VII SA/Wa 2243/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012r. znak [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] Sp. z o.o. w [...] kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2001 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), po. rozpatrzeniu wniosku Niepublicznego Zakładu i Opieki Zdrowotnej [...] Sp. J. z siedzibą w [...] z dnia [...] marca 2012 r., w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010r., znak: [...]; utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]września 2009r., Nr [...]; znak: [...]; wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia NZOZ [...] Sp. J. z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2010r. zamiaru wykonania robót budowlanych obejmujących "Utwardzenie powierzchni gruntu kostką od strony stacji trafo ([...] boczna), jak również od strony przeciwnej budynku przy ul. [...], w tym wykonanie 9 miejsc parkingowych, podjazdu do budynku od strony bloku operacyjnego i podjazdu do magazynu oraz wjazdu na nieruchomość bezpośrednio z ul. [...] dla karetek pogotowia" na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010r., znak: [...]. W uzasadnieniu wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2010r., znak: [...]; Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2009r., Nr; znak: [...]; wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia NZOZ [...] Sp. J. z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2010r. zamiaru wykonania ww. robót budowlanych Podaniem z dnia [...] stycznia 2012r. NZOZ [...] Sp. J. z siedzibą w [...] wystąpiła do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010r., znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, iż weryfikowana decyzja Wojewody [...] o z dnia [...] listopada 2010 r., wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki - nie jest dotknięta żadną z wad z art. 156 § 1 Kpa, w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. Stosownie do art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. - wg stanu na dzień wydania weryfikowanej decyzji z dnia 16 listopada 2010 r.) w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia; do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz w zależności od potrzeb odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami; w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Analiza akt sprawy wykazała, iż Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia do dnia [...]września 2010 r. szeregu nieprawidłowości w zakresie kompletności złożonego zgłoszenia. Między innymi organ zobowiązał inwestora do przedłożenia brakującego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wyjaśniając jednocześnie, iż powinno ono zostać złożone zgodnie ze wzorem oświadczenia stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 listopada 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenia na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę; przy czym wskazano, że ww. oświadczenie nie może być modyfikowane. Ponadto organ powiatowy zobowiązał Inwestora do przedłożenia szkiców i rysunków obrazujących planowane zamierzenie Inwestycyjne; do doprecyzowania treści zgłoszenia, jak również doprowadzenie do zgodności zakresu przedmiotowego zgłoszenia z przepisami Prawa budowlanego, uzupełnienia dokumentacji o odpowiednie dokumenty dotyczące odprowadzania wód opadowych z obiektów objętych zgłoszeniem, oraz wykazania zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ dalej wskazał, że wskazane w ww. postanowieniu braki nie zostały przez Inwestora uzupełnione w wymaganym terminie. W szczególności pismo N/OZ [...] Sp. J. z dnia 29 lipca 2010 r., stanowiące wyłącznie polemikę z organem co do zasadności wezwania do usunięcia barków oraz żądanie wydania świadczenia o nie wniesieniu sprzeciwu, nie stanowi wymaganego uzupełnienia przedmiotowego zgłoszenia. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż oświadczenie inwestora, załączone do pisma z dnia [...] lipca 2010 r., nie stanowi oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r., w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenia na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. z 2003r., Nr 120, poz. 1127 ze zm.). W związku z powyższym, z uwagi na okoliczność, że wskazane w ww. postanowieniu braki nie zostały przez inwestora uzupełnione w wymaganym terminie, organ stwierdził, iż Starosta [...] zgodnie z ww. art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego zobowiązany był do wniesienia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych objętych przedmiotowym zgłoszeniem. Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż ww. decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2009r. jak również utrzymującą ją w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010r., nie narusza art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, a tym bardziej w sposób rażący. Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010r., oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem innych przepisów art. 156 § 1 Kpa. Ponadto mając na uwadze argumenty zawarte we wniosku z dnia [...] marca 2012 r., w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r., oraz z dnia [...] kwietnia 2012 r., iż przedmiotowa inwestycja nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę oraz jest zgodna z planem zagospodarowania terenu, pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Podstawą wydania sprzeciwu, objętego ww. decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r., był art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, a nie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż wskazany w piśmie wnioskodawcy z dnia [...] marca 2012 r., zarzut rażącego naruszenie art. 36a Prawa budowlanego, również nie może zasługiwać na uwzględnienie. Ww. art. 36a Prawa budowlanego może mieć zastosowanie do decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia robót budowlanych. Wniosek a o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła NZOZ [...]Sp. J. z siedzibą w [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na mocy decyzji z [...] sierpnia 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ powtórzył argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Dodał ponadto, wbrew twierdzeniom podnoszonym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wpływu na jego rozstrzygnięcie nie ma fakt braku późniejszego sprzeciwu w stosunku do realizacji części robót wchodzących w skład spornej inwestycji - realizacja tych robót była rozpatrywana w związku z odrębnymi zgłoszeniami. Natomiast w obecnym postępowaniu organ nadzorczy miał obowiązek rozpatrzeć i orzekać w zakresie prawidłowości wniesionego sprzeciwu co do możliwości realizacji całości inwestycji związanej z przedmiotowym zgłoszeniem bez względu na późniejszy brak sprzeciwu co do części robót pokrywających się z planowanymi w ramach projektowanego przedsięwzięcia. Wobec powyższych ustaleń, utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r. Skargę do sadu administracyjnego złożyła spółka [...] Spółka z o. o. dawniej Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] Spółka jawna w [...]. Wskazała, ze zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo, a naruszenie to powoduje nieważność tej decyzji w części dotyczącej zjazdu, z powodu bezprzedmiotowości prowadzenia postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 2, art. 30 ut. 6 Prawa budowlanego, art. 6 art. 7, art. 8, art. 64 § 2 art. 77, art. 105 art. 107 kpa, art. 2, art 2,art. 10, art. 7, art. 32 i 42 Konstytucji, i wniosła o uwzględnienie skargi, uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru budowlanego w całości, że względu na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, ze względu na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2, pkt 4, pkt 6 kpa. W uzasadnieniu spółka wskazała, że w sprawie bezsporne jest, że w terminie 30 dni Starosta [...] nie wyraził sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót. Nie ma żadnych wątpliwości, że termin wymieniony w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego jest terminem prawa materialnego, spełniającym doniosłą funkcje gwarancyjną dla zgłaszającego. Dalej wskazali, że obowiązkiem Starosty [...] stosownie do art. 105 kpa było umorzyć postępowanie z urzędu bowiem zjazd nie wymaga prowadzenia żadnych robót związanych ze zjazdem, a tym samym nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia robót, a obowiązkiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego było stwierdzenia naruszenia art. 28, art. 29 ust. 2 pkt 12 art. 30 ust. 6, art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, art. 8 pkt 8 ustawy o drogach publicznych, art. 6, art. 7 art. 8 art. 105, art. 107 kpa . Naruszenie tych przepisów przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest rażące. Organ ten wadliwie ustalił, że zjazd to droga powiatowa nr [...] i tak wadliwie ustalonego stanu wadliwie zastosował obowiązujące przepisu, bowiem prowadzenie robot budowlanych w drodze mają charakter remontu, należy dokonać ustaleń w oparciu o przepisy art. 4 pkt 18 i 19 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w związku z art. 2 ust. 2 Prawa budowlanego, które to przepisy jako odrębne mają pierwszeństwo przed przepisami Prawa budowlanego. Zgodnie z ustawą o drogach przebudowa drogi - wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, nie wymagających zmiany granic pasa drogowego, nie było wymagają uzyskiwania pozwolenia na budowę. W orzecznictwie przyjmuje się, że organ narusza prawo nie tylko w wypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa ale i w równym stopniu wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Decyzja o sprzeciwie w sprawie zjazdu powoduje zagrożenie życia i zdrowia pacjentów bowiem o sukcesie z ratowaniu życia decyduje czas dotarcia karetki z pacjentem do szpitala. Zagrożenie, o którym mowa jest realne, obiektywnie udowodnione. W tej sytuacji mamy oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu który został naruszony jest bezsporny oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, które ta decyzja wywołuje jest bezsporna. Zjazd nie jest elementem samym dla siebie. Jest częścią szpitala i działania szpitala jest bezpośredniość związane z posiadaniem dojazdu do działki [...] na której znajduje się szpital. Tak więc strona przeciwna utrudniając funkcjonowanie zjazdu, utrudnia działanie szpitala a tym samym zarzut wyrządzenia szkody stronie skarżącej jest uzasadniony również jako podstawa stwierdzenia nieważności decyzji skarżonej z powodu rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, do czego z mocy art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) Sąd jest uprawniony - stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, które powoduje konieczność jej uchylenia. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznawanej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymująca decyzję tego samego organu z dnia [...] czerwca 2012 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia NZON [...] Sp. J z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Po pierwsze należy stwierdzić, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, jest obok postępowania w sprawie wznowienia postępowania oraz postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji dotkniętych wadami kwalifikowanymi lub niekwalifikowanymi bądź decyzji prawidłowej, jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7 marca 1996 r. (III ARN 70/95, OSNP 1996/18/258), w którym stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Podkreślić należy, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego jest postępowaniem szczególnym, gdyż jego przedmiotem jest ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 ust. 1 k.p.a. zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, można wzruszyć takie rozstrzygnięcie. Oznacza to, że prowadzone przez organ wyższego stopnia postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji sprowadza się jedynie do badania, czy decyzja będąca przedmiotem tego postępowania dotknięta jest jedną z wad, o których stanowi przepis art. 156 § 1 kpa, z zaznaczeniem, że wyłączona jest w takim wypadku wykładania rozszerzająca przesłanek nieważnościowych. Oczywiście działania organu, prowadzącego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, muszą pozostawać w zgodzie z zasadami ogólnymi, w tym wymienionymi w art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. Stosownie do zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a. zobowiązany jest zatem do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego związanego z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym. Realizację tej zasady przewiduje przede wszystkim art. 77 § 1 k.p.a., który nakłada obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Zgodnie zaś z art. 80 k.p.a. ocena, czy dana okoliczność została udowodniona winna być dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nastąpi zarówno w sytuacji, gdy organ dokona oceny okoliczności faktycznych na podstawie niektórych tylko dowodów zgromadzonych w sprawie, jak i wówczas gdy nie podejmie działań w celu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego istotnego dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i wyda rozstrzygnięcie na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. Uwzględniając powołane regulacje wskazać należy, iż dla oceny legalności decyzji w przedmiocie sprzeciwu organu od zgłoszenia budowy, w pierwszej kolejności zasadnicze znaczenie ma rozważenie kwestii zachowania terminu do jego wniesienia. Uchybienie temu terminowi skutkuje bowiem wadliwością decyzji, bez względu na prawidłowość jej merytorycznego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie dokonane przez skarżącą Spółkę zgłoszenie budowy doręczone zostało organowi pierwszej instancji w dniu [...] lutego 2010 r., a decyzja o sprzeciwie wydana została w dniu [...] września 2010 r. Stosownie do art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zdaniem składu orzekającego, w niniejszej sprawie nie można było zatem uznać, jak słusznie wywiedziono w skardze, że sprzeciw został wniesiony z zachowaniem 30-dniowego terminu, który w tym przypadku upływał z dniem [...] marca 2010 r. W opinii Sądu bez znaczenia dla dokonanej oceny pozostaje fakt, iż decyzja o sprzeciwie z dnia [...] marca 2010 r. została uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Wydanie następnej decyzji o sprzeciwie następnie utrzymanej w mocy decyzją organu odwoławczego nie może być uznane za prawidłowe. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie za prawidłową uznać bowiem należy interpretację treści art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgodnie z którą wymóg wniesienia w drodze decyzji sprzeciwu w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia dotyczy wydania decyzji w tym terminie. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, nie ulega wątpliwości, iż termin o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem materialnym i stanowi okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego, przy czym termin 30-dniowy jako termin prawa materialnego nie może być przedłużany ani skracany, nie może też być zawieszenia postępowania, które przerwałoby bieg tego terminu (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 197/05). Jego uchybienie wywołuje skutek prawny wygaśnięcia takich praw lub obowiązków. W takim przypadku stosunek materialnoprawny nie może być nawiązany, nie ma zatem przedmiotu postępowania administracyjnego, a wszczęte postępowanie jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu (vide: B.Adamiak/J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz 8.wydanie,wydawnictwo C.H.Beck, s. 327). Termin 30 dni do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy ma charakter kompetencyjny, określa bowiem organowi architektoniczno - budowlanemu czas do korzystania ze swych kompetencji w sytuacji wypełniającej dyspozycję ust. 6 art. 30 Prawa budowlanego. Po upływie tego terminu właściwy przedmiotowo organ traci kompetencje do wydania decyzji w sprawie sprzeciwu. Decyzyjna aktywność organu poza tymi ramami nie ma prawnego umocowania. Termin ten jest zarówno terminem dla "organu" jak i terminem "dla strony". Oznacza bowiem obowiązek powstrzymania się przez stronę od zamierzonego działania przez określony czas, nie krótszy jednak niż 30 dni, liczony od daty złożenia zgłoszenia. Inaczej ujmując, inwestor uprawnienie do rozpoczęcia robót budowlanych uzyskuje z upływem tego terminu do zgłoszenia sprzeciwu przez organ budowlany. W przepisie tym wprowadzono konstrukcję tzw. milczącego załatwienia sprawy, które polega na wywołaniu skutku materialnoprawnego z mocy prawa w sytuacji upływu ustawowego terminu przy braku skierowanej do jednostki czynności organu administracji. Każde orzeczenie administracyjne, jest aktem zewnętrznym, zawierającym władcze rozstrzygnięcie organu administracji w konkretnej sprawie konkretnej osoby. Dopiero ujawnienie tego oświadczenia na zewnątrz organu i umożliwienie adresatowi zapoznania się z jego treścią kończy określony proces administracyjny. Wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie uruchamia tryb odwoławczy, do którego zastosowanie mają przepisy k.p.a., jednakże organ odwoławczy przy rozpatrywaniu takiej sprawy nie może pominąć specyfiki instytucji zgłoszenia, polegającej na tym, że ustawodawca w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego wprowadził ograniczenie czasowe do wniesienia sprzeciwu przez organ budowlany. W rozpatrywanej sprawie inwestor w dniu [...] lutego 2010 r., dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2010 r. wniósł sprzeciw. Mając na uwadze poczynione rozważania co do regulacji instytucji zgłoszenia robót budowlanych, stwierdzić należy, że gdy organ drugiej instancji uchyla decyzję o sprzeciwie organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia, a termin z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego upłynął, to organ pierwszej instancji utracił kompetencje do wydania decyzji o sprzeciwie. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Niewątpliwe jest bowiem, że w czasie kiedy akta wróciły do organu pierwszej instancji wraz decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., termin ustawowy do wniesienia sprzeciwu upłynął, co skutkowało tym, że organ ten nie miał już kompetencji do ponownego wniesienia sprzeciwu. Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie należy wskazać, że obowiązkiem organu w postępowaniu nieważnościowym winno być ocenienie wskazanego wyżej uchybienia pod kątem rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze należy wskazać, że Sąd w składzie rozpoznającym sprawę ich nie podziela. Za prawidłowe i należycie uzasadnione Sąd uznał stanowisko w tym zakresie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.