VII SA/Wa 2257/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. R. P. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy), w tym kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zastępstwa prawnego oraz kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy), stanowiącą 23 % podatku VAT, 2. oddalić wniosek w pozostałym zakresie. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2012 r. przyznano K. G. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w W., pełnomocnikiem skarżącego wyznaczony został adw. R.P.. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. G.. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2013 r. II OSK 1436/13, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej sporządzonej przez adw. R. P. w imieniu K. G. uchylił wyrok z dnia 19 lutego 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przyznał ze środków budżetowych Sądu na rzecz adw. R. P. kwotę 811,80 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (w tym kwotę 660 zł tytułem zastępstwa prawnego i kwotę 151,80 zł tytułem podatku od towarów i usług). W dniu 23 stycznia 2014 r. wpłynęła skarga kasacyjna Gminy C. od ww. wyroku. Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. II OSK 613/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Pismem z dnia 21 maja 2014 r. adw. R. P. zwrócił się o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu K.G. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie II OSK 613/14 w potrójnej wysokości minimalnego wynagrodzenia. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 461) stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji wynosi: a) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, b) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, c) za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Jak wynika z akt sprawy, Gmina C. złożyła skargę kasacyjną od wyroku wydanego w dniu 12 grudnia 2013 r. Adw. R. P. złożył w imieniu skarżącego odpowiedź na ww. skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. II OSK 613/14, po rozpoznaniu sprawy na rozprawie, w której brał udział adw. R. P., oddalił skargę kasacyjną. Zauważyć jednocześnie trzeba, że adw. R. P.. prowadził sprawę również w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Zasadne jest zatem w takiej sytuacji przyznanie wynagrodzenia w wysokości 50 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (która wynosi 240 zł), zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia. Wobec tego adwokatowi R.P. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznać należy tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy), w tym kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zastępstwa prawnego oraz kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy), stanowiącą 23 % podatku VAT. Brak jest natomiast podstaw do przyznania wynagrodzenia w wysokości wskazanej w złożonym wniosku, tj. w potrójnej wysokości minimalnego wynagrodzenia. Wprawdzie stosownie do § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, co daje możliwość zasądzenia nawet sześciokrotności stawki minimalnej (§ 2 ust. 2 rozporządzenia). Zauważyć jednak trzeba, że przepis ten ma zastosowanie jedynie do adwokatów, których strona ustanowiła z wyboru, zgodnie bowiem z § 19 pkt 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 września 2012 r. III KO 107/11 LEX nr 1220883, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 lutego 2010 r. I SA/Bk 489/09 LEX nr 565994). W niniejszym przypadku, z uwagi na to, iż adw. R. P. jest pełnomocnikiem skarżącego ustanowionym z urzędu, podwyższenie wynagrodzenia byłoby zatem możliwe jedynie do wysokości 150 % stawek minimalnych określonych w rozporządzeniu. Jednakże wnosząc o przyznanie wynagrodzenia wyższego niż wskazane w rozporządzeniu stawki minimalne, adw. R. P. winien wskazać okoliczności zdecydowanie zwiększające nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków pełnomocnika i uzasadniające przyznanie wynagrodzenia powyżej minimalnej wysokości. Takich okoliczności adw. R. P. nie wskazał, nie dopatrzył się ich również Sąd. Nakład pracy adw. R. P. na etapie postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie II OSK 613/14, obejmujący sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesioną przez Gminę C. oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 29 kwietnia 2014 r., nie uzasadnia uwzględnienia wniosku o przyznanie wynagrodzenia w kwocie wyższej aniżeli minimalna. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c powołanego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Na mocy § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.