VII SA/Wa 2257/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi K.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata R.P. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 811,80 zł (osiemset jedenaście złotych osiemdziesiąt groszy) w tym tytułem zastępstwa prawnego kwotę 660 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 151,80 zł (sto pięćdziesiąt jeden złotych osiemdziesiąt groszy). Starosta P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., na podstawie art. 11 a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, ze zm.), zw. dalej ustawą drogową lub specustawą, art. 28 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku inwestora Gminy [...] z dnia 23 listopada 2011 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę oraz zatwierdził projekt podziału nieruchomości na potrzeby inwestycji: rozbudowa drogi gminnej w miejscowości O., gm. [...] /[...]/, na działkach obręb ewidencyjny O.: [...]/działka pasa drogowego: [...]; [...]/działki wynikające z projektu podziału nieruchomości: [...] ([...], [...], [...]), [...] ([...], [...]), [...] ([...], [...]), [...] ([...], [...]), [...] ([...], [...], [...]), [...] ([...], [...]), [...] ([...], [...]). Na zasadzie art.l1f ust. 3 ustawy drogowej, organ I instancji, pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r., zawiadomił o wydaniu powyższej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Na stronie Biuletynu Informacji Publicznej i na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w P. oraz na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w [...], a także na tablicach ogłoszeń sołectwa O., na okres 14 dni, zamieszczone zostało obwieszczenie z dnia [...] kwietnia 2012 r., organu I instancji o wydaniu ww. decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Powyższe obwieszczenie opublikowano także w prasie lokalnej. Z przysługującego prawa i w terminie przewidzianym w k.p.a. złożyli odwołania: skarżący – K. G., G. M., oraz A. G. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołań, decyzją z dnia [...] maja 2012r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty P. W uzasadnieniu wskazał, że Gmina [...] spełniła warunki wymagane w procedurze ubiegania się o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej stosownie do treści art.lld ust.l ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Inwestor do wniosku o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej załączył: -wycinek mapy zasadniczej m. O. w skali 1:500 przedstawiający proponowany przebieg drogi gminnej, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; -analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; -mapy zawierające projekty podziału nieruchomości-działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], sporządzone zgodnie z przepisami o gospodarce nieruchomościami; -określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Zarząd Województwa [...] w W., pismem z dnia [...] czerwca 2011r. pozytywnie zaopiniował materiały do wniosku o uzyskanie "decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej" w zakresie przebudowy drogi gminnej w m. O., gm. [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. Przewodniczący Zarządu Powiatu P. zaopiniował pozytywnie realizację inwestycji drogowej, projekt pn. "Przebudowa drogi gminnej w miejscowości O. Gmina [...]". [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. zaopiniował pozytywnie realizację zamierzonej inwestycji. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w O. zajął stanowisko w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. wydał pozytywną opinię do wniosku z dnia [...] września 2011 r. Wójta Gminy [...] o uzyskanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zadania: "Przebudowa drogi gminnej w miejscowości O., gm. [...]". Wojewoda wskazał, że na podstawie art. 12 ust. 1, ust. 4 pkt 2 ustawy drogowej, "Decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział nieruchomości. Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt ..., stają się z mocy prawa: 2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna". Zatem nabycie działek wynikające z projektu podziału nieruchomości: [...] ([...], [...], [...]), [...] ([...], [...]), [...] ([...], [...]), [...] ([...], [...]), [...] ([...], [...], [...]), [...] ([...], [...]), [...] ([...], [...]) na rozbudowę drogi gminnej w miejscowości O., gm. [...], jest zgodne z prawem. Wojewoda wskazał również, że w dniu [...] lipca 2007 r. Rada Gminy [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zaliczenia istniejącej drogi (położonej na działce nr [...]) na terenie gminy [...] w miejscowości O., do kategorii dróg gminnych (Dz.Urz.Woj. [...] Nr [...] z 2007 r., poz. [...]). Zatem Gmina [...] mogła ubiegać się o rozbudowę drogi gminnej na zasadzie określonej w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. złożył K. G. podnosząc, że budowa drogi będzie miała miejsce po ścianie jego budynku na działce nr. [...] w miejscowości O., przez Gminę [...] i jest to naruszenie prawa własności, oraz jest to niezgodne z ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, oraz z prawem budowlanym z 2002 r. Podkreślił również, że nie będzie to rozbudowa lecz budowa drogi ponieważ Gmina [...] nie jest właścicielem działki nr [...]. Działka [...] nie jest drogą, prawdopodobnie w latach 1997 - 1999 Gmina [...] wydzieliła częśc gruntu z jego działki nr [...], nie informując go o tym jest naruszeniem prawa mojej własności, oraz niezgodna z ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, oraz z prawem budowlanym z 2002 r. Układ gminno - rodzinny planuje zniszczyć mu działkę, oraz legalnie wybudowany budynek, który po przeprowadzeniu remontu przeznaczy na mieszkanie. W piśmie z dnia 17 sierpnia 2012 r., będącym uzupełnieniem skargi, K. G. wskazał na stronnicze działanie Wójta Gminy [...], który jego kosztem chce chronić właściciela działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1574/12 oddalił skargę. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2013 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł K. G. zaskarżając wyrok w części tj. w pkt I i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 135 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) dalej p.u.s.a., poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, iż zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. odpowiada prawu i bezzasadnym oddaleniu skargi w sytuacji, gdy organ administracji wydając zaskarżoną decyzję naruszył zarówno przepisy prawa materialnego, jak również przepisy postępowania administracyjnego. Skarżący kasacyjnie zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego: 2) art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego inwestycji drogowej, który zakłada zetknięcie krawędzi projektowanej jezdni z budynkiem skarżącego, w sytuacji gdy powołany przepis dopuszcza budowę drogi gminnej w odległości minimum 6 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni do budynku; 3) § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego inwestycji drogowej, który zakłada budowę drogi gminnej w liniach rozgraniczających – 7 metrów, w sytuacji gdy wskazany przepis dopuszcza budowę drogi gminnej przy najmniejszej szerokości w liniach rozgraniczających wynoszącej 12 metrów; 4) art. 11f ust. 1 specustawy poprzez zatwierdzenie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w sytuacji gdy została ona oparta na projekcie budowlanym, który rażąco narusza przepisy prawa materialnego, jak również przedmiotowa decyzja całkowicie pominęła uzasadnione interesy osób trzecich, w tym skarżącego; 5) art. 7, art. 77 oraz art. 107 ust. 1 i 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym nie zapoznanie się z materiałem dowodowym – projektem budowlanym zatwierdzonym przez Starostę, stanowiącym podstawę wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pominięcie wskazywanych przez skarżącego zarzutów dotyczących niezgodności z prawem przedmiotowego projektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1436/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że w pierwszym rzędzie należy uwzględnić zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, gdyż tej kwestii nie wyjaśniły organy prowadzące postępowanie administracyjne, jak i Sąd wydający zaskarżony wyrok. Zgodnie z powyższym przepisem obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej w przypadku drogi gminnej w terenie zabudowy – 6 m a poza terenem zabudowy 15 m. Tymczasem jak wynika z rysunków, map i planów projektu budowlanego, projektowana droga będzie przebiegała w całkowitym zbliżeniu do budynku skarżącego znajdującego się na działce nr [...]. Tym samym po realizacji przedmiotowej drogi budynek skarżącego będzie usytuowany w sprzeczności z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wskazał ponadto, że w dokumentacji projektowej "Opis techniczny do projektu zagospodarowania terenu" pkt 3 Cel opracowania jest informacja, iż "Na działce nr [...] znajduje się budynek gospodarczy z przybudówką o wymiarach 1,7 x 2,6 m i drewnianej konstrukcji, która nie jest trwale związana z gruntem. Przybudówka w trakcie rozbudowy drogi zostanie rozebrana na koszt inwestora. Nie spowoduje to zmiany przeznaczenia oraz trwałości konstrukcyjnej zasadniczego budynku, który pozostanie w stanie nienaruszonym". Próżno jednak szukać informacji w jakiej odległości ma przebiegać projektowana droga gminna od budynku skarżącego stojącego na działce nr [...]. Nie wiadomo też, dlaczego w tym przypadku, jeżeliby droga miała przebiegać zbyt blisko budynku skarżącego, nie skorzystano z możliwości jakie daje art. 13 ust. 3 specustawy w stosunku do działki nr [...]. NSA stwierdził, że brak wyjaśnienia powyższych wątpliwości świadczy o naruszeniu przez organy przepisów art. 7, 77 oraz art. 107 ust. 1 i 3 k.p.a. Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zawiera szereg uproszczeń i odstępstw proceduralnych (art. 11c, art. 11d ust. 3, 4, 6, art. 11f ust. 2, art. 11i), jednak nie oznacza to, że przepisy jej mogą być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej z naruszeniem postanowień ustawy o drogach publicznych. NSA zauważył ponadto, że specjalny charakter ustawy, nie zwalnia też sądu od prawidłowej kontroli zaskarżonego aktu wydanego w oparciu o przepisy tej ustawy, tym bardziej kiedy nie mają zastosowania ograniczenia wynikające z art. 31 ust. 2. Na rozprawie, w dniu 12 grudnia 2013 r. pełnomocnik ustanowiony z urzędu podtrzymując stanowisko zawarte w skardze, wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej z urzędu w podwójnej wysokości za udział w dwóch instancjach uzasadniając wniosek dużym nakładem pracy, skomplikowanym charakterem sprawy oraz obszernym materiałem dowodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, przedmiotowa sprawa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę była już przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2013 r., (sygn. akt VII SA/Wa 1574/12) - uchylając i przekazując temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania, w swoim wyroku z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1436/13 zawarł ocenę prawną. W myśl art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny przy kontroli sądowej rozstrzygnięć organów w sprawach wydanych na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - nie mają zastosowania ograniczenia wynikające z art. 31 ust. 2 tej ustawy. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa przy wydaniu zaskarżonej, kontrolowanej decyzji, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, Sąd uchyla zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. Ograniczenie w zakresie orzekania zapisane w art. 31 ust. 2 specustawy dotyczy tylko decyzji organu I instancji i tylko tych, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności po upływie 14 od dnia rozpoczęcia budowy. (zob. wyrok WSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2196/11 i wyroki NSA w nim powołane, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Wprawdzie przepisy specustawy miały za zadanie uprościć procedurę związaną z udzielaniem pozwoleń na realizację dróg publicznych ale nie oznacza to, że w wyniku uproszczenia samej procedury związanej z udzielaniem pozwoleń w trybie specustawy, organy architektoniczno-budowlane zostały zwolnione z obowiązku prowadzenia tego postępowania zgodnie z regułami określonymi w przepisach k.p.a., w tym podstawowych zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności zapisaną w art. 15 k.p.a., organ odwoławczy ma obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy, który nie może ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji. Postępowanie odwoławcze nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu pierwszej instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. Wprawdzie organ odwoławczy orzekający w trybie specustawy nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ale ma obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, szczególnie jeśli podnosi je strona, oceny tych okoliczności w świetle obowiązujących przepisów, wyjaśnienia w treści decyzji przyjętego stanowiska. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stosownie do wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. winien ustosunkować się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Skarżący podnosił w odwołaniu, że skutkiem wydanej decyzji o przedmiotowej inwestycji oraz podziału działek, projektowana droga będzie przebiegać po ścianie jego budynku usytuowanego na działce nr [...]. Organ odwoławczy nie odniósł się do tego zarzutu. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej w przypadku drogi gminnej w terenie zabudowy – 6 m a poza terenem zabudowy 15 m. Jak zauważył NSA, z rysunków, map i planów projektu budowlanego wynika, że projektowana droga będzie przebiegała w całkowitym zbliżeniu do budynku skarżącego znajdującego się na działce nr [...]. Tym samym po realizacji przedmiotowej drogi budynek skarżącego będzie usytuowany w sprzeczności z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił ponadto uwagę, że w dokumentacji projektowej "Opis techniczny do projektu zagospodarowania terenu" pkt 3 Cel opracowania jest informacja, iż "Na działce nr [...] znajduje się budynek gospodarczy z przybudówką o wymiarach 1,7 x 2,6 m i drewnianej konstrukcji, która nie jest trwale związana z gruntem. Przybudówka w trakcie rozbudowy drogi zostanie rozebrana na koszt inwestora. Nie spowoduje to zmiany przeznaczenia oraz trwałości konstrukcyjnej zasadniczego budynku, który pozostanie w stanie nienaruszonym". Próżno jednak szukać informacji w jakiej odległości ma przebiegać projektowana droga gminna od budynku skarżącego stojącego na działce nr [...]. Nie wiadomo też, dlaczego w tym przypadku, jeżeliby droga miała przebiegać zbyt blisko budynku skarżącego, nie skorzystano z możliwości jakie daje art. 13 ust. 3 specustawy w stosunku do działki nr [...]. Brak wyjaśnienia powyższych wątpliwości świadczy o naruszeniu przez organy przepisów art. 7, 77 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy odwołania organ odwoławczy odniesie się do wszystkich zarzutów skarżącego i podejmie rozstrzygnięcie mając na uwadze powyższe uwagi Sądu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Jednocześnie rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku, Sąd oparł się na dyspozycji przepisu art. 152 p.p.s.a. a o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. O zwrocie kosztów zastępstwa procesowego (811,80 zł) pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu, orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Przy ustaleniu wysokości kosztów zastępstwa procesowego, Sąd wziął pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, zgodnie z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia.