VII SA/Wa 2257/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania J. D., zwanego dalej "skarżącym", od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2015 r., utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia spółce "[...]Spółka z o ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa" z siedzibą w miejscowości [...], zwanej dalej "inwestorem". Pozwolenie obejmowało zgodę na realizację inwestycji polegającej na budowie zespołu 64 dwulokalowych budynków jednorodzinnych (z 6-cioma lokalami usługowymi) - w tym: 62 budynki w zabudowie bliźniaczej i 2 budynki w zabudowie wolnostojącej oraz 3 garaży wielostanowiskowych wraz z niezbędną infrastrukturą, na działce nr [...], obręb [...], gmina [...], województwo [...], zwanej dalej "inwestycją". Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), zwanej dalej "pr.bud" oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm,), zwanej dalej "k.p.a.". Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. J. D. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Skarżonej decyzji skarżący zarzucił rażące – w jego opinii – naruszenie prawa procesowego. Skarżący podniósł zarzut, że Starosta Powiatu [...] wydał decyzję z dnia [...] listopada 2015 r., po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia [...]stycznia 2015 r., mimo iż inwestor wcześniej wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wystąpił o udzielnie pozwolenia na budowę 68 budynków mieszkalnych na tej samej działce inwestycyjnej. Ponadto skarżący wskazał na rażące naruszenie prawa materialnego. Projektowane budynki nie są zgodne z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, np. minimalna powierzchnia pod budynek mieszkalny w zabudowie bliźniaczej wynosi 450 m2. W odniesieniu do projektowanych 62 budynków w zabudowie bliźniaczej i dwóch wolnostojących (nie licząc dróg i parkingów oraz minimalnej powierzchni sześciu działek 1.200 m2 pod zabudowę usługową) wymagana powierzchnia zgodnie z miejscowym planem wynosi więc 62 x 450 m2 + 2 x 700 m2 = 29.300 m2. Tymczasem powierzchnia działki nr [...] jest mniejsza niż 23.000 m2. Ponadto, zdaniem skarżącego, przedstawiony projekt narusza § 9 ust. 6 pkt 1 i pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a mianowicie powierzchnia terenu zajęta przez przeznaczenie dopuszczalne, tj. drogi, zespoły parkingowe, przekracza 20% całkowitej powierzchni terenu. Analiza zajęcia terenu jest sporządzona wadliwie, suma udziałów poszczególnych przeznaczeń przekracza 100%. Ponadto zabudowa mieszkaniowa nie jest odizolowana od dróg i parkingów zielenią niską i wysoką. Dodatkowo przedstawiony projekt nie eliminuje problemu odprowadzenia wód deszczowych, gdyż nie ma zaprojektowanego żadnego odpływu na zewnątrz. Odprowadzenie wody z drogi gminnej drenażem to fikcja, gdyż podłoże na tych terenach jest nieprzepuszczalne. Jeśli nastąpią większe opady niż zakłada projekt lub woda nie będzie wykorzystywana, to sąsiednie działki będą podtapiane. Przedstawiony projekt nie eliminuje także problemu hałasu od przyległych dróg: [...] i Wschodniej Obwodnicy [...] W konkluzji skarżący stwierdził, że architektonicznie przedmiotowy projekt jest antytezą osiedla jednorodzinnego, w związku z czym nie wyraża on zgody na takie zeszpecenie okolicy swojej działki. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu [...], Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Organ pierwszej instancji podjął ww. rozstrzygnięcie działając na podstawie art. 157 § 1 i 158 § 1 k.p.a. w związku z art. 82 ust. 3 pr.bud. Wojewoda [...] nie podzielił argumentacji skarżącego. Odnosząc się do pierwszego zarzutu skarżącego organ wskazał, że inwestor uwzględnił uwagi zawarte w decyzji organu odwoławczego i wycofał pierwotny wniosek o pozwolenie na budowę, a Starosta Powiatu [...] w dniu [...] lipca 2015 r. wydał decyzję Nr [...] o umorzeniu postępowania w tej sprawie. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, organ pierwszej instancji wydał decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2015 r. Wydana decyzja nie narusza ustaleń obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zlokalizowanego we wsi [...], w gminie [...] — oznaczonego symbolem "A", przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] (publ. Dz. Urzęd. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]). Zaprojektowana na terenie przedmiotowej działki inwestycja zgodna jest przeznaczeniem podstawowym tego terenu. W konsekwencji kwestionowana decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., która skutkowałaby koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Ponadto, analizując całość akt sprawy, organ nie stwierdził innych naruszeń prawa w kwestionowanym rozstrzygnięciu, wynikających z przepisu art. 156 § 1 k.p.a. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem J. D. złożył w dniu [...] kwietnia 2016 r. odwołanie od decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu skarżący podniósł te same argumenty, co we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2015 r. W następstwie powyższego odwołania i po ponownym rozpatrzeniu stanowiska skarżącego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję z dnia [...]lipca 2016 r., znak: [...], w której na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego. Organ drugiej instancji podkreślił, że podnoszony przez skarżącego zarzut wskazujący, iż Starosta Powiatu [...] wydał kontrolowaną decyzję z dnia [...] listopada 2015 r., po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia [...] stycznia 2015 r., pomimo że inwestor wcześniej wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wystąpił o udzielnie pozwolenia na budowę 68 budynków mieszkalnych na tej samej działce inwestycyjnej, pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Przedmiotem postępowania nieważnościowego jest bowiem wyłącznie decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Dodatkowo organ wskazał, że inwestor pismem z dnia [...] lipca 2015 r. wniósł o umorzenie postępowania wszczętego na jego wniosek. Tym samym zarzuty skarżącego dotyczące powyższej kwestii nie zasługiwały na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy działka inwestycyjna (nr ewid. [...]) w dniu wydania pozwolenia na budowę była objęta zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszącego się do obszaru zlokalizowanego we wsi [...], w gminie [...] i oznaczonego symbolem "A", a także uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2003 r., Nr [...]. Analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją nie wykazała, aby sporna inwestycja naruszała w sposób rażący ustalenia ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności, zdaniem organu drugiej instancji, należy zauważyć, że planowane zamierzenie nie narusza w sposób rażący ustaleń dotyczących nieprzekraczalnych linii zabudowy, rodzaju zabudowy, liczby miejsc postojowych dla samochodów osobowych; dopuszczalnej liczby kondygnacji czy geometrii dachu. Organ nie podzielił także pozostałych zarzutów podniesionych przez skarżącego. Odnosząc się do dalszych zarzutów odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, zwłaszcza działające w trybie nadzwyczajnym, dokonują oceny legalności, a nie celowości danej inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 4 pr.bud., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analiza kontrolowanej decyzji, prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych z art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, a także - co wskazano wyżej - nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Ponadto kontrolowana decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa, w razie wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie była i nie jest trwale niewykonalna. Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. J. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie. Kwestionowanej decyzji skarżący zarzucił: 1. rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. poprzez stwierdzenie zgodności projektu budowlanego z § 9 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. rażące naruszenie § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r. poz. 1422 ze zm.) poprzez stwierdzenie zgodności projektu budowlanego z w/w przepisem; 3. rażące naruszenie § 1 ust. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112) poprzez stwierdzenie zgodności poziomu hałasu na terenie projektowanej inwestycji z ww. przepisem. Ponadto skarżący podtrzymał pozostałe zarzuty naruszenia prawa odnoszące się do zatwierdzonego projektu budowlanego i wymienione w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] W odpowiedzi z dnia [...]września 2016 r. na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wskazując, że wyjaśnienia zawarł w skarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że skarga na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. jest bezzasadna. Analizując zarzuty skargi Sąd wziął pod uwagę następujące okoliczności faktyczne, a także charakter toczącego się postępowania administracyjnego. Okoliczności obydwu rodzajów mają kluczowe znaczenie dla oceny zaskarżonej decyzji. Po pierwsze należy wziąć pod uwagę fakt, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odnosi się do decyzji Starosty Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Decyzją tą Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę zespołu 64 dwulokalowych budynków jednorodzinnych oraz trzech garaży wielostanowiskowych wraz z niezbędną infrastrukturą. Wskazany projekt nie był jednak pierwszym, który badały zarówno organy administracji architektoniczno-budowlanej. Już bowiem w dniu [...] lutego 2014 r. inwestor – [...] sp. z o.o. sp. komandytowa wystąpiła do Starosty Powiatu [...] z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie wnioskującej spółce pozwolenia na budowę 68 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w układzie bliźniaczym wraz z niezbędnymi instalacjami, co obejmowało także cztery lokale usługowe, jak również 32 garaży w układzie bliźniaczym wraz z drogami dojazdowymi, miejscami postojowymi, dojściami do budynków, ogrodzeniami i zielenią urządzoną na działkach o nr ewid. [...] i [...] (obręb [...], gmina [...]). Na podstawie tak przygotowanego projektu Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...]czerwca 2014 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskującej spółce pozwolenia na budowę. Odwołania od powyższej decyzji złożyły gmina [...]oraz J. D. Nieruchomość należąca do J. D., przylegająca do nieruchomości inwestycyjnej (działka nr ewid. [...]), pozostawała bowiem w obszarze oddziaływania inwestycji przewidzianej projektem złożonym w dniu [...] lutego 2014 r. Oba odwołujące się podmioty cofnęły swoje odwołania z uwagi na zawarcie z inwestorem satysfakcjonujących ich porozumień. Wojewoda [...] odmówił jednak uwzględnienia wycofania odwołań, wskazując, że ze wstępnego badania akt wynika, iż planowana inwestycja narusza ustalenia obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie decyzją z dnia [...] września 2014 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu obu odwołań uchylił zaskarżoną decyzję o pozwoleniu na budowę w całości i przekazał sprawę do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolejno, wymieniona decyzja Wojewody [...] została zaskarżona przez inwestora do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (data wpływu skargi: 28 listopada 2014 r.). WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 805/14 oddalił skargę inwestora. Również Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej inwestora od wyroku WSA we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OKS 1375/15, oddalił skargę kasacyjną. Nie czekając na rozstrzygnięcia sądów administracyjnych odnoszące się do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. inwestor złożył w dniu [...] stycznia 2015 r. nowy projekt budowlany i wniosek o pozwolenie na budowę ("nowy projekt budowlany"). Nowy projekt budowlany przewidywał już budowę 64 dwulokalowych budynków jednorodzinnych, w tym 62 budynki w zabudowie bliźniaczej i dwa budynki w zabudowie wolnostojącej, a także trzech garaży wielostanowiskowych. Inwestor uznał zatem faktycznie niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego projektu złożonego do Starosty w dniu [...] lutego 2014 r. i dokonał niezbędnych zmian w projekcie. Inwestor wskazał też wniosek z dnia [...] stycznia 2015 r. jako ten, który powinien być podstawą postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. W stosunku nowego projektu budowlanego skarżący wniósł liczne zarzuty niezgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale także przepisów określających warunki techniczne, jakim powinny podlegać budynki mieszkalne w zakresie nasłonecznienia, przyłączenia mediów i lokalizacji zjazdów oraz niezachowania norm dopuszczalnego poziomu hałasu generowanego przez drogi przylegające do nieruchomości inwestycyjnej. Zarzuty podniesione przez skarżącego w stosunku do nowego projektu budowlanego zostały szczegółowo zbadane przez Starostę Powiatu [...], który odniósł się do nich w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę (str. 3-4 ww. decyzji Starosty). Zdaniem organu zarzuty skarżącego są bezpodstawne i wniosek o pozwolenie na budowę zgodnie z nowym projektem budowlanym nie narusza prawa. W powyższym stanie rzeczy skarżący złożył wniosek (dnia [...] grudnia 2015 r.) o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Starosty. Argumenty skarżącego, jak również dalszy tok postępowania zostały przedstawione w pierwszej części niniejszego uzasadnienia, referującej stan faktyczny sprawy. Drugą kluczową okolicznością przesądzającą o dokonanej przez Sąd ocenie zarzutów skarżącego jest fakt, że postępowanie w sprawie toczy się w szczególnym trybie przewidzianym w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wskazano bowiem przedmiotem postępowania administracyjnego, jak i obecnie sądowo administracyjnego jest wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Prowadzi to do wniosku, że oceniając zarzuty skargi Sąd nie może odnosić się do wszelkich rzeczywistych bądź pozornych niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ale ma obowiązek rozstrzygnąć, czy w postępowaniu nieważnościowym doszło do zaistnienia którejkolwiek z przesłanek nieważności decyzji, przewidzianej w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności czy doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W świetle powyższych kryteriów prawnych Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie stwierdza, aby decyzja Starosty powiatu [...] z [...] listopada 2015 r. obarczona była którąkolwiek z wad pozwalających, a jednocześnie zobowiązujących organ administracji do stwierdzenia jej nieważności. Konsekwentnie Sąd stwierdza, że zarówno w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., czyli decyzji organu pierwszej instancji, jak i w zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego którakolwiek z przesłanek nieważności została przez organy administracji pomięta celowo lub nieumyślnie, albo żeby wskazywana przez skarżącego okoliczność faktyczna została zinterpretowana w taki sposób, aby ukryć lub nie brać pod uwagę przesłanki nieważności decyzji starosty. W szczególności Sąd podziela opinię organu drugiej instancji, że w rozpatrywanej sprawie, podkreślmy – pozwolenia na budowę realizowanego na podstawie nowego projektu budowlanego, nie został naruszony art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. poprzez stwierdzenie zgodności nowego projektu budowlanego z § 9 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do takiej konkluzji prowadzi zarówno analiza nowego projektu budowlanego, jak i analiza uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru zlokalizowanego we wsi [...], w gminie [...] – oznaczonego symbolem "A". W sprawie ustalono, że główna działka inwestycyjna (dz. nr ewid. [...]) położona jest na obszarze oznaczonym na ww. planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 1MN/U (teren zabudowy mieszkaniowo – usługowej). Zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 1 ww. miejscowego planu na terenie tym ustala się jako przeznaczenie podstawowe zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną bliźniaczą. Niezależnie od tego zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 2 dopuszczalne są inne rodzaje przeznaczenia terenu, w tym usługa działalność gospodarcza nieuciążliwa, ulice wewnętrzne, place, zespoły parkingowe i urządzenia infrastruktury technicznej. Ponadto zgodnie z § 9 ust. 3 pkt 2 ustala się co najmniej dwa miejsca postojowe dla samochodów osobowych, wliczając w to garaż, na każdej działce, a zgodnie z § 9 ust. 3 pkt 3 planu ustala się dopuszczalną wysokość zabudowy do dwóch kondygnacji nie wliczając w to poddasza użytkowego. Z kolei zgodnie z § 9 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustala się zasady podziału terenu inwestycji na działki budowlane, przy czym dla budynków wolnostojących ustala się minimalną powierzchnię działki 700 m2, natomiast dla budynków bliźniaczych minimalną powierzchnię działki wynoszącą 450 m2. Na podstawie akt sprawy Sąd podziela w pełni stanowisko organu drugiej instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż w rozpatrywanej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w tym przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do rodzaju zabudowy wskazanej w miejscowym planie należy stwierdzić, że oba typy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (wolnostojąca i bliźniacza) przewidziane w projekcie są dopuszczone przez plan. Również zaprojektowanie garaży wielostanowiskowych spowodowało, iż warunek zapewnienia co najmniej dwóch miejsc postojowych dla właściciela każdego lokalu mieszkalnego został rozwiązany zgodnie z miejscowym planem. W stosunku do szczególnie kontrowersyjnej kwestii minimalnej powierzchni działek przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową Sąd stwierdza, że założenia, które przyjął w skardze, a wcześniej w odwołaniu skarżący są błędne. Minimalne powierzchnie działek (700 m2 i 450 m2), które przewiduje miejscowy plan nie mają zastosowania do zaprojektowanej inwestycji. Rzeczywiście intensywność zabudowy na terenie działki o nr ewid. [...] jest wyższa niż wynikałoby to z przytoczonych wyżej minimalnych powierzchni działek, ale sposób zaprojektowania całego osiedla mieszkaniowego nie przewiduje podziału całej działki inwestycyjnej na odrębne działki budowlane. jest to rozwiązanie dopuszczalne w związku z tym nie ma podstawy, aby zakwestionować zarówno ustalenia projektu, jak i rozstrzygnięcia organów pierwszej i drugiej instancji w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut sformułowany przez skarżącego rażącego naruszenia prawa w tym § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Zdaniem skarżącego odległości wskazane w § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia nie zostały zachowane w przedmiotowej inwestycji. Skarżący nie wziął wszakże pod uwagę, iż przepisy § 271-273 należy interpretować i stosować w związku z § 12 ust. 1-4 ww. rozporządzenia. W świetle tych przepisów, w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości mniejszej niż określona w § 12 ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m. z kolei § 271 ust. 1 przewiduje wyższe odległości między zewnętrznymi ścianami budynków, ale tylko w odniesieniu do ścian niebędących ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mających na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej w § 216 ust. 1. Wbrew sugestii skarżącego kwestie konstrukcyjne budynków zaprojektowanych na działce inwestycyjnej zostały sprawdzone przez organy administracji architektoniczno-budowlanej i nie ma podstawy, aby twierdzić, że organy te zaakceptowały warunki techniczne niezgodne z powołanymi wyżej przepisami budowlanymi, a także przepisami przeciwpożarowymi. Dodatkowo organ drugiej instancji wyjaśnia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 5 akapit 2 i 3), iż zachowane zostały wymagane odległości między projektowanymi budynkami a granicą działki należącej do skarżącego oraz granicą działki drogowej nr ewid. [...]. W tym świetle Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że powyższe usytuowanie zaprojektowanych budynków nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.bud. w związku z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. Również trzeci kluczowy zarzut postawiony przez skarżącego nie został uznany przez Sąd za zasługujący na uwzględnienie. Skarżący zarzucił bowiem, iż decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji została wydana z rażącym naruszeniem § 1 ust. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Skarżący zarzuca Staroście, że zatwierdził projekt budowlany nie uwzględniając ochrony przed hałasem, który ma być generowany przez drogę wojewódzką, tzn. jak można przypuszczać, ul. [...] która graniczy z bezpośrednio lub niemal bezpośrednio z działką inwestycyjną. Skarżący powołał się przy tym na szacunki przekroczenia norm hałasu, które mają pochodzić od zarządcy dróg. Skarżący nie wziął pod uwagę faktu, że normy hałasu szczegółowo określone w ww. rozporządzeniu Ministra Środowiska stosuje się do prowadzenia długookresowej polityki w zakresie ochrony środowiska przed hałasem, a w szczególności do sporządzania map akustycznych oraz programów ochrony środowiska przed hałasem (patrz art. 112a w związku z art. 118 ust. 1 i art. 119 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 672 ze zm.). Powołane przepisy prawa ochrony środowiska należy uwzględnić, gdyż rozporządzenie, na które powołuje się skarżący wydane jest właśnie na podstawie art. 113 ust. 1 wskazanej ustawy. Oznacza to wszakże, że w stosunku do indywidualnych projektów budowlanych, takich jak nowy projekt budowlany złożony przez inwestora w rozpatrywanej sprawie nie prowadzi się szczegółowych badań ani wyliczeń na etapie zatwierdzania projektu budowlanego. O tym, czy normy hałasu są zachowane, czy też nie i jakie środki należy zastosować, aby nie dopuścić do faktycznego przekroczenia hałasu będzie można rozstrzygać dopiero po zakończeniu inwestycji, tj. wszystkich budynków, zieleni wysokiej itp. Argument skarżącego w tym zakresie jest zatem chybiony. W świetle wskazanych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych organ drugiej instancji nie stwierdził, aby decyzja Starosty Powiatu [...] zatwierdzająca nowy projekt budowlany i udzielająca inwestorowi pozwolenia na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Sąd nie znajduje zatem podstaw do podważenia ustaleń organu drugiej instancji i ustaleń Wojewody [...] w przedmiocie przesłanek nieważności decyzji. Nie ma zatem podstaw, aby uznać, iż zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji obarczone są wadami wymagającymi wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga całkowicie niezasadna. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2016 r., poz. 1259, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.