VII SA/Wa 2242/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2011r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. skargę oddala Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] umorzył postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek H. S. zam. w [...] przy ul. [...], w sprawie budowy zatoki autobusowej na ul. [...], na odcinku przylegającym do posesji skarżącej, prowadzonej przez Miasto [...] w ramach przebudowy drogi powiatowej nr [...] - odcinek od ul. [...] do obwodnicy Miasta [...] (droga krajowa [...], z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż w związku ze złożonym w dniu [...]czerwca 2010 r. wnioskiem H. S., stanowiącym prośbę o wstrzymanie budowy spornych zatok autobusowych Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta [...] w dniu [...] czerwca 2010 r. dokonał oględzin na terenie działki położonej w [...] przy ul. [...]. W wyniku oględzin ustalono, że inwestor - Miasto [...], wykonuje roboty budowlane przy przebudowie drogi, na podstawie zgłoszenia dokonanego u Prezydenta Miasta [...] w dniu [...] listopada 2008 r. nr [...] oraz zgłoszenia dokonanego u Wojewody [...] w dniu [...] marca 2009 r. I. dz.: [...]. Realizacja przedmiotowej inwestycji przebiega zgodnie z projektami budowlanymi, stanowiącymi załączniki do w/w zgłoszeń. Organ pierwszej instancji wskazał, że z uwagi na fakt, iż projekt budowlany przebudowy odcinka drogi obejmuje także budowę zjazdów z posesji przylegających bezpośrednio do omawianej drogi na przebudowywanym odcinku, zarzut nie zastosowania się inwestora do przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane jest całkowicie nieuzasadniony. W szczególności inwestor zapewnił poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, przez zagwarantowanie skarżącej dostępu do drogi publicznej.. Na tej podstawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął, iż nie ma podstaw do kontynuowania postępowania w przedmiotowej sprawie i umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła H. S.. Decyzją z dnia [...] września 2010 r, znak:[...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasdnieniu organ odwoławczy wskazał, iż roboty budowlane wykonywane przez inwestora - Miasto [...] polegające na "przebudowie drogi powiatowej nr [...] w [...] odcinek od ul. [...] do obwodnicy miasta [...]", prowdzone są na podstawie wymaganego prezpisami prawa zgłoszenia, z protokołu oględzin wynika, iż realizacja inwestycji przebiega zgodnie z projektami budowlanymi stanowiącymi załączniki do wymaganych zgłoszeń. Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 50 ustawy Prawo budowlane przewiduje możliwość wstrzymania prowadzenia robót budowlanych, ale po spełnieniu określonych przesłanek. Organ nadzoru budowlanego obowiązany jest ustalić, czy inwestycja realizowana jest na podstawie wymaganego pozwolenia, czy zgłoszenia, czy prowadzone roboty mogłyby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, oraz czy są one wykonywane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę lub przepisach prawnych. Z dokonanej przez organ I instancji analizy wynika, iż nie zachodzi żadna z w/w przesłanek stanowiących podstawę do zastosowania procedury wstrzymania robót budowlanych. Organ odwoławczy odnosząc się powołanego przez skarżącą art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, wskazał, że projekt budowlany przewiduje budowę zjazdów z posesji przylegających bezpośrednio do przebudowywanego odcinka drogi, w związku z czym zarzut niezastosowania się inwestora do ww. przepisu jest niezasadny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję [...] Wojewódzkego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., złozyła H. S. wniosząc o przeniesienie w inne miejsce zatoki autobusowej znajdującej się w [...] przy ul. [...] na wysokości posesji nr [...]. Skarżąca wskazała, iż od blisko trzech lat stara się w Urzędzie Miasta [...] o przesunięcie z przed swojej działki przystanku autobudowego. Przystanek blokuje rozbudowę wjazdu na znajdujące się z tyłu działki. Zatrzymujące się centralnie na wjeździe na jej posesję autobusy spowodowały obniżenie w tym miejscu poziomu jezdni, co przy braku odpływu wód opadowych z ulicy tworząc swoisty potok, który spowodował całkowite uszkodzenie betonowej nawierzchni wjazdowej, wykonanej około 10 lat temu, w skutek czego skarżąca zmuszona była ponieść koszty, ponownego wykonania nawierzchni wjazdowej, w kwocie około 5 000 zł. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane stanowiącego o poszanowaniu występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Wskazała, że zakończono budowę zatoki autobusowej gdzie centralnym punktem tej zatoki staje się wjazd na jej działkę. Skarżąca zarzuciła, że w związku z budową zatoki inwestor nie poinformował jej o zamiarze prowadzenia przedmiotowej inwestycji drogowej, mającej bezpośrednio wpływ na sąsiedztwo z działką skarżącej. Zdaniem skarżącej, zarówno [...]i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i Urząd Miasta [...] nie zauważają problemu, że w myśl przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym w obrębie zatoki autobusowej obowiązuje zakaz zatrzymywania się pojazdów oraz ich parkowania. Wjeżdżając i wyjeżdżając z posesji musi zatrzymać pojazd w poprzek zatoki autobusowej. Wysiadając z auta, celem otworzenia, czy zamknięcia bramy wyjazdowej status pojazdu zmienia się na pojazd parkujący. Dotyczy to również wszystkich osób wjeżdżających na posesję skarżącej. Urząd Miasta [...] zmusza ją tym samym do łamania przepisów o ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja odpowiadają przepisom prawa. Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie przed organami nadzoru budowlanego zostało wszczęte w związku z wnioskiem H. S. z dnia 1 czerwca 2010 r. Z treści powyższego pisma, złożonego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wynikało, iż skarżąca żąda "(...)wstrzymania budowy zatok autobusowych w [...] na ulicy [...] przed obwodnicą od strony [...]." Skarżąca zarzuciła, iż inwestor Miasto [...] nie zastosował się do przepisu art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlane (Dz. U z 2006 nr 156 poz. 1118 ze zm.). W związku z żądaniem skarżącej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie budowy zatoki autobusowej na ulicy [...], na odcinku przylegającym do posesji skarżącej, zlokalizowanej w [...] przy ul. [...]. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. organ nadzoru budowlanego umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Decyzja organu pierwszej instancji została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. Zdaniem Sądu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta [...] przeprowadził wnikliwie postępowanie dowodowe, które wbrew żądaniu skarżącej wykazało, iż budowa zatoki autobusowej w ramach przebudowy drogi powiatowej nr [...] na odcinku od ul. [...] do obwodnicy Miasta [...] prowadzona jest zgodnie z prawem i nie narusza przepisów ustawy Prawo budowlane. Organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, iż inwestor wykonuje roboty budowlane przy przebudowie drogi powiatowej nr [...] na odcinku od ul. [...] do obwodnicy Miasta [...] (droga krajowa [...]) w oparciu o zgłoszenie dokonane w dniu [...] listopada 2008r. nr [...] do Prezydenta Miasta [...] oraz zgłoszenie dokonane w dniu [...] marca 2009r. L.dz.: [...] do Wojewody [...]. W protokole oględzin wskazano, iż przedmiotowa inwestycja prowadzona jest zgodnie z projektami budowlanymi, stanowiącymi załączniki do ww. zgłoszeń. Stosownie do przepisu art. 29 ust. 2 pkt 12 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 roboty budowlane polegające na przebudowie drogi podlegają zgłoszeniu do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlane. Inwestor przedmiotowej przebudowy, Miasto [...] dokonało stosownych zgłoszeń. Organy nadzoru budowlanego wskazały, iż stosownie do treści art. 50 ustawy Prawo budowlane określającego przypadki wstrzymania robót budowlanych w odniesieniu do spornej przebudowy nie zachodzi żadna z przesłanek tam wskazanych, tym samym dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i postępowanie podlegało umorzeniu, jako bezprzedmiotowe. Przedmiotowa inwestycja jest realizowana na podstawie przyjętych przez organy administracji zgłoszeń, sposób realizacji inwestycji nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, ani zagrożenia środowiska. Przebudowa drogi nie odbiega w sposób istotny od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Zdaniem Sądu, organy zasadnie ustaliły brak podstaw do ingerencji z tytułu nadzoru budowlanego. Sąd, w okolicznościach niniejszej sprawy, podziela stanowisko o bezpodmiotowości postępowania, uzasadniającej jego umorzenie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty. Umorzenie postępowania administracyjnego stanowi orzeczenie formalne, kończące postępowanie, bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1393/09, LEX nr 611777). Przepis art. 105 § 1 k.p.a. ma zastosowanie w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Zdaniem Sądu, właśnie taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca na rozprawie przed Sądem jednoznacznie wskazała, że interwencję w organach nadzoru budowlanego podjęła, dążąc do przeniesienia przystanku autobusowego sprzed jej posesji i takich działań od organów oczekiwała. Wskazać należy, że kwestia sytuowania i zmiany lokalizacji zatoki autobusowej nie należy do organów nadzoru budowlanego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, należy uznać je za bezzasadne. Wbrew twierdzeniu skarżącej nie zostały naruszone jej interesy wynikające z ustawy Prawo budowlane, w tym z treści art. 5 ust 1 pkt 9. Skarżąca ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, kwestia zalewania działki skarżącej z uwagi na funkcjonowanie przystanku autobusowego nie podlega regulacjom prawa administracyjnego i ustawy Prawo budowlane. Zarzut, co do braku powiadomienia skarżącej o realizacji inwestycji jest również bezzasadny. Dla przedmiotowej inwestycji nie została, bowiem wydana decyzja administracyjna, dokonano jedynie czynności materialno-technicznej, jaką było przyjęcie zgłoszenia wraz ze stosowną dokumentacją techniczną. Co do zarzutu skarżącej, związanego z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym, wskazać należy, iż nadzór nad ich przestrzeganiem nie pozostaje w kompetencji organów nadzoru budowlanego. Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).