VII SA/Wa 2255/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Parafii Rzymsko-Katolickiej p.w. [...] w I. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Parafii Rzymsko-Katolickiej p.w. [...] w I. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 11 sierpnia 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) Parafia Rzymsko-Katolicka p.w. [...] w I., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że parafia nie dysponuje inną toaletą, mogącą służyć parafianom w razie nagłej potrzeby fizjologicznej podczas uczestnictwa we mszy świętej. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne pogorszenie warunków sanitarnych obiektu, a także konieczność przeprowadzenia remontu zabytkowego parkanu, do którego objęty nakazem rozbiórki obiekt przylega. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Wskazane przez skarżącą we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie powody, dla których wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uważa za zasadne, nie zasługują w ocenie Sądu na uwzględnienie Trudne do odwrócenia skutki to, zgodnie z definicją skonstruowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10, takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W ocenie Sądu decyzja nakazująca rozbiórkę niedużego obiektu takich skutków nie powoduje, w szczególności przy uwzględnieniu, że istnieją inne sposoby zapewnienia możliwości zaspokajania potrzeb fizjologicznych, choćby poprzez ustawienie w pobliżu kościoła przenośnej toalety. Konieczność wykonania remontu zabytkowego parkanu nie jest, w ocenie Sądu, okolicznością przemawiającą za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Niezależnie bowiem od losów obiektu objętego nakazem rozbiórki, skarżąca ma obowiązek dbać o zabytek w celu jego zachowania w jak najlepszym stanie, trudno więc uznać, aby jego remont, który może być następstwem wykonania decyzji o rozbiórce, prowadził do trudnych do odwrócenia skutków przy uwzględnieniu prawnego obowiązku właściciela dbania o stan znajdujących się w jego posiadaniu zabytków.. Ponieważ skarżąca nie przedstawiła swojej sytuacji finansowej, niemożliwe jest dokonanie oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd rozstrzygnął jak w postanowieniu na podstawie art. 61 § 1 i 3 p.p.s.a.