VII SA/Wa 2256/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2009 r. znak [...] w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Przedmiotem skargi wniesionej przez K. K. jest postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] września 2009 r. nr [...], utrzymujące w mocy w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we [...] z [...] kwietnia 2009 r. Wskazanym postanowieniem z [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we [...] działając na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zaistniałą w decyzji tego organu nr [...] z [...] lutego 2009 r. wydanej w sprawie choroby zawodowej skarżącej. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Inspektor Sanitarny podał, że na str. 5 decyzji z [...] lutego 2009 r. słowa: "Do stwierdzenia choroby zawodowej przez Państwowego Inspektora Sanitarnego muszą być spełnione jednocześnie, jak to wynika z § 2 ust. 1 i § 5 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 30.07.2002 r. w sprawie chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, dwa warunki", zastępuje się słowami: "Do stwierdzenia choroby zawodowej przez Państwową Inspekcję Sanitarną muszą być spełnione jednocześnie, jak to wynika z definicji choroby zawodowej zawartej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, dwa warunki". Dalej Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że omyłka pisarska polegająca na błędnym przywołaniu przepisu, nie miała wpływu na rozstrzygnięcie w ww. sprawie i wydanie decyzji. Na powyższe postanowienie K. K. wniosła zażalenie. Wskazała, że błędne przywołanie podstawy prawnej orzeczenia stanowi naruszenie prawa, a nie oczywistą omyłkę pisarską. Postanowieniem z [...] września 2009 r. Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji w oparciu o art. 113 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu wskazał, że omyłka pisarska dotyczyła błędnego przytoczenia na str. 5 decyzji rozporządzenia regulującego sprawę choroby zawodowej skarżącej. Sprawa podejrzenia u zainteresowanej choroby zawodowej rozpoczęła się w okresie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), co potwierdza w swoim zażaleniu zainteresowana. Zapis § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) określa, iż postępowanie w sprawie rozpoznawania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 2002 r., jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. W konsekwencji organ odwoławczy uznał postanowienie o sprostowaniu za prawidłowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego skarżąca wskazała, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. są to dwa różne akty prawne, nie pokrywające się w treści. Dlatego też, jak wskazała, błędu organu polegającego na przywołaniu nieprawidłowego rozporządzenia nie można uznać za oczywistą omyłkę, która może być sprostowana. Zaznaczyła jednocześnie, że za oczywistą omyłkę rozumie się taką niedokładność, która nasuwa się każdemu, bez potrzeby przeprowadzania dodatkowych badań, ustaleń i bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek wyjaśnień. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że z akt sprawy jasno wynika, iż postępowanie administracyjne prowadzone było zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Zatem, błędne podanie podstawy prawnej na jednej stronie decyzji z [....] lutego 2009 r. -a na pozostałych stronach przytoczenie właściwej podstawy prawnej- należy uznać za omyłkę pisarską. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, przy czym z powodów innych niż wywiedzione w jej treści. W tym miejscu przypomnieć należy, iż przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] września 2009 r. utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we [...] z [...] kwietnia 2009 r. prostujące z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zaistniałą w decyzji tego organu z [...] lutego 2009 r. wydanej w sprawie dotyczącej stwierdzenia choroby zawodowej skarżącej. Oceniając zaskarżone postanowienie pod względem jego zgodności z przepisami prawa Sąd uznał, iż postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów procesowych w stopniu uzasadniającym jego uchylenie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), z następujących przyczyn. Przede wszystkim wskazać trzeba, iż utrzymując w mocy wskazane powyżej postanowienie organu I instancji, Główny Inspektor Sanitarny nie dostrzegł, iż postanowienie to nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 124 k.p.a. W szczególności należy zauważyć, iż sentencja tego postanowienie nie zawiera osnowy, tj. rozstrzygnięcia. Skoro postanowienie to z [...] kwietnia 2009 r. zostało wydane przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we [...] na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. umożliwiającego prostowanie decyzji, to z sentencji tego orzeczenia winno jasno wynikać, która część decyzji i w jaki sposób zostaje tym postanowieniem sprostowana. Postanowienie, zgodnie z art. 124 § 1 k.p.a., winno niewątpliwie zawierać rozstrzygnięcie, przy tym sformułowane w sposób jasny i precyzyjny. Sentencja postanowienia organu I instancji z [...] kwietnia 2009 r. rozstrzygnięcia zaś w ogóle nie zawiera. Wynika z niej jedynie, iż postanowienie to zostało wydane w oparciu o art. 113 § 1 k.p.a. oraz, że organ z urzędu prostuje oczywistą omyłkę pisarską zaistniałą w decyzji z [...] lutego 2009 r. Natomiast zasadnicze rozstrzygnięcie, tj. istota tego postanowienia, z sentencji już nie wynika. Została wprawdzie przywołana w uzasadnieniu, jednakże treść uzasadnienia nie może zastąpić rozstrzygnięcia, którego w tym przypadku ewidentnie zabrakło. Z tego też powodu Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 124 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy w opisanych powyżej okolicznościach nie mógł bowiem wydać postanowienia o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia, albowiem postanowienie organu I instancji -jako wydane z istotnym naruszeniem powyżej wskazanego przepisu prawa, tj. art. 124 § 1 k.p.a.- nie nadaje się do pozostawienia w takim kształcie w obrocie prawnym. Nadto, zaskarżone orzeczenie Głównego Inspektora Sanitarnego jest -w ocenie Sądu- wadliwe także z tego powodu, iż nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Z uzasadnienia tego postanowienia zupełnie bowiem nie wynika na jakie podstawie organ przyjął, że zastosowanie art. 113 § 1 k.p.a. przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we [...] było w sprawie możliwe. Główny Inspektor Sanitarny stwierdził, że decyzja z 24 lutego 2009 r., której to dotyczyło sprostowanie, winna -w jego ocenie- opierać się na przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), ale już nie wyjaśnił, czy błąd organu polegający na przywołaniu w uzasadnieniu decyzji z [...] lutego 2009 r. przepisów innego rozporządzenia niż wskazane, może być w niniejszej sprawie uznany za oczywistą omyłkę pisarską i sprostowany w oparciu o art. 113 § 1 k.p.a. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż Główny Inspektor Sanitarny rozpatrując zażalenie miał ocenić prawidłowość zastosowania art. 113 § 1 k.p.a., a nie stwierdzać, które przepisy prawa materialnego winny posłużyć przy wydawaniu decyzji z [...] lutego 2009 r. Z uwagi na brak odniesienia się Głównego Inspektora Sanitarnego do powyższej kwestii (stanowiącej istotę niniejszego postępowania), Sąd uznał, iż uzasadnienie faktyczne i prawne postanowienia Głównego Inspektora Sanitarnego nie odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. Z tych przyczyn Sąd za konieczne uznał uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Orzekając ponownie w sprawie organ odwoławczy winien uwzględnić powyżej poczynione uwagi Sądu co do postanowienia wydanego w I instancji. Jeżeli uzna, iż należało wydać postanowienie o sprostowaniu, albowiem w decyzji z [...] lutego 2009 r. organ popełnił oczywistą omyłkę pisarską, to wówczas winien korzystając z możliwości jakie daje organowi II instancji art. 138 k.p.a. odpowiednio naprawić postanowienie wydane w tym przedmiocie w I instancji. Jednocześnie w uzasadnieniu postanowienia Główny Inspektor Sanitarny winien wyjaśnić w sposób dokładny swoje stanowisko w sprawie. Dodatkowo Sąd w tym miejscu zaznacza, iż sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. podlegają wyłącznie niedokładności, błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić porównując treść samej decyzji (na przykład: jej uzasadnienie z sentencją), a także treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami. Jednocześnie podkreślić trzeba, iż zmiana decyzji w wyniku jej sprostowania nie może prowadzić do zmiany ustaleń faktycznych, ani tym bardziej do zmiany zastosowanego w decyzji stanu prawnego. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.