VII SA/Wa 2250/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2010 r. sprawy ze skargi K. J., P. J., W. J. i M. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala VII SA/WA 2250/09 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2009r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (jednolity tekst ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku K. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2009 r., odmawiającą wszczęcia na wniosek K. J. oraz P. J., W. J., M. J., reprezentowanych przez K. J., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2006 r., Nr [...], a zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie T. pozwolenia na budowę inwestycji p.n.: "Budowa odcinka kanalizacji sanitarnej w pasie drogi krajowej Nr [...] [...] w km [...]", na terenie obejmującym działkę nr [...] w T. w pasie drogowym drogi krajowej Nr [...] [...]. W uzasadnieniu decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że roboty budowlane związane z przedmiotową inwestycją prowadzone będą w granicach pasa drogi krajowej Nr [...] [...]. Tym samym należy stwierdzić, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje wyłącznie część działki nr ew. [...] objętej pozwoleniem na budowę. W świetle powyższego, przedmiotowa inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działek należących do skarżących, tj. [...], [...], [...], [...]. Organ wskazał, że z projektu nie wynika wbrew twierdzeniom wnioskodawców, że projektowana inwestycja spowoduje odcięcie kanalizacji na działkach należących do skarżących. W związku z powyższym stwierdził, że skarżący nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę, tym bardziej, że nie wykazali na podstawie przepisów prawa materialnego, aby w/w decyzja naruszała ich interes prawny, o którym mowa w art. 28 Kpa. Organ podkreślił, że sąsiedztwo w stosunku do nieruchomości, na której przewidziano określoną inwestycję, nie może jeszcze przesądzać o przymiocie strony podmiotu, którego nieruchomość graniczy z terenem inwestycji. Skargę wnieśli K. J., P. J., W. J. i M. J. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucając: - naruszenie zasady praworządności i art. 28 prawa budowlanego, -błędne zastosowanie art. 156 KPA i powiązanie go ze stanem faktycznym i 1 VII SA/WA 2250/09 prawnym w tej sprawie, -błędna ocena materiału dowodowego oraz pominięcie istotnych dowodów w zebranych dokumentach. Zdaniem skarżących sprawa doprowadzenia kanalizacji do naszych nieruchomości co do przebiegu sieci kanalizacyjnej sposób odprowadzania ścieków została rozstrzygnięta następującymi decyzjami administracyjnymi: 1. decyzją Urzędu Rejonowego w [...] znak [...] z dnia [...].03.1997r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego kanalizacji sanitarnej 2. decyzją Starosty [...] znak [...] z dnia [...].05.2001 r. w sprawie udzielenia gminie T. pozwolenia na użytkowanie sieci kanalizacji sanitarnej (kserokopie w załączeniu). Strony podnoszą, że nowa decyzja Wojewody z dnia [...] września 2006r. dotyczyła ich interesu prawnego tzn. pozbawiła nas możliwości zrzutu ścieków z naszego domu i nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. Na wstępie wskazać należy, iż podstawę rozstrzygnięcia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009r. utrzymanej w mocy kolejną decyzją z dnia [...] października 2009r. stanowił art. 157§ 3 K.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organ odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wówczas, gdy żądanie zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną w sprawie albo gdy wniosła je strona nie mająca zdolności do czynności prawnych bądź też nie istnieje decyzja, której ważność należy poddać ocenie (por. B. Adamiak, J. Borkowski, VII SA/WA 2250/09 Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1998, s. 829, wyrok NSA z dnia 10 lipca 2001 r., I S.A. 349/00, Lex nr 55299). W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie przyjął, iż strony skarżące nie posiadają przymiotu strony, co skutkowało odmową wszczęcia postępowania nadzwyczajnego. Pojęcie strony bowiem jakim posługuje się art. 28 kpa oraz pozostałe przepisy kodeksu może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu odróżnić trzeba interes faktyczny, czyli stan, w którym strona jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak poprzeć tego zainteresowania przepisami prawa powszechnie obowiązującego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984r. I SA 1748/83). Nie każdy związek między sferą subiektywnych praw i obowiązków podmiotu a sprawą administracyjną oznacza, że podmiot ten posiada w danej sprawie interes prawny. W orzecznictwie podkreśla się, że musi on mieć postać kwalifikowaną. Podmiot więc, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 kpa, nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę (postanowienie NSA z dnia 30 maja 1984 r, II SA 789/84). Nie każdy związek między sferą subiektywnych praw i obowiązków podmiotu a sprawą administracyjną oznacza, że podmiot ten posiada w danej sprawie interes prawny. W orzecznictwie podkreśla się, że musi on mieć postać kwalifikowaną. Podmiot więc, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a., nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Skarżący w skardze podnoszą, że kwestionowana decyzja Wojewody narusza ich interes prawny, bowiem sprawa odprowadzenia ścieków z ich nieruchomości została VII SA/WA 2250/09 rozstrzygnięta innymi wcześniejszymi decyzjami oraz umową cywilnoprawną, decyzja ta pozbawiła ich możliwości zrzutu ścieków z naszego domu i nieruchomości. Jak wynika zaś z treści decyzji Wojewody z dnia [...] września 2006r. o Nr [...] zatwierdza ona projekt budowlany i udziela pozwolenia na budowę dla Gminy T. na terenie obejmującym działkę Nr [...] w T. w pasie drogowym drogi krajowej Nr [...] [...]. Obszar oddziaływania tej inwestycji obejmuje wyłącznie część działki nr [...] (pas drogowy) i nie wykracza poza tę działkę. Sieć kanalizacyjna w tym rejonie istnieje, a zakres objęty pozwoleniem dotyczy jedynie przełożenia odcinka w/w sieci w obrębie drogi. Podkreślenia wymaga fakt, że przedmiotowa inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działek należących do skarżących, tj. [...], [...], [...], [...]. Z projektu nie wynika wbrew twierdzeniom wnioskodawców, że projektowana inwestycja spowoduje odcięcie kanalizacji na działkach należących do skarżących. Wynika natomiast, że dla części projektowanej inwestycji zlokalizowanej na innej działce nr [...] w T. a przylegającej do działki skarżących, została wydana odrębna decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2006 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Gminie T. pozwolenia na budowę odcinka kanalizacji sanitarnej na terenie obejmującym działkę nr [...] w T. gm. T. Ta inwestycja może mieć wpływ i może oddziaływać na zagospodarowanie działek należących do stron skarżących. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazali zatem , że prace budowlane związane z przełożeniem odcinka w/w sieci w obrębie drogi krajowej wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu ich działek albo w jakikolwiek negatywny sposób będzie oddziaływać na ich nieruchomości. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, stwierdzić należy, iż orzeczenia organu nadzoru budowlanego kontrolowane w niniejszym postępowaniu są prawidłowe. Mając na uwadze powyższe okoliczności, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).