VII SA/Wa 2254/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. C. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2011 r., znak:[...] w przedmiocie nieuwzglednienia wniosków dowodowych postanawia: odrzucić skargę. W. C.i wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie nieuwzględnienia wniosków dowodowych. W postanowieniu tym organ zawarł pouczenie, że na mocy art. 83b ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.) – dalej zwanej u.o.s.u.s., zażalenie nie przysługuje. Orzeczenie to zostało wydane w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej – byłego członka zarządu spółki S. Sp z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w G. za zobowiązania spółki z tytułu zaległych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Z uwagi na przedmiot skargi, Sąd za konieczne uznał rozważenie w pierwszej kolejności swojej właściwości do kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd wyjaśnia, iż art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej zwanej p.p.s.a., określa kognicję sądów administracyjnych, wskazując katalog aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, które mogą być przedmiotem skargi. Stosownie do treści tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Z powyższego wynika, że nie wszystkie postanowienia podlegają kognicji sądów administracyjnych a tylko wymienione w cytowanym przepisie. Zakresem właściwości sądu nie jest objęta skarga na postanowienie, na które nie służy środek zaskarżenia i które nie kończy postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Postanowienie zapadłe w niniejszej sprawie jest takim właśnie postanowieniem. Dotyczy jedynie kwestii dowodowych i nie służy na nie środek odwoławczy. Nadto, ani z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ani z przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie wynika, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie miało charakter zaskarżalny. Z uwagi na kwestię której dotyczy z pewnością nie kończy postępowania co do istoty. Z tego tylko względu skarga w niniejszej sprawie podlega na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy o p.p.s.a. odrzuceniu. Niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej – byłego członka zarządu spółki S. Sp z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w G. za zobowiązania spółki z tytułu zaległych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, a nie wszystkie sprawy dotyczące relacji o charakterze publicznoprawnym zostały poddane przez ustawodawcę kognicji sądów administracyjnych. Istnieją bowiem od tej zasady wyjątki, mające swoje umocowanie w przepisach rangi ustawowej. Z treści art. 180 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wynika, iż w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy tego Kodeksu, ale tylko wówczas, gdy przepisy szczególne dotyczące ubezpieczeń nie ustalają odmiennych zasad postępowania w tych sprawach. Takimi szczególnymi przepisami są regulacje zawarte w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, która w art. 83 ust. 2 ustanawia regułę zaskarżania do sądu powszechnego decyzji podejmowanych przez organ rentowy w indywidualnych sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Reguła ta znajduje zastosowanie również w odniesieniu w niniejszej sprawy, gdyż przedmiotem sprawy jest stwierdzenie odpowiedzialności skarżącego, jako osoby trzeciej - byłego członka zarządu spółki z o.o. za zobowiązania spółki z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fudndusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Z uwagi na przedmiot - określenie odpowiedzialności skarżącego za zaległe składki na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fudndusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych - sprawa ta w znaczeniu materialnoprawnym bezspornie mieści się w otwartym katalogu spraw wymienionych w art. 83 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych załatwianych w formie decyzji, od których przysługuje odwołanie do właściwego sądu powszechnego. Zauważyć należy, że wyjątki co do trybu zaskarżania decyzji organu rentowego zostały w sposób wyczerpujący ustalone w art. 83 ust. 4 u.o.s.u.s., zgodnie z którym od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmawiającej przyznania takiego świadczenia, a także od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne nie przysługuje odwołanie do sądu powszechnego, a przysługuje prawo złożenia wniosku do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ponowne rozpatrzenie sprawy na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do takiego wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w k.p.a. W niniejszym przypadku taka sytuacja nie zachodzi. Odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego nastąpi w szczególności w wypadku, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętej zakresem właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.