VII SA/Wa 2261/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi L. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania skargę oddala. Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] marca 2007 nr [...] na podstawie art. 97 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.) i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm., zwanej dalej Prawo budowlane) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) podjął zawieszone postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego z garażem podziemnym przy ul. P. [...] w [...] na terenie działek ewidencyjnych [...] i części działki nr ew. [...] w obrębie [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że w dniu 17 sierpnia 2006 r. wpłynął wniosek inwestora M. S.A. z siedzibą w [...] o wydanie pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji. W toku toczącego się postępowania inwestor postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. został zobowiązany do usunięcia nieprawidłowości wniosku o pozwolenie na budowę do dnia [...] września 2006 r. Na wniosek inwestora z dnia [...] września 2006 r. Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. zawiesił postępowanie administracyjne, do czasu uzyskania dokumentów pochodzących od stosownych urzędów stanowiących wykonanie nałożonych na inwestora obowiązków, opisanych wyżej. W dniu [...] marca 2007 r. inwestor złożył wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania, podając, że ustąpiły przyczyny, dla których je zawieszono. Wobec powyższego organ podjął zawieszone postępowanie. Zażalenie na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 nr [...] złożył L. S., zarzucając, że inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę jest niezgodna z prawem budowlanym. Wojewoda [...] rozpoznając zażalenie L. S. postanowieniem z dnia [...] października 2007 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. umorzył postępowanie zażaleniowe. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że L. S. nie wykazał, że posiada przymiot strony w toczącym się postępowaniu i uznał, że skoro zażalenie nie pochodzi od strony, postępowanie zażaleniowe, jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 marca 2008 r., po rozpoznaniu skargi L. S., uchylił opisane wyżej postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r., nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że przede wszystkim organ powinien wezwać skarżącego L. S. do wskazania, w czym upatruje naruszenie swojego interesu prawnego przez podanie w jaki sposób planowana inwestycja ogranicza możliwości zagospodarowania będących jego własnością mieszkań i dopiero po tym ocenić czy w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego skarżący ma przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 czerwca 2009 r. oddalił skargę kasacyjną M. S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2008 r. W związku z powyższym Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] października 2009 r., nr [...], mając na uwadze wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2008 r. wezwał L. S. do wykazania, w czym upatruje naruszenie swojego interesu prawnego, a następnie uznając go za stronę rozpoznał zażalenia L. S. i na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 123 K.p.a. utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r., nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że zgodnie z art. 97 § 2 K.p.a., gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmuje postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Wobec zaistnienia przesłanek określonych w art. 97 § 2 K.p.a. organ obowiązany był do podjęcia na wniosek strony zawieszonego uprzednio postępowania, dlatego też postanowienie Prezydenta W., uznać należy za zgodne z prawem. Na powyższe postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r., L. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę inwestorowi M. S.A. z siedzibą w [...] W skardze zarzucił, że postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie powinno być dalej prowadzone. Nadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, a to: art. 10 K.p.a., gdyż przy podjęciu decyzji o podjęciu postępowania nie umożliwiono mu wypowiedzenia się w tym przedmiocie; nadto odrzucano i nie rozpatrywano jego wniosków i uwag zgłaszanych w pismach procesowych; art. 97 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że ustąpiły przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania; art. 7 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia szkodliwego z punktu widzenia obywatela, a tym samym podjęcie działań nie pogłębiających zaufania obywatela do organów państwa, a skutkujących przeświadczeniem o jego nieprzychylnym nastawieniu do obywateli. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadą ogólną postępowania administracyjnego jest szybkość postępowania (art. 12 K.p.a.), polegająca na sprawnym i wnikliwym załatwieniu sprawy w terminach przewidzianych w art. 35 K.p.a. Z powyższego wynika, że postępowanie administracyjne powinno się toczyć bez przerwy, od momentu wszczęcia postępowania, aż do chwili wydania decyzji przez organ prowadzący to postępowanie. Natomiast odstępstwem od powyższej zasady jest zawieszenie postępowania, w czasie, którego sprawa pozostaje bez biegu i w zasadzie żadne z czynności procesowych nie są podejmowane (art. 102 K.p.a.). Z tego też względu zawiesić postępowanie administracyjne można tylko z przyczyn w ustawie wskazanych. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone na podstawie art. 98 § 1 K.p.a., na wniosek strony M. S.A. z siedzibą w [...], na której żądanie zostało wszczęte. Zawieszenie postępowania na wniosek strony oparte jest na zasadzie dyspozycyjności – art. 98 § 1 K.p.a. Ta sama zasada rozciąga się na podjęcie zawieszonego postępowania – art. 98 § 2 K.p.a. Oznacza to, że gdy strona złoży żądanie podjęcia zawieszonego na jej wniosek postępowania, organ obowiązany jest wydać postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Postępowanie zawieszone na podstawie wskazanego przepisu zostaje podjęte na żądanie każdej ze stron postępowania – art. 98 § 2 K.p.a. Wobec takiego stanu rzeczy prawidłowo postąpiły organy obu instancji przyjmując, iż wniosek inwestora M. S.A. z siedzibą w [...] o podjęcie zawieszonego postępowania obliguje je do podjęcia zawieszonego postępowania. Zatem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie otwarło drogę do prowadzenia dalszego postępowania w sprawie rozpoznania wniosku inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, a następnie zakończenia go przez wydanie stosownej decyzji (art. 104 § 1 K.p.a.). Dalsze zarzuty podniesione w skardze nie mają znaczenia prawnego w tym postępowaniu zażaleniowym. W szczególności te, które dotyczą samego projektu budowlanego, a powinny być podniesione przez skarżącego w toczącym się postępowaniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.