VII SA/Wa 2253/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu wniosku złożonego przez A. W. - pełnomocnika J. W. - o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].02.2004 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...].01.2004 r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą inwestorowi [...] Sp. z o.o. na budowę budynku biurowego ze stacją paliw [...], z wiatą, myjnią samochodową oraz infrastrukturą techniczną, inżynieryjną i komunikacyjną - I etap realizacji inwestycji, na terenie nieruchomości usytuowanej przy ul. [...]róg ul. [...], na działkach o Nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...] w [...], decyzją z dnia [...]sierpnia 2006r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].02.2004 r. Organ stwierdził brak normy prawnej z której wynikałyby obowiązki lub prawa J. W. pozostające w związku z rozstrzygnięciem Wojewody [...] z dnia [...].02.2004 r. Stwierdził również, że normy takiej nie wykazała również Strona skarżąca. Kwestia ewentualnego dochodzenia (bezskutecznego -jak wynika z pism Strony skarżącej) własności nieruchomości objętej przedmiotową inwestycją, w sytuacji istnienia prawomocnych rozstrzygnięć regulujących władanie nią, nie może w żaden sposób stanowić o interesie prawnym J. W. Organ zauważył, że subiektywne odczucia podmiotu wnoszącego o wszczęcie postępowania nieważnościowego nie mogą stanowić przesłanki do stwierdzenia istnienia interesu prawnego przemawiającego za potraktowaniem jako strony postępowania. Samo zaś zainteresowanie rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej stanowić może o interesie faktycznym, nie zaś prawnym. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2006r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...].08.2006 r., Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł J. W. podnosząc, że stanowisko organu jest błędne bowiem fakt, że decyzje dot. pozwolenia na budowę nie były skierowane do J. W. nie oznacza, iż w ten sposób wyznaczono oczywisty krąg podmiotów uprawnionych do żądania weryfikacji tych decyzji. Wskazuje, że nieruchomość, której dotyczy decyzja Wojewody [...] obejmuje nieruchomość stanowiącą własność W. W., co wynika z zaświadczenia Sądu Powiatowego dla [...] Wydział III Ksiąg Publicznych w [...] z [...]01.1956 r. nr [...]Nieruchomość powyższa położona jest na terenie objętym działaniem dekretu z [...].10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] (Dz. U. Nr 50, poz. 279). W dniu [...].01 1949 r. został złożony w terminie, w trybie art. 7 ust. 1 wyżej wymienionego dekretu wniosek o przyznanie własności czasowej do powyższej nieruchomości. Wniosku tego dotychczas nie rozpoznano. Zdaniem skarżącego do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku każda czynność dotycząca powyższej nieruchomości, w tym decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczy interesu prawnego właściciela, którym obecnie jest J. W. - będący spadkobiercą W. W., gdyż ma on prawo do uzyskania tzw. własności czasowej tj. użytkowania wieczystego tejże nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skargi nie można było uwzględnić, albowiem zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem. Zgodnie z art. 157 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, przy czym stroną tego postępowania może być nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Wystąpić musi zatem powiązanie podmiotu z interesem prawnym, tj. takim, który wynika z ściśle określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Pojęcie strony definiuje przepis art. 28 kpa. Stanowi on, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W każdym zatem postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji należy przede wszystkim wyjaśnić kwestię wstępną, jaką stanowi zagadnienie legitymacji osoby, która wystąpiła z takim żądaniem. W przypadku stwierdzenia iż z żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wystąpiła osoba, której nie można przypisać przymiotu strony organ administracji winien stosownie do art. 157 § 3 Kpa odmówić wszczęcia postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony został pogląd, iż podstawę prawną legitymacji strony powinien stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawa lub obowiązek podmiotu, który podlega skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Pojęcie zaś interesu prawnego ma charakter materialnoprawny, to znaczy, że musi wynikać z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Nie wystarczy wykazać jakiegokolwiek interesu, ale musi mieć on charakter prawny, a więc musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwości wydania określonej decyzji lub podjęcia czynności. W niniejszej sprawie strona skarżący wywodzi swój interes prawny z faktu, iż przed wejściem w życie dekretu z [...].10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] (Dz. U. Nr 50, poz. 279) nieruchomość, na której zlokalizowana została inwestycja [...] była własnością W. W., którego wniosek o przyznanie własności czasowej obecnie prawa użytkowania wieczystego złożony w dniu [...].01 1949 r. w trybie art. 7 ust. 1 wyżej wymienionego dekretu dotychczas nie rozpoznano. Z akt sprawy wynika jednak, że Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].01.1994 r. stwierdził nabycie z dniem [...].12.1990 r. przez [...] prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...], który zbył nieruchomośc inwestorowi spółce [...] Powyższy stan prawny nieruchomości przy ul. [...] potwierdza przedłożona przez stronę na rozprawie, decyzja Ministra Budownictwa z dnia [...].10.2006r. Nr [...] która wskazuje ponadto na nieodwracalne skutki prawne wynikające z zaistniałego obrotu prawnego omawianą nieruchomością. Sąd nie podziela zatem stanowiska skarżącego, że posiada on interes prawny w omawianej sprawie, bowiem stan prawny nieruchomości uległ już takim przekształceniom prawnym, że strona skarżąca nie może z aktualnego stanu prawnego nieruchomości wywieść, że legitymuję się określonym prawem rzeczowym do nieruchomości. Skoro zaś skarżący nie jest właścicielem nieruchomości ani nie przysługuje mu żadne prawo rzeczowe do działki to nie może wykazać swojego interesu prawnego z tego tytułu. Reasumując należy podzielić pogląd organu, iż nie było podstaw do wszczęcia i rozstrzygania wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].02.2004 r.. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.