VII SA/Wa 2253/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Bożena Marciniak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2017 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...]lipca 2016 r., znak: [...][...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po rozpatrzeniu odwołań G. T. i P. R. od decyzji Wojewody [...]z dnia [...]listopada 2015 r., Nr [...], znak: [...], umarzającej wszczęte na wniosek P. R., G. T., Z. C., A. C. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...]marca 2013 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną (w tym przekładkami sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz gazowej), drogową i zjazdami z drogi publicznej, elementami zagospodarowania terenu (w tym z przekładkami sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz gazowej) na działce nr ew. [...],[...],[...]z obrębu [...]oraz na działce nr [...]z obrębu [...]i na części działki nr ew. [...]z obrębu [...]przy ul. [...]róg [...]w [...]- utrzymuję w mocy ww. zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ administracji publicznej rozpatrując wniosek zawierający żądanie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w myśl przywołanego art. 157 § 2 k.p.a. , ma obowiązek zbadać czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Stosownie do dyspozycji art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie materialnego prawa administracyjnego. Podstawą ustalenia w niniejszej sprawie, czy wnioskodawca posiada przymiot strony, jest wzajemna relacja art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290) jako przepisu szczególnego w stosunku do cytowanego wyżej art. 28 k.p.a. ograniczającego pojęcie strony w sprawach pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, który definiuje obszar oddziaływania obiektu jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenia go do udziału w nim jest wykazanie w dacie wystąpienia z wnioskiem, że planowania inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienie do zagospodarowania nieruchomości. Tylko wskazanie konkretnego przepisu prawa w powiązaniu ze wskazaniem konkretnego naruszonego uprawnienia, które powoduje ograniczenie w zagospodarowaniu działki osoby skarżącej może być podstawą do rozważenia wad projektu i pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. Prezydenta [...]z dnia [...]marca 2013 r., Nr [...], znak: [...], wystąpili P. R., G. T., Z. C. i A. C.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazując na akta sprawy podniósł, że z projektu budowlanego zatwierdzonego kwestionowaną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...]marca 2013 r., Nr [...] (część opisowa projektu budowlanego - projekt zagospodarowania terenu- rys nr [...]; analiza urbanistyczna - rys. nr [...]; projekt zagospodarowania terenu "Informacje ogólne", pkt 4 "Charakterystyka projektowanej inwestycji") wynika, że na działce nr ew. [...], został zaplanowany budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami i podziemnym garażem 3- kondygnacyjnym na 483 stanowiska parkingowe. W myśl art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003r. Nr 119 poz. 1116 z późn. zm.) spółdzielnia ma obowiązek zarządzania nieruchomościami stanowiącymi jej mienie lub nabyte na podstawie ustawy mienie jej członków. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ww. ustawy, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do prawa odrębnej własności lokalu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o własności lokali, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. ust. 2 ww. przepisu stanowi zaś, że zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 241 i art. 26. Przepisów ustawy o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i la, które stosuje się odpowiednio. W wyroku z dnia 23 lipca 2010r., sygn. akt II OSK 1255/09, NSA wskazał, że art. 27 ust. 2 w/w ustawy, daje spółdzielni prawo do reprezentowania właścicieli odrębnych lokali także w tego typu sprawach jak inwestycje budowlane, nie ma przy tym znaczenia, czy są oni jej członkami czy nie. W nawiązaniu do ww. wskazań i powołując się na orzecznictwo sądowe organ stwierdził - osoby posiadające prawo odrębnej własności lokalu w budynkach znajdujących się w zasobach spółdzielni, w postępowaniu dotyczącym inwestycji na działce sąsiedniej, są co do zasady reprezentowane przez spółdzielnię. Okoliczność ta nie wyklucza jednak automatycznie możliwości wystąpienia właściciela odrębnego lokalu w charakterze strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, tym niemniej może mieć to miejsce tylko wtedy, gdy wykaże on własny zindywidualizowany interes prawny. Podnoszona przez wnioskodawcę okoliczność, że jest właścicielem lokalu stanowiącego odrębny przedmiot własności oraz współwłaścicielem gruntu, na którym budynek jest usytuowany, nie może stanowić sama w sobie podstawy do uznania skarżącego za stronę tego postępowania. Sam fakt bycia właścicielem lokalu mieszkalnego w budynku wielomieszkaniowym nie oznacza, że skarżący jest "właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu". Uzyskanie statusu strony wiąże się ze wskazaniem konkretnego przepisu, który ogranicza swobodę korzystania z danego lokalu. Właściciel lokalu może być stroną postępowania administracyjnego, o ile wykaże, że jego lokal znajduje się w zindywidualizowanym obszarze oddziaływania obiektu. Uzyskanie statusu strony wiąże się ze wskazaniem konkretnego przepisu, który ogranicza swobodę korzystania z jej lokalu. Ponadto, to na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zaś organ właściwy w sprawie jest zobowiązany do podjęcia odpowiednich czynności kontrolnych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że P. R. swój interes prawny w kwestionowaniu ww. decyzji Prezydenta [...]z dnia [...]marca 2013 r., Nr [...], znak: [...], wywodzi z tytułu posiadania odrębnej własności lokalu nr [...]w budynku nr [...]przy ul. [...]w [...]wraz z piwnicą nr [...]. Z własnością ww. lokalu związany jest udział w nieruchomości wspólnej działki nr ew. [...]oraz części budynków i innych urządzeń znajdujących się na tej działce, które służą do wyłącznego użytku właścicieli lokali. Powyższe potwierdza kopia aktu notarialnego z dnia [...]kwietnia 2013 r., Repertorium [...]Nr [...], sporządzonego przez asesora notarialnego M. B. oraz treść księgi wieczystej nr [...]. Z. i A. C. wywodzą swój interes prawny z tytułu posiadania odrębnej własności lokalu nr [...]w budynku nr [...]przy ul. [...]w [...]wraz z piwnicą nr [...]. Z własnością ww. lokalu związany jest udział w nieruchomości wspólnej działki nr ew. [...]oraz części budynków i innych urządzeń znajdujących się na tej działce, które służą do wyłącznego użytku właścicieli lokali. Powyższe potwierdza kopia aktu notarialnego z dnia [...]grudnia 2012 r., Repertorium [...]Nr [...], sporządzonego przez notariusza Z. S. oraz treść księgi wieczystej nr [...]. G. T. interes prawny wywodzi zaś z tytułu posiadania odrębnej własności lokalu nr [...]w budynku nr [...]przy ul. [...]w [...]wraz z piwnicą nr [...]. Z własnością ww. lokalu związany jest udział w nieruchomości wspólnej działki nr ew. [...]oraz części budynków i innych urządzeń znajdujących się na tej działce, które służą do wyłącznego użytku właścicieli lokali. Powyższe potwierdza kopia aktu notarialnego z dnia [...]maja 2012r., Repertorium [...]Nr [...]sporządzonego przez notariusza J. L. oraz treść księgi wieczystej nr [...]. Ponadto, każdy z wnioskodawców podnosi, że plac postojowy (parking) który był zlokalizowany na działce nr ew. [...]jest niezbędny do funkcjonowania osiedla przy ul. [...]oraz, że kwestionowane pozwolenie na budowę jest obarczone wadą rażącego naruszenia przepisów art. 5,6 i 7 Prawa budowlanego oraz § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Wreszcie, G. T. oraz Z. i A. C. podnoszą, że sporna inwestycja spowoduje obniżenie wartości rynkowej ich nieruchomości. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że z analizy projektu budowlanego zatwierdzonego kwestionowaną ww. decyzją Prezydenta [...]wynika, że działka nr ew. [...], graniczy z działką inwestycyjną nr ew. [...]. Budynek mieszkalny nr [...] (w którym znajduje się lokal mieszkalny G. T.), z uwagi na zróżnicowaną linię elewacji północnej, znajduje się w odległości od ok. 33 m w najdalszym punkcie do ok. 22,6 m w najbliższym punkcie od południowej elewacji budynku projektowanego na działce nr ew. [...]. Budynek nr [...] (w którym znajduje się lokal mieszkalny Pana P. R.) znajduje się w odległości 20,4 m od projektowanego budynku. Jednocześnie z projektu budowlanego wynika także, że budynek nr [...]jest zwrócony w stronę planowanego obiektu ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych. Natomiast budynek nr [...] (w którym znajduje się lokal mieszkalny Z. i A. C.) położony jest w odległości ok. 120 m od projektowanego budynku. Położenie budynków nr [...],[...]i [...]przy ul. [...]wyklucza uznanie, iż znajdują się w ich lokale mieszkaniowe znajdujące się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczonym zwłaszcza w oparciu o § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Usytuowanie budynków nr ew. [...],[...]i [...]względem projektowanego budynku na działce nr ew. [...]prowadzi także do stwierdzenia, że interes prawny G. T. i Z.i i A.C. nie wynika z przepisu § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczącego przesłaniania oraz zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Również usytuowanie naziemnych miejsc parkingowych zaplanowanych na działce inwestycyjnej nr ew. [...]od strony ul. [...] (łącznie 16 miejsc - projekt zagospodarowania terenu, rys. nr [...]; część opisowa projektu budowlanego "Cześć 2. Podstawowe dane - str. nr [...]), nie pozwala na uznanie, że lokale znajdujące się w budynkach położonych przy ul. [...],[...]i [...]znajdują się obszarze oddziaływania obiektu wyznaczonym w oparciu o § 19 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który stanowi m.in., że w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie, odległość wydzielonych miejsc parkingowych od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku wielorodzinnym powinna wynosić 10 m. Reasumując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił - sporna inwestycja nie oddziałuje na lokale mieszkalne znajdujące się w tych budynkach, należące do odwołujących się, w sposób, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Tym samym P. R., G. T., Z. C., A. C. nie wykazali, że posiadają zindywidualizowany interes prawny do kwestionowania objętej wnioskiem decyzji Prezydenta [...]z dnia [...]marca 2013 r., a skoro tak zasadne było umorzenie wszczętego na ich wniosek. Zgodnie bowiem z art. 105 k.p.a., jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego konieczności eksploatacji działki inwestycyjnej nr ew. [...]przez współwłaścicieli działki nr ew. [...], "gdyż na działce nr ew. [...]znajduje się 50% wszystkich miejsc postojowych osiedla, których liczba została ustalona na podstawie standardów obowiązujących na początku lat 80 XX wieku i już obecnie jest dalece niewystarczająca" Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że okoliczności te świadczyć mogą tylko o posiadaniu przez wnioskodawców interesu faktycznego nie zaś interesu prawnego. Odnosząc się do zarzutu niemożliwości korzystania z działki nr ew. [...] (wykorzystywanej poprzednio jako parking dla samochodów) przez mieszkańców budynków mieszkalnych znajdujących się na działce nr ew. [...], organ wyjaśnił - Spółdzielnia [...]zbyła na rzecz [...]sp. z o. o. prawo użytkowania wieczystego działki nr ew. [...], co potwierdza treść KW nr [...]. Także kwestie dotyczące obniżenia wartości nieruchomości, nie mogą podlegać ocenie przez organy administracji architektoniczno - budowlanej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził także, że ograniczeń w korzystaniu z lokali mieszkalnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego nie sposób wywodzić z podnoszonej przez skarżących niezgodności spornej inwestycji z Planem Realizacyjnym [...]w [...]zatwierdzonym decyzją Prezydenta [...]z dnia [...]września 1980 r., Nr [...], znak: [...]. W szczególności należy zauważyć, że plany realizacyjne nie były aktami prawa powszechnie obowiązującego. Ponadto, przepis art. 5 ustawy Prawo budowlane, na który powołują się odwołujący, formułuje ogólną zasadę prawa budowlanego, określającą jakie wymagania powinien spełniać obiekt budowlany, jak również jego budowa i użytkowanie. Przesłanki ww. przepisu są uwzględnione przy interpretacji przepisów ustawy Prawo budowlane oraz przepisów rozporządzeń wydanych na ich podstawie. Ze względu na swój ogólny charakter przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy do wszczęcia postępowania w trybie nieważnościowym. Również z powoływanych w odwołaniach przepisów art. 3 pkt 9 i 20, art. 4, 6 i 7, 33, 35, 61 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, nie wynikają żadne ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich względem inwestycji. Tym samym powyższe regulacje nie mają wpływu na ocenę legitymacji odwołujących się, a w konsekwencji na treść podjętego rozstrzygnięcia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził również, aby organ pierwszej instancji dopuścił się uchybień przepisów postępowania, wskazanych w rozpatrywanych odwołaniach, w tym zwłaszcza dotyczących zasad postępowania wyjaśniającego, w stopniu który obligowałby do wydania decyzji kasatoryjnej. Dodatkowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał - przedmiotem niniejszego postępowania nie była merytoryczna kontrola spornego pozwolenia na budowę, lecz wyłącznie ocena legitymacji procesowej wnioskodawców. Tym samym zarzut naruszenia art. 156 § 1 k.p.a., określającego przesłanki stwierdzenia nieważności, nie mógł zostać uwzględniony. Podobnie na uwzględnienie nie zasługują zarzuty dotyczące naruszenia art. 35 k.p.a., albowiem przedmiotem niniejszego postępowania nie była ocena terminowości załatwienia sprawy przez organ wojewódzki. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wnieśli G. T. – jej skarga została odrzucona stosownym postanowieniem tutejszego Sądu oraz P. R., ta skarga była przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie cyt. "a) Art. 28.2 w związku z Art. 3 pkt 9) i 20), Art. 5 i Art. 61 pkt. 1 ustawy prawo budowlane i Art. 40 pkt 2) ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, poprzez stwierdzenie, iż P. R., G. T., Z. C., A. C. (w tym obecnie skarżący) nie wykazali, że posiadają zindywidualizowany interes prawny do kwestionowania decyzji Prezydenta [...]z dnia [...]marca 2013 r., Nr [...]; b) Art. 4, 5, 6, 7, w związku z Art. 61 pkt. 1 oraz Art. 3, pkt 9) i 20) ustawy prawo budowlane, poprzez uznanie, iż inwestycja będąca przedmiotem zaskarżonej decyzji, nie oddziałuje na nieruchomość, której współwłaścicielami są skarżący oraz poprzez niepodjęcie z urzędu czynności niezbędnych do potwierdzenia lub obalenia zarzutów rażącego naruszenia prawa; Art. 30 ust. 6 pkt 2 i ust. 7 pkt 4 oraz Art. 34 ust 1, Art. 35 ust. 1 pkt. 1) i 2) poprzez zignorowanie faktu sprzeczności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy oraz ujętymi w niej odniesieniami do istniejącej zabudowy mieszkaniowej, wielorodzinnej; Art. 33, 35, 61 pkt. 1 poprzez zignorowanie faktu, iż w toku postępowania nie był badany wpływ inwestycji na zagospodarowanie osiedla, na terenie którego toczy się inwestycja - tj. całego terenu byłej działki nr ewid. [...]z obr. [...]; Art. 3 pkt 9) i 20) prawa budowlanego oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.), poprzez stwierdzenie, iż lokale mieszkaniowe skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji" ponadto naruszenie przepisów postępowania cyt."Art. 28 kpa poprzez uznanie, iż skarżącym nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; Art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 12 § 1 i 2, 35 § 1, 2 i 3, 36 kpa poprzez działanie lub sankcjonowanie działania opieszałego i sprzecznego z ważnym interesem społecznym, wybiórcze stosowanie przepisów prawa i dokonywanie ich interpretacji w sposób sprzeczny z ich przeznaczeniem w celu wywiedzenia niekorzystnych dla skarżących skutków prawnych, prowadzące do sankcjonowania działania metodą faktów dokonanych; Art. 66a, 67 § 1, 68 § 1, 72 § 1 kpa poprzez zignorowanie faktu niewłaściwego prowadzenia akt postępowania przed organem I instancji; Art. 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80, poprzez pominięcie istotnych dla sprawy dowodów; Art. 107 § 3, poprzez zignorowanie faktu, iż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia organu I instancji nie spełniało wymogów formalnych określonych ww. przepisem; Art. 156 § 1 kpa, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Nr [...], mimo istnienia oczywistych ku temu podstaw.". W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasadzenie zwrotu kosztów postępowania. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Stanowią powtórzenie tych, które były już podnoszone w toku niniejszego postępowania administracyjnego i prawidłowo ocenione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdza, że skarżący P. R. w sposób oczywisty nie ma przymiotu strony w dochodzeniu wszczęcia postępowania nieważnościowego w stosunku do decyzji Prezydenta [...]z dnia [...]marca 2013 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...]pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...],[...],[...]z obrębu [...]oraz na działce nr [...]z obrębu [...] i na części działki nr ew. [...]z obrębu [...]przy ul. [...]róg [...]w [...]. Jak słusznie wskazał organ przymiot strony w niniejszym postepowaniu nieważnościowym przysługuje temu, kto spełnia przesłanki art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane jest inwestorem oraz właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Skarżący nie spełnia żadnego z tych kryteriów. Przepis art. 3 pkt 20 ustawy Prawa budowlanego definiuje obszar oddziaływania obiektu jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Zakres tytuł własności jakim dysponuje skarżący, jak wyczerpująco uzasadnił to organ, w oczywisty sposób nie pozostaje w prawnym związku z przedmiotową inwestycją. Inwestycja nie wpływa na jego ograniczenie. Osiedle, na którym usytuowana jest nieruchomość, z którą związany jest tytuł prawny skarżącego, powstało jak podaje m.in. w oparciu Planu Realizacyjnego [...] przedsięwzięcie inwestycyjne, zatwierdzonego Decyzją Prezydenta [...]nr [...]z dn. [...]września 1980 r. Dokument ten nie ma jednak żadnego znaczenia dla wywodzenia interesu prawnego skarżącego w niniejszym postępowaniu. Osiedle, usytuowane na określonych działkach geodezyjnych z określonym przeznaczeniem, uzyskało następnie z inicjatywy spółdzielni inny podział geodezyjny. Została wyodrębniona działka o nr ew. [...], sprzedana następnie przez spółdzielnię inwestorowi i objęta inwestycją, której dotyczy ww. decyzja o pozwoleniu na budowę. Skarżący, jako członek spółdzielni i właściciel wyodrębnionego lokalu mieszkalnego z prawem do udziału w gruncie, nie zachował prawa do ww. działki. Sam przyznał, że jego prawo uregulowane zostało już po tym jak ww. działka została sprzedana przez spółdzielnię. Sąd stwierdza, że organ prawidłowo zbadał i ocenił - inwestycja, której dotyczy kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę, nie narusza indywidualnego prawa skarżącego związanego z usytuowaniem należącego do niego lokalu mieszanego i udziałem w gruncie. Podkreślmy - zarówno poza administracyjnym postępowaniem nieważnościowym w sprawie niniejszej jak i poza jego sądową kontrolą, są wszelkie okoliczności związane z geodezyjnym podziałem spółdzielczej nieruchomości na mniejsze działki i to, że jak wskazuje skarżący na jednej z wydzielonych działek znalazły się budynki mieszkalne wielorodzinne - dz. nr ewid. [...]zaś na innej - dz. nr ewid. [...]plac postojowy bez uwzględnienia powiązań funkcjonalnych pomiędzy obiektami i urządzeniami znajdującymi się na dzielonych działkach. Podobnie poza kontrolą są podnoszone wady decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla niniejszej inwestycji. Zgodność inwestycji z tą decyzją można by badać w postępowaniu nieważnościowym prowadzonym z urzędu lub na wniosek podmiotu, który ma przymiot strony. Skarżący, takim przymiotem nie dysponuje. Interes prawny skarżącego nie może wynikać z przywołanej przez niego tezy – cyt.: "twierdzenie nieważności zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji Nr [...]prowadzić będzie do uznania dotychczasowych działań Spółdzielni, związanych z niniejszą sprawą za bezprawne, bowiem zgodnie z Art. 61 pkt 1) Prawa budowlanego zarządca obiektu budowlanego (a więc Spółdzielnia) jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2. Zbycie działki, na której znajdują się miejsca postojowe niezbędne dla prawidłowej eksploatacji budynków narusza bowiem ww. zasady, a w szczególności powoduje nadmierne pogorszenie właściwości użytkowych budynków". W tym kontekście można wskazać tylko, że uwagi co do czynności prawnych dokonanych przez spółdzielnię a kwestionowanych przez jej członka, to sytuacja sporu wewnątrz spółdzielczego, który pozostaje poza kognicją organów nadzoru budowlanego. Ma racje skarżący - odrębna własność lokalu wiąże się z współwłasnością nieruchomości gruntowej. Skarżący jest współwłaścicielem działki nr ewid. [...]ale teza, że do prawidłowego korzystania z budynku niezbędne są miejsca postojowe zlokalizowane są poza budynkiem i poza ww. działką, do której ani spółdzielnia ani skarżący nie mają tytułu prawnego nie może kształtować pozytywnej oceny, że ma on przymiot strony w niniejszym postępowaniu nieważnościowym. Skarżący ma również rację podnosząc, że warunki techniczne istniejących budynków nie mogą być dowolnie degradowane. Spółdzielnia, której członkiem jest skarżący, doprowadziła jednak do podziału działek, sprzedaży jednej z nich i tym samym pozbawienia członków spółdzielni dysponowania nią na potrzeby parkingowe. Zagadnienia dopuszczalności prawnej takiego podziału geodezyjnego i prawidłowości sprzedaż są istotne z punktu widzenia dobrostanu członków spółdzielni. Wszystkie te okoliczności są jednak poza niniejszym postępowaniem, zarówno na etapie administracyjnym jak i sądowym. Podnoszona w skardze okoliczność przewlekłości niniejszego postepowania administracyjnego także nie ma wpływu na sądową ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Prawidłowa ocena, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, w szczególności wniosek skarżącego, nie pochodzi od podmiotu dysponującego przymiotem strony, uniemożliwiła poddanie decyzji objętej tym wnioskiem merytorycznej kontroli w postępowaniu nieważnościowym. Tym samym organ nie miał podstaw do rozważania dopuszczalności wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).