. celów ochronnych pasa ochronnego lub technicznego (jako leżące w kompetencji organów administracji morskiej). Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zawislej sprawie kontrolował, czy organ II instancji (a także DUM) w postępowaniu nadzwyczajnym – wznowieniowym - należycie ustalił, że przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana w sposób, który nie będzie negatywnie oddziaływał na stan pasa ochronnego lub technicznego. Jak wynika z akt sprawy, przyczyną udzielenia przez DUM uzgodnienia projektu decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu I projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji było ustalenie, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie stanowi zagrożenia dla pasa technicznego z uwagi na utrzymanie brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Zdaniem zaś skarżącego – pomimo, że kwestie uzgodnieniowe związane były z toczącym się na skutek wniosku Spółki o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę i pomimo tego, że kwestionowane postanowienie pierwszoinstancyjne pozytywnie uzgadniało projekt decyzji w tym przedmiocie – "zgodnie z § 7 pkt 5 m.p.z.p: lokalizowanie wszelkich stałych obiektów budowlanych w pasie technicznym oraz w bezpośredniej z nim styczności, w pasie ochronnym, a także w granicach morskich przystani rybackiej i jachtowej powinno być poprzedzone ustaleniem geotechnicznych warunków posadowienia zgodnie z obowiązującymi przepisami odrębnymi. Przedmiotowy projekt powyższego w należytym zakresie nie zawiera, tym samym pozostaje niekompletny. Sama lokalizacja i gabaryty planowanej inwestycji skutkować winna należytym zbadaniem dokumentacji". Wyjaśnić więc należy, że organ uzgodnieniowy nie dokonuje ponownej oceny projektu decyzji o pozwoleniu na budowę i nie zastępuje w takim zakresie organu administracji architektoniczno budowlanej. Zadaniem organu administracji morskiej jest wyłącznie ocena, czy będąca przedmiotem pozwolenia budowlanego inwestycji\a stanowi zagrożenia dla pasa technicznego z uwagi na utrzymanie brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska, czy też nie. W tym więc znaczeniu, organ uzgodnieniowy nie prowadzi postępowania, jak uważa pełnomocnik skarżącej, z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowalne. Uszło uwadze pełnomocnika skarżącej, że wyłącznie właściwym do badania "kompletności projektu" i w sytuacji, gdy takie badanie wykazuje jego niekompletność, "odmowy udzielenia pozwolenia na budowę (...), względnie wezwania inwestora do uzupełnienia jego braków" nie był w tej sprawie ani DUM, ani Minister – ale Starosta K.. Postępowanie uzgodnieniowe w trybie art. 106 k.p.a. w zw. z art. 37 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 pkt 10 ustawy o obszarach morskich nie ma na celu sprawdzania przez organ administracji morskiej zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego ani z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, ani z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ uzgodnieniowy nie sprawdza również zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i dołączenie przez inwestora określonych dokumentów. Nie bada też posiadania przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych. Wszystkie powyższe sprawdzenia, przewidziane w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, są wyłączną domeną organu administracji architektoniczno budowlanej i ewentualne braki w powyższym zakresie kwestionowane być mogą wyłącznie w postępowaniu zasadniczym – o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a nie w postepowaniu uzgodnieniowym. Tylko ten organ może bowiem nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane). Podobnie, wyłącznie organ administracji architektoniczno budowlanej może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli nie są spełnione wymogi z art. 35 ust. 1 ww. ustawy. Tylko ten organ może wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3, w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki (art. 35 ust. 5 cyt. ustawy). Jak wynika z powyższego, ani DUM, ani Minister nie byli władni do prowadzenia postępowania za organ administracji architektoniczno budowlanej. Tym samym zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowalne "poprzez uzgodnienie projektu niekompletnego" był całkowicie niezasadny. Z tych samych przyczyn niezasadny był zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 (pełnomocnik skarżącej wprawdzie nie wskazał jednostki redakcyjnej tego przepisu, ale należy rozumieć, że miał na myśli § 1), 107 § 3 w zw. z art. 126 i art. 11 k.p.a. "poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niepełny, błędne ustalenie stanu faktycznego". Organa obu instancji przeprowadziły bowiem takie postępowanie dowodowe (a w konsekwencji uzasadniły rozstrzygnięcie i jego przesłanki), jakie było niezbędne dla oceny, czy przedmiotowe przedsięwzięcie nie stanowi zagrożenia dla pasa technicznego z uwagi na utrzymanie brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Uwzględniły bowiem to, że do organów administracji morskiej należą sprawy z zakresu administracji rządowej związane z korzystaniem z morza w zakresie unormowanym ustawą o obszarach morskich i innymi ustawami (art. 42 ust. 1 tejże ustawy), a nie sprawy leżące w kompetencji (wyłącznej) organów administracji architektoniczno budowlanej. Dlatego też, w ocenie tut. Sądu, skarga bazuje wyłącznie na gołosłownych twierdzeniach skarżącego, że zaskarżone postanowienie wynika z "błędnej oceny wpływu inwestycji na stan pasa technicznego i bezpodstawne utrzymanie w mocy postanowienia DUM o uzgodnieniu w sytuacji braku możliwości przeanalizowania przez organ w należyty sposób dokumentacji projektowej". Skarżący nie przedstawił też żadnego dowodu na potwierdzenie swoich tez o choćby potencjalnym zagrożeniu inwestycją pasa technicznego, zwłaszcza z uwagi na konieczność utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Dlatego miał rację Minister, wydając zaskarżone postanowienie, gdyż wystarczające w tym zakresie było oparcie się przez DUM na oświadczeniu projektantów i sprawdzających, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Słuszne więc było przyjęcie przez organa obu instancji – co ważne, posiadające specjalistyczną wiedze w zakresie objętym uzgodnieniem – że załączona do projektu budowlanego dokumentacja (w tym i określająca uwarunkowania geologiczno-inżynierskie w obszarze przedmiotowej działki) nie wskazuje na zagrożenie pasa technicznego lub ochronnego, zwłaszcza z uwagi na konieczność utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. W konsekwencji, nie było podstaw prawnych do nieudzielenia uzgodnienia we wznowionym postępowaniu. Z powyższego wynika, że organy administracji morskiej przeanalizowały będąca przedmiotem ich postępowania kwestię wpływu inwestycji na pas ochronny lub techniczny i nie można w związku z tym stwierdzić, że nie zostały w omawianym zakresie wypełnione obowiązki dowodowe, określone w k.p.a. W postępowaniu uzgodnieniowym uwzględniono bowiem projekt budowlany, w którym nie przewidziano zagrożeń dla pasa ochronnego lub technicznego. Co więcej, jak wynika z postanowienia pierwszoinstancyjnego, DUM czytelnie wskazał na okoliczności, które powinny zostać uwzględnione w wydawanej przez Starostę K. decyzji. Niezasadny był też zarzut pełnomocnika skarżącej naruszenia "art. 37 ust. 3 w zw. z art. 36 ust. 2 w zw. z art. 42 ust. 2 pkt 11,11a, 11b. ustawy o obszarach morskich (...) poprzez dokonanie błędnej oceny wpływu inwestycji na stan pasa technicznego i bezpodstawne utrzymanie w mocy postanowienia DUM o uzgodnieniu w sytuacji braku możliwości przeanalizowania przez organ w należyty sposób dokumentacji projektowej" Po pierwsze, art. 36 ust. 2 ustawy o obszarach morskich zawiera definicję pasa nadbrzeżnego. Stanowi on, że w jego skład wchodzą: 1) pas techniczny - stanowiący strefę wzajemnego bezpośredniego oddziaływania morza i lądu; jest on obszarem przeznaczonym do utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska; 2) pas ochronny - obejmujący obszar, w którym działalność człowieka wywiera bezpośredni wpływ na stan pasa technicznego. Ani DUM, ani Minister nie dokonali odmiennego zdefiniowania pasa nadbrzeżnego. Wprawdzie pełnomocnik skarżącej nie wskazuje na jednostkę redakcyjną mającego być naruszonym art. 36 ust. 2 cyt. ustawy, ale z postanowień obu organów nie wynika, aby odmiennie interpretowały pojęcia "pasa technicznego" (pkt.1 cyt. przepisu), ani "pasa ochronnego" (pkt. 2 cyt. przepisu). Po drugie, art. 37 ust. 3 ww. ustawy nie został naruszony, gdyż uzgodnienie zostało dokonane przecież przez dyrektora właściwego urzędu morskiego. Po trzecie, zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 11, 11a i 11b ustawy o obszarach morskich, do organów administracji morskiej należą sprawy budowy, utrzymywania i ochrony umocnień brzegowych, wydm i zalesień ochronnych w pasie technicznym; użytkowania lasów będących własnością Skarbu Państwa położonych w pasie technicznym; nadzoru nad zapewnieniem ochrony przed powodzią od strony wód morskich w tym poprzez budowę, rozbudowę i utrzymywanie budowli hydrotechnicznych oraz umocnień brzegowych w pasie technicznym. Żaden z ww. zakresów właściwości nie miał jednakże w tej sprawie zastosowania, gdyż postępowanie dotyczyło uzgadniania decyzji w sprawie wydawania pozwoleń wodnoprawnych i pozwoleń na budowę dla obiektów budowlanych w polskich obszarach morskich, pasie technicznym, pasie ochronnym (a więc w sytuacji normowanej art. 42 ust. 2 pkt 10 cyt. ustawy). Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.