VII SA/Wa 2254/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 24 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych postanawia: odrzucić skargę Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2016 r. odmawiające uzgodnienia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. W postanowieniu zostało zawarte pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Przesyłki skierowane do R. G. (dalej jako skarżący) oraz do N. G. (jako pełnomocnika skarżącego) zawierające zaskarżone postanowienie, były dwukrotnie awizowane w dniu 17 czerwca 2016 r. oraz 27 czerwca 2016 r. i nie zostały odebrane w terminie 14 dni. W związku z powyższym zostały zwrócone do organu administracji w dniu 2 lipca 2016 r. W dniu 5 września 2016 r. R. G. wniósł za pośrednictwem organu skargę na przedmiotowe postanowienie. Skarżący w skardze zawarł informację, że kopię skarżonego postanowienia otrzymał w dniu 5 sierpnia 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym, w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego z zastrzeżeniem § 2, który określa, że jeżeli ostatni dzień przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Stosownie natomiast do art. 44 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 23 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a.: 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Według art. 44 § 2 k.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Jednocześnie doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). W niniejszej sprawie skarżący R. G. oraz N. G. występująca jako pełnomocnik R. G. w postępowaniu administracyjnym, nie odebrali przesyłki, mimo jej dwukrotnego awizowania w dniu 17 czerwca 2016 r. oraz 27 czerwca 2016 r. Zatem stwierdzić należy, że skuteczne doręczenie zaskarżonego postanowienia nastąpiło (w trybie doręczenia zastępczego) w dniu 1 lipca 2016 r. Oznacza to, że termin 30 dni na złożenie skargi przypadał na dzień 30 lipca 2016 r. – sobota. Zgodnie z art. 81 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zatem dzień 1 sierpnia 2016 r. (poniedziałek) był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarga została nadana w dniu 5 września 2016 r., czyli już po upływie terminu do wniesienia skargi (koperta w której nadano skargę k. 5 akt sprawy). W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną. Mając zatem na uwadze, że czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia.