VII SA/Wa 2246/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Z. R. kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia Z. R., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2013r. Nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów Z. R. za nieuzasadnione, w związku z zastosowaniem w toku postępowania egzekucyjnego środka w postaci grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z niewykonywaniem przez Z. R. obowiązku rozbiórki wiaty nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2012r. Nr [...] skierował do zobowiązanego w dniu [...].08.2012r upomnienie, które zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 20.08.1012r. W dniu [...].10.2012r organ wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], którego doręczenie zobowiązanemu w dniu [...].10.2012r wszczęło przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2013r, Nr [...] nałożył na Z. R. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5.000 zł z powodu uchylania się zobowiązanego od wykonywania obowiązku rozbiórki wiaty. Z. R. po otrzymaniu postanowienia z dnia [...] maja 2013r, Nr [...] nakładającego grzywnę w celu przymuszenia, zgłosił zarzuty przeciwko prowadzonemu postępowaniu egzekucyjnemu. W zarzutach powołał się na przesłanki wskazane w art. 33 pkt 1,5,6 i 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji o niezasadności zgłoszonych zarzutów. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka niewykonalności egzekwowanego obowiązku, obowiązek dokonania całkowitej rozbiórki wiaty nadal istnieje oraz nie występują okoliczności, które świadczyłyby o niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Z. R. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. że egzekwowany obowiązek winien nie istnieć; 2. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 3. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego; 4. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd skargę uwzględnił. Warunkiem skuteczności zgłoszenia zarzutów jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Tylko skutecznie wniesione zarzuty mogą uruchomić działanie organu w zakresie ich merytorycznego rozpoznania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność zgłoszonych zarzutów. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny pierwszej instancji nie zbadał w postępowaniu wstępnym, czy zarzuty zostały wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Z akt sprawy wynika, że tytuł wykonawczy z dnia [...]10.2012r. Nr [...], został doręczony skarżącemu w dniu [...].10.2012r. Tytuł wykonawczy zawierał pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wskazując, że podstawą zarzutu w sprawie mogą być okoliczności enumeratywnie wymienione w art. 33. Skarżący zgłosił zarzuty w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2013r. po otrzymaniu postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2013r, Nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Uchybienie terminu do złożenia zarzutów powoduje bezskuteczność czynności zobowiązanego polegających na zgłoszeniu do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a tym samym wystąpienie okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania w tym zakresie. Wskazać należy, iż zarzuty zgłoszone w późniejszych etapach postępowania tj. w czasie wykonywania przez organ kolejnych czynności egzekucyjnych nie mogą zostać merytorycznie rozpoznane, a zobowiązanemu, który kwestionuje czynności egzekucyjne organu przysługują uprawnienia z art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W niniejszej sprawie skarżącemu doręczono postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zawierające pouczenie o przysługującym prawie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, z przytoczeniem przesłanek z art. 33 u.p.e.a., mogących stanowić podstawę takiego zarzutu. Ponadto, pouczono skarżącego o możliwości złożenia zażalenia na podstawie art. 122 § 3 u.p.e.a. Prawo do zgłoszenia zarzutów związane jest z doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 ( art. 122 1 pkt 1 u.p.e.a. ). Jeżeli skarżącemu nie doręczono wcześniej tytułu wykonawczego i tytuł wykonawczy został doręczony wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, to w takiej sytuacji skarżącemu przysługuje prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Powyższe uwagi organ egzekucyjny pierwszej instancji powinien uwzględnić ponownie rozpatrując zgłoszone zarzuty. Organy egzekucyjne z naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. nie zbadały, czy zgłoszone zarzuty zostały wniesione w ustawowym terminie. Naruszenie wskazanych przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy dlatego oba zaskarżone postanowienia podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ.U. Nr 153, poz 1270 ze zm ). Zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu na podstawie art. 152 w/w ustawy, a rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 w/w ustawy.