VII SA/Wa 2248/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy po rozpoznaniu wniosku B. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. K. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego postanawia: przyznać B. K. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 26 listopada 2013 r. przyznano B. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. W dniu 12 grudnia 2013 r. (data nadania w UP) wpłynął do Sądu sprzeciw skarżącego B. K. od postanowienia z dnia 26 listopada 2013 r. Skarżący podniósł, że postanowienie jest krzywdzące i prosi o nieobciążanie go kosztami. Wskutek wniesienia sprzeciwu postanowienie z dnia 26 listopada 2013 r. traci moc i dlatego sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownemu rozpoznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że zasługuje on na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że skarżący z mocy ustawy zwolniony jest od obowiązku uiszczania kosztów sądowych, co wynika z art. 239 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 27 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, skarżąca działanie organu, w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych. Skoro więc skarżący nie ma obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, bowiem z mocy ustawy jest od tego obowiązku zwolniony, Sąd rozpoznał wniosek skarżącego w zakresie dotyczącym żądania ustanowienia adwokata. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, że wnioskodawca wykazał w nim, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Z formularza wniosku wynika, że wnioskodawca pozostaje z żoną w separacji, uzyskuje dochód z tytułu emerytury w wysokości 1.700 zł miesięcznie, małżonka natomiast dochód z tytułu emerytury w wysokości 1.200 zł miesięcznie. Skarżący podał, że posiada z małżonką dom mieszkalny o pow. 110 m2 wymagający przeprowadzenia remontu oraz ogródek w zabudowie mieszkalnej. Oświadczył, że nie posiada żadnych oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że uzyskiwane dochody nie wystarczają na wykupienie wszystkich zalecanych lekarstw oraz na koszty związane z leczeniem i rehabilitacją. Dodał, że jest zadłużony. Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Stwierdzono bowiem, że wysokość miesięcznych dochodów, z których utrzymuje się wnioskodawca wraz z żoną nie pozwala mu na opłacenie kosztów adwokata bez spowodowania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i małżonki. Z tych względów na podstawie art. 260 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.