VII SA/Wa 2260/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M. S., K. S. i M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2014 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M. S., M. Z. i K. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia, na wniosek ww. osób nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r. znak: [...], zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej A. i R. S. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego polegającą na powiększeniu w poziomie parteru powierzchni mieszkalnej oraz zmianę konstrukcji dachu na dwuspadowy, na działce nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Decyzją z dnia [...] maja 1994 r. Burmistrz Miasta [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26) oraz na podstawie art. 21 ust. 3 i art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 z późn. zm.) i § 43, § 44, § 45 Rozporządzenia Ministra Gospodarki terenowej i ochrony Środowiska z 20 lutego 1975 r. (Dz.U. Nr 8 poz. 48) oraz porozumienia Nr [...] z dnia [...] marca 1992 r. zawartego kierownikiem Urzędu Rejonowego w [...], a Zarządem Miasta [...] w sprawie powierzenia zadań do prowadzenia z zakresu przepisów Prawo Budowlane (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 1992 r.) udzielił A. i R. S. pozwolenia na budowę – rozbudowę budynku mieszkalnego polegającą na powiększeniu w poziomie parteru powierzchni mieszkalnej oraz zmianie konstrukcji dachu na dwuspadowy na działce nr [...] obręb [...] ul. [...]zgodnie z zapisem planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej Uzdrowiska [...] z dnia [...] kwietnia 1992 r. opublikowanym w Dzienniku urzędowym Województwa [...] Nr [...] poz. [...] z [...] maja 1992 r. Pismem z dnia 9 stycznia 2013 r. M. S., M. Z., K. S. wnieśli do Wojewody [...] wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, podnosząc, że zapadła z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - rozbudowa objęła częściowo należące do nich działki nr [...] i [...] w [...]. Wskazali na przepis art. 33. ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że pozwolenie na budowę można otrzymać jedynie na podstawie dowodu stwierdzającego prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tymczasem, inwestorzy nigdy nie posiadali, ani nie posiadają prawa dysponowania ich działkami nr [...]i [...] w [...]. Podkreślili, że Burmistrz Miasta [...] wydając pozwolenia na rozbudowę budynków na działce [...] przyjął jako granicę między tą działką, a ich działkami [...] i [...] istniejący wówczas płot z siatki drucianej, który z tą granicą nie miał i nie ma nic wspólnego. Zgodnie z prawem budowlanym odległości i usytuowanie budynków ustala się od granicy działki, a nie od płotu. Na przedstawionym przez inwestorów, planie zagospodarowania działki nr [...] w tym, na przedstawionym tam fragmencie mapy zasadniczej nie oznaczono granicy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013r., Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności opisanej powyżej decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2014r., uchylił to orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zgodnie z uzasadnieniem decyzji organ I instancji miał ustalić krąg stron postępowania, poprzez ustalenie prawidłowego adresu inwestorów R.S. oraz A. S. oraz zbadać, czy przymiot strony w niniejszym postępowaniu wnioskodawczyni przysługuje M. Z.. Ponownie rozpoznając przedmiotowy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, organ I instancji ustalił, że inwestorzy A. i R. S. nie żyją zaś ich spadkobiercy utracili związek prawny z nieruchomością położoną na działce nr [...], a na ich miejsce jako strony postępowania weszli nowi właściciele tj. M. W. oraz E. W.. Ponadto, organ ustalił, że M. Z. z domu S., posiada interes prawny w niniejszym postępowaniu. W wyniku tak poczynionych ustaleń organ I instancji zawiadomieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r. na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. poinformował strony tj. M.W., E.W., M. S., M. Z. oraz K. S. o toczącym się postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r. Następnie, opisana na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2014 r., Wojewoda [...] ponownie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji pozwolenia na budowę kontrolowanej w niniejszym postępowaniu. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, na kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzję Burmistrza Miasta [...]z dnia [...] maja 1994 r., którą zatwierdzono plan realizacyjny i udzielono pozwolenia w opisanym tam zakresie. Organ podniósł, że stosownie do art. 25 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r., aktami wykonawczymi do ustawy były: - rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego (Dz. U. z 1975 r. Nr 5 poz. 48) oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie rodzajów i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych i czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1975 r. Nr 8 poz. 47). Inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na rozbudowę budynku mieszalnego przedłożył realizacyjny plan zagospodarowania terenu. Obrysu dokonano z podkładu geodezyjnego zatwierdzonego planu realizacyjnego z dnia [...] marca 1989 r. Nr [...]. Szczegółowy sposób sporządzania planu zagospodarowania działki reguluje przepis § 47 ust. 1 i ust. 2 w/w rozporządzenia. Zgodnie z ust 1 ww. rozporządzenia plan zagospodarowania działki budowlanej powinien być sporządzony na aktualnej mapie (dopuszczonym przez przepisy szkicu sytuacyjnym) w skali nie mniejszej niż 1:500, zaś w myśl ust. 2 plan taki powinien zawierać elementy niezbędne do ustalenia w szczególności granic działki . Zdaniem organu kontrolowany plan realizacyjny zagospodarowania działki nr [...] spełnia wymagania w/w przepisu. Szkic sytuacyjny został sporządzony w skali 1:500 na podstawie zatwierdzonego podkładu geodezyjnego. Ponadto, przebieg granicy pomiędzy nieruchomością nr [...] objętą pozwoleniem na budowę, a nieruchomościami nr [...] i [...]należącymi do wnioskodawców został przedstawiony na fragmencie mapy katastralnej w skali 1:2880. Usytuowanie projektowanej rozbudowy budynku mieszkalnego zostało uzgodnione z dysponentami sieci tj. [...], Rejonowym Przedsiębiorstwem [...] oraz Zakładem [...] S.A. Inwestor przedłożył także dowód własności działki nr [...] (akt notarialny nr [...]r.), projekt budowlany zawiera opis techniczny, charakterystyczne rzuty poziome, przekroje i elewacje budynku oraz odpowiednie rysunki niezbędne do wykonania zamierzonych robót budowlanych. W świetle powyższych wyjaśnień organ I instancji stwierdził, że w kontrolowanej decyzji pozwolenia na budowę nie doszło do rażącego naruszenia wyżej wymienionych przepisów prawa materialnego. Ponadto, organ I instancji wskazał na przeprowadzoną analizę usytuowania budynku pod kątem zgodności z przepisami Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17 poz. 62). Stwierdził, że zaprojektowana rozbudowa obiektu nie narusza przepisów w/w rozporządzenia w zakresie odległości usytuowania od granicy działki objętej pozwoleniem na budowę, a sąsiednią działką nr [...] należącą do wnioskodawców. Budynek mieszkalny został usytuowany ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości 4,00 m od granicy z działką [...], co spełnia przepisy § 12 w/w rozporządzenia, a zatem powyższe usytuowanie budynku nie narusza przepisów prawa materialnego. Organ I instancji stwierdził ponadto, że zatwierdzony kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę projekt budowlany jest zgodny z ówcześnie obowiązującymi postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego Uchwalą Nr [...] Rady Miejskiej Uzdrowiska [...] z dnia [...] kwietnia 1992 r. (opubl. w Dz. Urzędowym Województwa [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...].05.1992 r ). Jak wynika z załączonego do akt sprawy wypisu z w/w planu, działka [...] zlokalizowana wówczas była w jednostce strukturalnej D 27 MN - mieszkalnictwo o niskiej intensywności zabudowy, w jednostce D 50 ACU- koncentracja usług oraz D 104 ZP - zieleń parkowa. Reasumując poczynione rozważania organ I instancji wskazał, że nie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 156 k.p.a. obligujące do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...]. Od powyższej decyzji Wojewody [...] odwołanie do organu drugiej instancji złożyli M. S., M. Z. i K.S. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] września 2014r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji . Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 1994 r., znak: [...] , nie narusza rażąco wymagań ustanowionych obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami: art. 29 ust. 5 ustawy Prawo budowlane z 1974r., oraz § 46 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. Inwestycja była zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w czasie jej wydawania, ponadto obiekt nie naruszał rażąco wymogów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62 z późn. zm. wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisowi § 12 ust. 1, który stanowi, że budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Elewacja północno – zachodnia rozbudowy budynku mieszkalnego została zaprojektowana w odległości od ok. 14m do ok. 17m od granicy z projektowaną drogą ( aktualnie działka [...] zaś otwór okienny i drzwiowy w tej elewacji znajduje się w odległości ok. 4m od granicy z działką nr ew. [...] . Elewacja północno wschodnia została zaprojektowana w odległości ok. 15m od granicy z działką drogową ul. [...] , aktualnie działka o nr ew. [...], natomiast elewacja południowo zachodnia bez otworów okiennych, drzwiowych została zaprojektowana w odległości od ok. 4 m do ok. 5 m od granicy z działka o nr ew. [...] oraz [...]. Ponadto, organ II instancji stwierdził, że kontrolowana decyzja nie jest obarczona także pozostałymi wadami opisanymi w art. 156 § 1 k.p.a. . Odnosząc się do zarzutów odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, dokonując badania decyzji o pozwoleniu na budowę w postępowaniu nieważnościowym opierają się na danych, wynikających ze znajdującej w aktach sprawy dokumentacji projektowej. Nawet jeśli dokumentacja ta, jak podnoszą skarżący – M. S., M. Z. i K. S., nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy, to zarzut ten nie ma wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są bowiem uprawnione do korygowania danych zawartych w dokumentach geodezyjnych, natomiast są związane danymi z tych dokumentów wynikających. Skoro z planu zagospodarowania działki wynika, że inwestycja zlokalizowana została na działce [...] to brak jest podstaw do uznania stanowiska odmiennego. Ujawnienie nowego przebiegu granicy działki [...] powstałe po wydaniu kontrolowanej decyzji pozwolenia na budowę stanowi wyłącznie przesłankę do wznowienia postępowania. Zgodnie zaś że stanowiskiem judykatury nie jest dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 k.p.a. mogłaby stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Skargę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie, na powyższą decyzję wnieśli M. S., M. Z., K. S., dochodząc stwierdzenia nieważności zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji . Skarżący, w uzasadnieniu skargi podtrzymali argumentację prezentowaną konsekwentnie w postępowaniu administracyjnym. Stwierdzili, że objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa - art. 29. ust. 5 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., który stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością. Inwestorzy zaś nigdy nie dysponowali i nie mogli wykazać prawa do działek – [...] i [...]w [...], na których to działkach została zaprojektowana i zrealizowana rozbudowa budynku mieszkalnego. Właścicielami tych działek w roku 1994 byli tylko i wyłącznie J. i M.S.. Skarżący wskazali ponadto, że plan realizacyjny, na podstawie którego wydana została ww. decyzja pozwolenia na budowę rażąco narusza § 6. 1. rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie rodzajów i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych i czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie. Wbrew zawartemu tam nakazowi mapa do opracowania planu realizacyjnego nie przedstawia aktualnej sytuację naziemnych szczegółów terenowych łącznie z granicami władania. Zdaniem skarżących doszło też do rażącego naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki,, a także § 12. 2. rozporządzenia Ministra zawarte w Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego, w którym stwierdza się, że plan realizacyjny powinien być opracowany na aktualnych mapach. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się od istotnej wady planu zagospodarowania działki, który nie określał granic działki objętej inwestycja Organ nie uwzględnił żądania uzupełnienia dowodów opisanych w piśmie M. S. z dnia [...] sierpnia 2014 r., nie odniósł się do wskazywanej niezgodności fragmentu mapy katastralnej zamieszczonej na planie zagospodarowania działki, który jest niezgodny z mapą katastralną obowiązująca w 1994 r., a nawet z samym planem zagospodarowania w zakresie układu budynków. Nie zbadano kwestii przebiegu granicy w oparciu o stanowisko Wydziału Geodezji Kartografii i Katastru Starostwa Powiatowego w [...]. Skarżący podnieśli, że organy obu instancji powołując się na odległości od granicy działki na tle analizy planu zagospodarowania działki poświadczają nieprawdę, ponieważ dokument ten nie operuje pojęciem granicy działki objętej inwestycji, a wskazuje na istniejące ogrodzenie. Skarżący powołując się na ustalony przez geodetę przebieg granicy podkreślili, że jest on trwały od 1949 r., a zarazem różny od ujawnionego w planie usytuowania ogrodzenia. Skarżący zarzucili niekompetencje urzędników rozpoznających sprawę oraz niedopuszczalną przewlekłość przy jej rozpoznaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył ,co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 7 k.p.a. nakazuje organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Zgodnie zaś dyspozycją art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tylko realizując opisane wyżej zasady, organ prowadząc postępowanie administracyjne może trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a następnie podjąć prawidłowe rozstrzygniecie. Sąd stwierdza, że organ drugiej instancji nie ustalił, a następnie nie rozważył właściwie istotnych okoliczności, które pozwoliłyby na wyczerpującą ocenę kluczowej dla niniejszego postępowania kwestii – tego czy kontrolowana decyzja pozwolenia na budowę obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazać należy, że przedmiotowa decyzja pozwolenia na budowę zatwierdzała plan realizacyjny i udzielała pozwolenia na budowę w opisanym szczegółowo zakresie. Tym samym, przy jej badaniu w kontekście przesłanek nieważnościowych zasadnie poddano analizie plan realizacyjny zagospodarowania działki. Kontrola tego dokumentu jest kluczowym źródłem dla oceny czy decyzja pozwolenia na budowę zapadła z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności przepisu § 47 ww. rozporządzenia w sprawie nadzoru urbanistycznego. oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 1980 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Co do zasady można podzielić stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do korygowania danych zawartych w dokumentach geodezyjnych, natomiast są związane danymi z tych dokumentów wynikających. Nie ma jednak racji organ drugiej instancji stwierdzając, że skoro z planu zagospodarowania działki wynika, że inwestycja zlokalizowana została na działce [...] to brak jest podstaw do uznania stanowiska odmiennego. W okolicznościach niniejszej sprawy obowiązkiem organu było bowiem dokonanie oceny tego dokumentu, zatwierdzonego decyzją pozwolenia na budowę i stanowiącego jej integralną część pod względem zgodności z prawem, w szczególności wady rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z § 47 ust 1 ww. rozporządzenia plan zagospodarowania działki budowlanej powinien być sporządzony na aktualnej mapie (dopuszczonym przez przepisy szkicu sytuacyjnym) w skali nie mniejszej niż 1:500, zaś w myśl ust. 2 plan taki powinien zawierać elementy niezbędne do ustalenia w szczególności granic działki. Badany plan zagospodarowania działki zawiera szkic sytuacyjny sporządzony w skali 1:500 nie na podstawie mapy zasadniczej a na podstawie zatwierdzonego podkładu geodezyjnego obrysu dokonano z podkładu geodezyjnego zatwierdzonego planu realizacyjnego z dnia [...] marca 1989 r. Nr [...], zatem z daty odległej od jego sporządzenia i nie zawiera informacji o zgodności z mapą zasadniczą w dacie jego sporządzania. Oceny organu pierwszej instancji , że przebieg granicy pomiędzy działką o nr ew. [...] objętą pozwoleniem na budowę, a działkami o nr ew. [...]i [...] należącymi do wnioskodawców został przedstawiony na fragmencie mapy katastralnej w skali 1:2880 nie można podzielić, gdy zważyć na czytelność tego fragmentu planu zagospodarowania działki. Ponadto skarżący zdaje się, że trafnie zauważają różnice przy ocenie zgodności tego fragmentu mapy zasadniczej ze szkicem planu, na którym opisano rozbudowę. Sąd stwierdza, że w sprawie nie dokonano wyczerpującej analizy ww. dokumentu. Nie rozważono, czy w myśl przepisów obowiązujących w dacie jego sporządzenia mógł być oparty nie na mapie zasadniczej, a jak wynika z adnotacji na nim uczynionej - w zakresie obrysu na podkładzie geodezyjnym innego zatwierdzonego planu realizacyjnego z dnia [...] stycznia 1989 r. Nie zbadano w szczególności, czy ów podkład geodezyjny, nie pochodzący z mapy zasadniczej, odpowiadał jej stanowi z daty sporządzania planu zagospodarowani. Nie ustalono, czy przedmiotowy dla decyzji pozwolenia na budowę plan realizacyjny operujący pojęciami "granica oprac." oraz "istn. ogrodzenie" i nie operując pojęciem "granica działki" opisuje faktycznie prawną granicę działki objętej inwestycją, obowiązującą na datę jego sporządzenia. Okoliczność ta wymaga szczegółowego wyjaśnienia choć może okazać się, że plan nie operując pojęciem "ogrodzenie działki" faktycznie wobec przebiegu w tym miejscu prawnej granicy działki (według stanu na datę jego sporządzenia) nie narusza porządku prawnego w sposób, który musi chronić państwo prawa w trybie postępowania nieważnościowego. W tym kontekście należy też zauważyć, że stwierdzenie organu pierwszej instancji wskazujące na zmianę przebiegu granicy działki ustalonej w 1948r., dopiero w 2007 r., nie zostało poparte przywołaniem żadnego dokumentu to potwierdzającego, nie zostało także dowodowo zweryfikowane przez organ drugiej instancji . Sąd stwierdza, że organ na tle dotychczasowych ustaleń nie miał podstaw do posługiwania się przy analizie zachowania wymogów z ww. § 12 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki pojęciem - "granica działki". Nie ustalił, że opisane w planie zagospodarowania działki położenie ogrodzenia odpowiada przebiegowi prawnej granicy działki w dacie sporządzenia planu. Dopiero w sytuacji gdy potwierdzi się zgodność przebiegu: ogrodzenia i prawnej granicy działki można będzie stwierdzić - nie doszło do naruszenia § 12 ww. rozporządzenia w zakresie zachowania przewidzianych w nim odległości od granicy z sąsiednią działką. Organ drugiej instancji, rozpoznając sprawę ponownie będzie miał na uwadze powyższe wskazania Sądu i uwzględniając je, dokona własnej wyczerpującej oceny kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji z punktu widzenia wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ odniesie się także do wniosków dowodowych stron zgodnie z dyspozycją art. 78 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Sprawę, załatwi bez zbędnej zwłoki - zgodnie z wynikającym z procedury administracyjnej terminem określonym w art. 35 k.p.a. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).