VII SA/Wa 2260/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 2 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2260/12 w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt VII SA/WA 2260/12. Wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2260/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi T. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję. Pismem z dnia 24 lipca 2013 r. uczestniczka postępowania K. K. wniosła o wykładnię wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. We wniosku wystąpiono o wyjaśnienie, "czemu ma właściwie (oprócz gmatwania sprawy na korzyść inwestora – bo w ten sposób utrzymuje się istniejące bezprawie) służyć ponowne rozpatrzenie sprawy dot. zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestycja została zrealizowana". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm) - dalej zwanej p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy podkreślić, że wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia. Złożenie wniosku o wykładnię nie jest ograniczone żadnym terminem. Jak podkreślił Naczelny Sad Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 1121/11, LEX nr 1145479, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wskazał też, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania. Należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi konieczność dokonania wykładni wyroku, albowiem sentencja jak i uzasadnienie wyroku nie nasuwają żadnych wątpliwości. Z treści sentencji wynika bowiem co było przedmiotem skargi, jaki sąd wydał rozstrzygnięcie, pod jaką sygnaturą akt i jaka jest treść rozstrzygnięcia, natomiast z uzasadnienia jednoznacznie wynika z jakiego powodu Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Ponadto zważyć należy, że nie mieści się również w ramach wykładni, o której mowa ww. przepisie, żądanie przez uczestniczkę postępowania wyjaśnienia przez Sąd, czemu ma służyć ponowne rozpatrzenie sprawy przez Wojewodę [...], skoro podstawy rozstrzygnięcia zostały w sposób jasny uzasadnione w jego motywach. Skoro skarżąca – jak wynika z treści wniosku – kwestionuje "zasadność ponownego rozpatrzenia sprawy", to winna skorzystać z przysługujących jej środków zaskarżenia. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.