VII SA/Wa 2243/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.[...] na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić W.[...] ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpis sądowy w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). Strona skarżąca – W.[...], pismem z dnia 15 września 2014 r., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Zarządzeniem z dnia 20 października 2014 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. postanowienie w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych) oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie osoby podpisanej pod skargą (o. R. [....] wikariusz prowincjonalny) do reprezentowania strony skarżącej (dokument wyboru na wikariusza prowincjonalnego, dokument określający zasady reprezentacji strony skarżącej), w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony stronie skarżącej w dniu 31 października 2014 r. (k. 15 akt sądowych), a zatem termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 7 listopada 2014 r. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych ustalono, że wpis sądowy w niniejszej sprawie został uiszczony w dniu 24 listopada 2014 r. w kwocie 100 zł, a zatem po upływie siedmiodniowego terminu do dokonania tej czynności. Strona skarżąca nie nadesłała dokumentu określającego umocowanie osoby podpisanej pod skargą do reprezentowania strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Ponadto z art. 220 § 3 p.p.s.a. wynika, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez sąd. Stosownie zaś do treści art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W przedmiotowej sprawie przesyłka, zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi oraz wezwanie do nadesłania dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej została wysłana na adres strony skarżącej. Odpis zarządzenia oraz wezwania zostały skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 31 października 2014 r. (k. 15), a zatem termin do dokonania tej czynności upłynął w dniu 7 listopada 2014 r. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych ustalono, że wpis sądowy w niniejszej sprawie został uiszczony w dniu 24 listopada 2014 r. w kwocie 100 zł, a zatem po upływie siedmiodniowego terminu do dokonania tej czynności. Z tych względów Sąd uznał, że strona skarżąca nie zastosowała się do wezwania i nie uiściła w terminie należnej kwoty wpisu sądowego, a uiszczenie jej po upływie terminu jest czynnością bezskuteczną. Strona skarżąca nie zastosowała się również do wezwania Sądu i nie nadesłała dokumentu określającego umocowanie osoby podpisanej pod skargą do reprezentowania strony skarżącej, co musiało skutkować jej odrzuceniem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.