VII SA/Wa 2255/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), Sędziowie asesor WSA Michał Podsiadło, sędzia WSA Andrzej Siwek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi W.G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę I. Postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm. - dalej jako u.p.z.p.) oraz art. 35 ust. 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm. - dalej jako u.d.p.) nie uzgodnił przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku gospodarczego na części działki o nr ewid. [...], gmina B., obręb B. w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego drogi krajowej nr [...]. Organ wyjaśnił, że pierwotny projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku gospodarczego na części działki o nr ewid. [...] był już przedmiotem uzgodnienia GDDKiA. Po rozpatrzeniu sprawy postanowieniem znak: [...] z [...] lutego 2020 r. nie uzgodniono przedłożonego projektu dla ww. inwestycji. Powodem nieuzgodnienia było wskazanie obowiązującej linii zabudowy w odległości 4,4-5,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], co nie było zgodne z art. 43 ust. 1 u.d.p. w myśl której obiekty budowlane na obszarze zabudowanym powinny być usytuowane w minimalnej odległości 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej. Postanowienie to zaskarżył W. G. i w efekcie tego GDDKiA postanowieniem z [...] maja 2020 r. znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Przesłany przy piśnie z 11 sierpnia 2021 r. (data wpływu: 16.08.2021 r.) znak: [...] do ponownego zaopiniowania projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie wyznaczonej linii zabudowy względem drogi krajowej nie różni się w stosunku do pierwotnego projektu. W dalszym ciągu linia zabudowy wyznaczona jest w odległości tj. 4,4-5,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej tj. w odległości niezgodnej z przepisami. Zgodnie z art. 43 ust.1 u.d.p. obiekty budowlane w terenie zabudowy, a w takim znajduje się analizowany obszar działki nr [...], powinny być usytuowane w minimalnej odległości 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej. W myśl art. 43 ust. 2 u.d.p. w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze (...) w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przepis art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Inwestor wnioskiem z 30 lipca 2020 r. zwrócił się do zarządcy drogi o wydanie takiego zezwolenia. Postępowanie wszczęte w GDDKiA na ww. wniosek zostało zakończone ostateczną decyzją znak: [...] z [...] października 2020 r. umarzającą postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na lokalizację przebudowanego budynku gospodarczego na działce nr [...], położonego w miejscowości B., w odległości 4,35-5,45 m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] tj. w odległości mniejszej niż określona przepisem art. 43 ust. 1 u.d.p. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że strona zwróciła się z wnioskiem po wybudowaniu (dokonaniu przebudowy) budynku, a więc po wykonaniu robót budowlanych. Powyższe nastąpiło wbrew art. 43 ust.1 u.d.p., co skutkowało umorzeniem postępowania. Wyrokiem z 13 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję GDDKiA z [...] października 2020 r. W związku z tym zarządca drogi krajowej postanowił ponownie nie uzgodnić projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji. II. Skargę na powyższą decyzję wniósł W. G. kwestionując ją w całości i zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, która mogły mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego, rzetelnego oraz pełnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na błędnych ustaleniach faktycznych; 2. przepisów prawa materialnego, a to: a) art. 43 ust. 1 u.d.p. w sytuacji, kiedy w spawie mamy do czynienia z przebudową istniejącego od 30 lat budynku, a w wyniku przebudowy odległość od drogi do linii zabudowy się nie zmieni, b) art. 35 ust. 3 u.d.p. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podkreślił, że przedmiotowy budynek istnieje od 31 lat. a w wyniku przebudowy odległość budynku nie zmieni się od krawędzi jezdni. Ustalenia organu że w wyniku przebudowy budynek będzie w odległości niezgodnej z art 43 u.d.p. jest nieprawdą . Organ nie wyjaśnił skąd posiada taką wiedzę, aby przebudowa spowodowała zmniejszenie odległości budynku od krawędzi jezdni. Co więcej istnienie budynku przez 30 lat nie powodowało żadnego zagrożenia w ruchu pojazdów, co wynika z braku jakichkolwiek interwencji ze strony organu. Z uzasadnienia postanowienia nie można wywnioskować dlaczego organ uznał legalność zjazdów i zgodę na przebudowę jednego z nich, skoro przebudowywany budynek miałby naruszać przepisy w sposób determinujący odmowę uzgodnienia jego przebudowy w istniejącym miejscu. Skoro linia zabudowy istnieje w niezmienionym kształcie od 30 lat, a przebudowa budynku tej linii nie zmienia, to nie ma podstaw do stosowania art. 43 ust. 1 u.d.p., gdyż on znajduje zastosowanie do nowo powstałych budynków, a nie do zabudowy, która już istniała w momencie powstawania drogi krajowej. Istotny jest również zakres ingerencji organu na jaki może sobie pozwolić przy wydawaniu decyzji o uzgodnieniu projektu. Zdaniem strony organ ma możliwość jedynie weryfikowania tego, czy w wyniku zmiany budynku dojdzie do zmiany jego wpływy na ruch drogowy, tj. czy linia zabudowy ulegnie zmianie względem krawędzi jezdni. W niniejszej sprawie linia zabudowy nie ulega zmianie i pozostaje taka sarna jak budynku przed zmianą. Organ nie ma więc prawa odmówić uzgodnienia projektu skoro nie wpływa on na ruch drogowy. Organ w żaden sposób nie wykazał w jaki sposób taka lokalizacja negatywnie miałaby wpływać na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Tymczasem sam fakt upływu 30 lat i takiego stanu rzeczy bez jakiegokolwiek negatywnego wpływu na ruch drogowy, bezpieczeństwo użytkowników drogi dowodzi, że negatywnego wpływu nie ma. GDDKiA nie przedstawiła, ponieważ nie posiada ani nie przewiduje żadnej przebudowy czy rozbudowy tego odcinka drogi, z którym istniejący budynek miałby kolidować. Na działkach sąsiednich zlokalizowane są budynki w odległości zbliżonej a na pewno mniejszej niż 10 m od krawędzi jezdni. III. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV. Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy przypomnieć istotne elementy stanu faktycznego sprawy, które Skarżący pomija, podkreślając w skardze jedynie to, że w wyniku inwestycji w ogóle nie zmienia się położenie budynku jaki od lat istniał na jego działce. Jak wynika z analizy akt sprawy, w szczególności zaś z prawomocnego wyroku tutejszego Sądu z 13 kwietnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 67/21 oraz decyzji GDDKiA z [...] października 2020 r. znak [...] umarzającej postępowanie w sprawie wydania zgody na lokalizację względem drogi krajowej przebudowanego budynku Skarżącego, na położonej w B. działce nr ewid. [...] (identyfikator [...]), znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie drogi krajowej nr [...], był w przeszłości zlokalizowany drewniany budynek gospodarczy. Na wniosek z 19 stycznia 2019 r. GDDKiA wyraziła zgodę na remont tego budynku z uwagi na jego zły stan techniczny (pismo z 31 stycznia 2019 r.). Skarżący wykonał jednak prace budowlane, które znacząco wykroczyły poza planowany remont budynku, na który wyrażono uprzednio zgodę, albowiem w rzeczywistości dokonał rozbiórki dotychczasowego budynku i budowy w lipcu 2019 r., w jego miejsce nowego budynku bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wskazuje na to jednoznacznie porównanie zdjęć nowego budynku (k. 23 i 25 akt) oraz ogólnie dostępnych zdjęć działki Skarżącego z września 2017 roku (dostępne pod adresem [...]). W szczególności zwiększeniu uległy gabaryty budynku. Nie jest więc tak jak twierdzi Skarżący, że żaden z kluczowych parametrów poprzedniego budynku nie uległ zmianie, skoro zastąpił on budynek dotychczasowy nowym budynkiem o zmienionych gabarytach i innej obsłudze komunikacyjnej, co widać na wspomnianych zdjęciach. Co istotne, Skarżący ubiegał się już poprzednio o wydanie warunków zabudowy (patrz wniosek Gminy B. z 29 stycznia 2020 r. o uzgodnienie decyzji z zarządcą drogi krajowej). Postanowieniem z [...] lutego 2020 r. znak [...], utrzymanym w mocy postanowieniem z [...] maja 2020 r. znak [...], GDDKiA odmówiła uzgodnienia inwestycji w postaci dokonanej przebudowy budynku. Powodem negatywnego rozstrzygnięcia w tamtym postępowaniu (niepoddanego kontroli sądowej) było położenie przebudowanego, a w zasadzie wybudowanego na nowo, budynku w odległości mniejszej niż 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni i związane z tym względy bezpieczeństwa, co naruszało art. 43 ust. 1 u.d.p. (lp. 3 lit. a tabeli - dla terenu zabudowy). Powód odmowy stanowił również zjazd indywidualny z drogi, który w ocenie GDDKiA należałoby przebudować w trybie określonym w art. 29 ust. 1 u.d.p., gdyż aktualny stan istniejącego połączenia z drogą krajową nie gwarantuje bezpieczeństwa użytkowników drogi. W kontekście powyższego należy zatem wskazać, że przedłożony ponownie wniosek Wójta Gminy B. z 11 sierpnia 2021 r. o uzgodnienie warunków zabudowy dla samowolnej inwestycji Skarżącego, dotyczy dokładnie tej samej inwestycji w niezmienionym stanie faktycznym, co do której organ zajął już poprzednio wiążące stanowisko. Podkreślenia przy tym wymaga, że tak uprzednio jak i obecnie, zamierzone przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu obejmuje zabudowę mieszkaniową, co nie było przedmiotem zgody na remont jaką GDDKiA wyraził w piśmie z 31 stycznia 2019 r. Mając powyższe na uwadze Sąd wskazuje, że z art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 oraz art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 u.d.p. wynika obowiązek uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Działka Skarżącego bez wątpienia leży przy drodze krajowej nr [...] zatem uzgodnienie z zarządcą jest jak najbardziej wymagane. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 3 u.d.p. zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Warto także przypomnieć, że z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. wynika, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku zaś niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. W niniejszej sprawie wniosek o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy wpłynął do GDDKiA w dniu 16 sierpnia 2021 r. (patrz śledzenie przesyłek) zaś postanowienie o odmowie uzgodnienia wydano w dniu [...] sierpnia 2021 r. (patrz metryka elektronicznie podpisanego dokumentu). Termin jakim dysponował organ został zatem w ocenie Sądu zachowany. Kontynuując zwrócić trzeba uwagę, że niniejsze postępowanie ma charakter uzgodnieniowy i stanowi konieczny odłam sprawy głównej, dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W postępowaniu tego rodzaju (uzgodnieniowym), wobec wagi jaką pełni ono w kreowaniu rozstrzygnięcia zawartego w decyzji kończącej postępowanie główne, nie ma podstaw do niestosowania przepisów k.p.a. o postępowaniu dowodowym czy wyjaśniającym (por. wyrok NSA z 22 marca 1999 r. sygn. akt IV SAB 273/98 w zakresie dotyczącym uprawnień strony do wzięcia udziału w postępowaniu uzgodnieniowym oraz art. 106 § 4 k.p.a. wskazujący na możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego). Oznacza to zdaniem Sądu, że organ dokonujący uzgodnienia, jakkolwiek jest związany przekazanym mu projektem decyzji, to jednak nadal ma obowiązek wyjaśnienia zarówno podstawy faktycznej i prawnej swojego rozstrzygnięcia oraz wskazania i wyjaśnienia dowodów na podstawie których orzekał w sprawie a także przeprowadzenia postępowania w sposób, który umożliwi obiektywnie poprawne rozstrzygnięcie sprawy. Sąd podkreśla jednakowoż, że powyższy obowiązek należy widzieć zarówno przez pryzmat odpowiedniego stosowania w postępowaniu uzgodnieniowym przepisów o postępowaniu dowodowym uregulowanym w k.p.a. jak również przy uwzględnieniu istoty postępowania uzgodnieniowego i wiążącego organ terminu jego zakończenia, co musi mieć i w rzeczywistości ma wpływ na ocenę działań podejmowanych przez organ uzgadniający. Sąd podkreśla w tym miejscu również rolę jaką pełnią organy uzgadniające w procesie wydawania warunków zabudowy w szczególności to, że pomimo obowiązków dowodowych co do zasady nadal działają one w granicach i na podstawie opracowań przedstawionych przez organ prowadzący postępowanie główne i stronę oraz nie są zobowiązane do prowadzenia klasycznego postępowania wyjaśniającego. Podkreślenia wymaga, że nie jest rzeczą organu uzgadniającego pełne doprecyzowywanie twierdzeń Strony wyrażonych we wniosku o wydanie warunków zabudowy, czy też poszukiwanie wyjaśnień okoliczności sprawy, jeżeli sam wnioskodawca nie czyni jakichkolwiek starań w tym zakresie. W konsekwencji należy zauważyć, że Skarżący polemizuje z wcześniejszymi rozstrzygnięciami GDDKiA (patrz postanowienia z [...] lutego 2020 r. i [...] maja 2020 r.), w zasadzie podkreślając w każdym możliwym momencie, że "skoro linia zabudowy istnieje w niezmienionym kształcie od 30 lat, a przebudowa budynku tej linii nie zmienia, to nie ma podstaw do stosowania art. 43 ust. 1 u.d.p., gdyż on znajduje zastosowanie do nowo powstałych budynków, a nie do zabudowy, która już istniała w momencie powstawania drogi krajowej." Strona skądinąd słusznie wskazuje, że GDDKiA w ramach uzgodnienia powinna weryfikować, czy w wyniku przebudowy budynku dojdzie do zmiany jego wpływu na ruch drogowy. Widzi to jednak wyłącznie przez zawężający pryzmat samego umiejscowienia budynku względem drogi, co jest twierdzeniem nie oddającym istoty sprawy i roli organu uzgadniającego. Tymczasem organ orzekający w sprawie niniejszego uzgodnienia po pierwsze odwołał się do swoich wcześniejszych rozstrzygnięć, szeroko opisujących wpływ inwestycji na ruch na drodze krajowej nr [...], po drugie podkreślił niezmieniony kształt inwestycji dla której Strona ubiega się obecnie o wydanie warunków zabudowy, względem oceny jaką dokonano już wcześniej. Zaniechanie powtórzenia tych wyjaśnień w kontrolowanym postanowieniu i poprzestanie na odesłaniu do tych ustaleń oraz wydanych rozstrzygnięć, nie jest jakimkolwiek błędem czy zaniedbaniem organu. Strona całkowicie pomija potrzebę porównania w sprawie tego, co i w jakiej formie istniało przed dokonaną samowolnie przebudową, w tym w jaki sposób następowało poprzednio skomunikowanie nieruchomości (zob. widoczny na zdjęciach dostępnych w portalu maps.google.pl wjazd do garażu umiejscowiony w zupełnie innym miejscu niż wskazywany w wyniku dokonanej przebudowy budynku), a przede wszystkim tego w jaki sposób był dotychczas wykorzystywany sporny budynek Skarżącego z tym jaki jest planowany sposób jego wykorzystania w wyniku dokonanej samowolnie przebudowy i nadbudowy (wspomniana już kwestia wymienionej w projekcie decyzji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), czy wreszcie podkreślana przez GDDKiA poprzednio konieczność przebudowy wjazdu na działkę (patrz postanowienie z [...] maja 2021 r.). Niniejsza sprawa nie sprowadza się zatem wyłącznie do porównania samej linii zabudowy poprzedniego i nowego budynku, jak chce tego Skarżący, ale również gabarytów nowo wzniesionego w miejsce poprzedniego budynku, jego funkcji i wpływu na ruch drogowy. Szczególne znaczenie ma przy tym ewentualna intensyfikacja korzystania ze zjazdu, zwłaszcza w związku z zabudową mieszkaniową, a nie jedynie budynkiem gospodarczym, jak rozważano to w piśmie GDDKiA z 31 stycznia 2019 r.). Sąd podkreśla, że jeżeli teren przeznaczony pod zainwestowanie przylega do pasa drogowego, a tak jest w tym przypadku, to zachodzi potrzeba oceny wpływu inwestycji na użytkowanie drogi i bezpieczeństwo ruchu drogowego, wynikające chociażby z intensyfikacji wykorzystania nieruchomości. Jak wskazano w wyroku NSA z 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 1740/18, istotne przy uzgadnianiu przez zarządcę drogi decyzji o warunkach zabudowy jest kryterium bezpieczeństwa ruchu drogowego. Trudno przyjąć, że w przypadku uzgodnienia warunków zabudowy dla obiektu budowlanego, który ma znajdować się na obszarze przyległym do pasa drogowego kwestia ewentualnego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, które mogłoby spowodować posadowienie takiego obiektu miałaby pozostawać poza jakąkolwiek kontrolą zarządcy drogi. GDDKiA ma zatem prawo i obowiązek analizować to w jaki sposób planowana inwestycja będzie oddziaływać na drogę. W ślad za poglądem NSA wyrażonym w wyroku z 29 października 2020 r. sygn. akt II OSK 1376/17 należy wskazać, że w art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie określono warunków, spełnienie których powinno skutkować pozytywnym uzgodnieniem lokalizacji inwestycji. Uzgodnienie to ma zatem charakter co do zasady uznaniowy, przy czym zakres tego uznania zależy od okoliczności konkretnej inwestycji. Jest przy tym oczywiste, że uznanie nie oznacza dowolności organu. Wynikający z uznania wybór rozstrzygnięcia powinien być oparty na czytelnych kryteriach, znajdujących umocowanie w normach powszechnie obowiązujących. Sąd uważa, że w tej sprawie powyższe kryteria oceny zostały przez organ zastosowane. Skarżący składając wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w istocie unika podania rzeczywistego stanu nieruchomości zarówno sprzed przebudowy jak i istniejącego w wyniku dokonanej przebudowy. Skoro tak, to zdaniem Sądu organ na tym etapie sprawy zasadnie kwestionuje zgłoszone żądanie jako niepełne i niejasne, podkreślając elementy wcześniej już ocenione, w tym dokładne powtórzenie żądania. Nie budzi zatem w tym wypadku zastrzeżeń Sądu odwoływanie się przez organ do art. 43 ust. 1 u.d.p., traktując w kontekście podanych przez Skarżącego danych zaistnienie stanu w tym przepisie wymienionego, zwłaszcza zaś przekonanie, że doszło do wybudowania nowego obiektu przy drodze krajowej. Skoro bowiem Skarżący unika przedstawienia w ramach wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy rzeczywistego stanu sprawy, w tym w szczególności przedstawienia porównania usytuowania budynku poprzedniego i obecnego, w tym ich funkcji, to nie może oczekiwać, że GDDKiA uzgadniając tę inwestycję i kierując się dowodami, jakimi dysponuje, będzie poszukiwał wyjaśnienia tych wątpliwości. To Skarżący w istocie ubiega się o to, by zarządca drogi dokonał oceny jego zamierzenia z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu. Samo twierdzenie, że przecież nowy budynek jest umiejscowiony dokładnie w tym samym miejscu, nie dość że jest całkowicie gołosłowne (brak porównawczego wyjaśnienia tej kwestii), to nie uwzględnia również odmienności w funkcji dotychczasowej zabudowy (budynek gospodarczy) i nowo zrealizowanej (budynek mieszkaniowy jednorodzinny). Końcowo należy wyjaśnić, że Sąd dostrzega fakt, że decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał rozbiórkę budynku wybudowanego przez Skarżącego, zaś [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Jednocześnie znany jest Sądowi wyrok WSA w Krakowie z 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 232/20 uchylający obie te decyzje. Stan taki otwiera niewątpliwie Skarżącemu drogę do legalizacji dokonanej samowoli budowlanej, przy czym niezbędne jest w tym przypadku uzyskanie pozytywnego uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. W tym celu Skarżący ma jednak obowiązek przedstawienia rzeczywistego stanu rzeczy, w szczególności zaś wyjaśnienia, czy w wyniku przebudowy i nadbudowy budynku oraz zmiany sposobu jego skomunikowania, a także kwestii przeznaczenia budynku, nie doszło do niedozwolonego oddziaływani na ruch drogowy i drogę w ogólności. Problem w niniejszej sprawie nie sprowadza się więc do trywialnie przedstawianej przez Stronę kwestii położenia budynku, a do jego wpływu na drogę, nawet pomimo takiego samego położenia. Nie można wykluczyć, że po rzetelnym wyjaśnieniu przez Skarżącego istotnych okoliczności sprawy organ będzie mógł w takiej sytuacji ocenić i ewentualnie przyjąć, że nowy budynek, o wprawdzie istotnie zmieniony gabarytach i nawet funkcji, nie będzie miał negatywnego wpływu na drogę. Wymaga to jednak inicjatywy samej Strony. W takich okolicznościach sprawy Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.).