VII SA/Wa 2263/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek, asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ("[...]WINB") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332), po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez [...] ("skarżący") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] ("PINB") z dnia [...] maja 2017r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany zamienny stacji bazowej telefonii komórkowej [...] S.A. z siedzibą w [...] ("inwestor") "[...]" [...] przy ul. [...] w [...], na działkach nr ew. [...] obręb [...], sporządzony przez projektanta mgr inż. [...] (posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, legitymującego się zaświadczeniem o przynależności do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa o nr ewid. [...]) oraz nakładającej obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tego obiektu – utrzymał w mocy tę decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że PINB prowadził postępowanie administracyjne w sprawie ww. stacji bazowej telefonii komórkowej [...] S.A. z siedzibą w [...]. W dniu 20 maja 2014 r. przedstawiciel organu powiatowego przeprowadził czynności kontrolne na terenie ww. nieruchomości, w czasie których ustalono, że na istniejącym na tej posesji kominie budynku przy ul. [...] w [...] zamocowany jest maszt o konstrukcji metalowej z urządzeniami telefonii komórkowej "[...]". Maszt ten został zrealizowany na podstawie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi Polska Telefonia Komórkowa "[...]" sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" na istniejącym kominie budynku na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Ustalono, że przedmiotowe roboty zostały rozpoczęte w dniu 30 października 2003 r., a ukończone w dniu 8 grudnia 2003 r. Obecnie właścicielem stacji bazowej telefonii komórkowej jest [...] S.A. z siedzibą w [...]. Na wniosek skarżącego Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], stwierdził nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 r., znak: [...]. W związku z tym, PINB, decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...], nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego obiektu przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, usytuowanej na istniejącym kominie budynku na ww. działce. W wykonaniu ww. obowiązku inwestor przedłożył projekt budowlany zamienny obiektu stacji bazowej telefonii komórkowej [...] S.A., sporządzony przez projektanta mgr inż. [...] (projektant sprawdzający mgr inż. [...]). PINB, po analizie przedłożonej dokumentacji, decyzją z dnia [...] maja 2017 r., Nr [...], zatwierdził projekt budowlany zamienny obiektu stacji bazowej telefonii komórkowej [...] S.A. "[...]"[...] przy ul. [...] w [...] na działkach nr ew. [...] obręb [...] oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tego obiektu. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od tej decyzji, [...]WINB, decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., utrzymał w mocy tę decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem niniejszego postępowania była sprawa dotycząca stacji bazowej telefonii komórkowej. Maszt ten zrealizowany został na podstawie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., której nieważność stwierdził Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. zatwierdzał projekt budowlany stacji bazowej telefonii komórkowej w postaci systemu 6 anten sektorowych – typ K742234 i typ K742264 (20 m n.p.t.) oraz anten radioliniowych, a zatem inwestycja ta jest tożsama z obiektem istniejącym na terenie ww. działki. W ocenie [...]WINB nie można postawić znaku równości pomiędzy samowolnie wybudowanym obiektem budowlanym a przypadkiem, jaki ma miejsce w niniejszej sprawie, w którym inwestor przystępując do budowy dysponował wydanym już pozwoleniem, ale stwierdzono jego nieważność. W przypadku wybudowania obiektu budowlanego w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę, która została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego zastosowanie winna znajdować procedura przewidziana przepisem art. 51 Prawa budowlanego. Zastosowanie przez organ pierwszej instancji art. 51 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ w drodze decyzji nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych było zasadne i prawidłowe. W wykonaniu nałożonego przez PINB decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. obowiązku, inwestor przedłożył projekt budowlany zamienny, który w ocenie PINB, po dokonaniu analizy, został uznany za spełniający wymogi zawarte w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i kwalifikujący się do zatwierdzenia. Wobec znajdującego się w projekcie oświadczenia, że został on sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej, oraz zgodnie z zasadą odpowiedzialności projektanta oraz osoby sprawdzającej za projekt architektoniczno-budowlany organ nadzoru budowlanego uznał, że nie był władny do ingerencji w treść architektoniczną dokumentacji projektowej. [...]WINB odniósł się także w zaskarżonej decyzji do zarzutów odwołania, zwłaszcza dotyczącej zebranych w sprawi dokumentów, uznając je za nieuzasadnione. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że w aktach sprawy brak jest dokumentów, mogących stanowić podstawę do podważania wiarygodności zebranej w sprawie dokumentacji. Zadaniem organu nie jest zaś dalsze poszukiwanie materiału dowodowego, który będzie zaprzeczał wcześniejszym ustaleniom organu tylko dlatego, że zebrany do tej pory materiał dowodowy jest niekorzystny dla jednej ze stron postępowania, która się z nim nie zgadza. Jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń, dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymagało przeprowadzenia stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony toczącego się postępowania. Skargę na powyższą decyzję złożył [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego w związku z: 1. art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez nieudowodnienie w jakikolwiek sposób, że parametry techniczne obiektu objęte decyzją o pozwoleniu na budowę, której nieważność stwierdzono, są identyczne z istniejącymi w dniu wydania decyzji, co umożliwiłoby zastosowanie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, 2. art. 6 ust 1 załącznik 1 pkt 20 Konwencji z Aarhus w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 lit oraz § 2 ust. 1 pkt 7 lit. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) poprzez niepodanie podstawy prawnej rozporządzenia wraz z jej uzasadnieniem co uniemożliwia odkodowanie skarżonej decyzji, 3. art. 64 ust 3 Konstytucji RP w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 w powiązaniu z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 28 ust. 2 oraz 3 pkt 20 Prawa budowlanego, poprzez naruszenie istoty prawa własności poprzez ograniczenie zagospodarowania terenów sąsiednich w takim samym zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi, 4. art. 7, 8, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie decyzji w sposób niemożliwy do odkodowania z uwagi na brak odniesienia się do zarzutów, czym naruszono zasadę uczciwości procedowania w demokratycznym państwie; brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny według danych katalogowych anten (brak danych w dokumentacji); brak podania, czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód; brak konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) i jej merytorycznego uzasadnienia z uwzględnieniem maksymalnej wysokości dopuszczalnej zabudowy dla obiektów budowlanych przy maksymalnym pochyleniu anten. W uzasadnieniu skarżący rozwinął argumentację popierającą podniesione zarzuty, przywołując także orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz.1369, zwana dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany zamienny stacji bazowej telefonii komórkowej [...] S.A. z siedzibą w [...] ("inwestor") "[...]"[...] przy ul. [...] w [...], na działkach nr ew. [...]. Na wstępie trzeba zauważyć, iż przepisy Prawa budowlanego nie odnoszą się wprost do sytuacji, gdy po wykonaniu obiektu budowlanego (zakończeniu robót budowlanych) na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, stwierdzono nieważność tej decyzji lub ją uchylono. Nie ma unormowania, które wprost odnosiłoby się do sytuacji, gdy usunięto z obrotu prawnego pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego po zakończeniu budowy. W każdym razie nie można rozumieć przepisu art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego w ten sposób, że wyłącza on stosowanie przez organ nadzoru budowlanego innych rozstrzygnięć niż wymienione w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 Prawa budowlanego. Należy przyjąć, że art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego nie stanowi przeszkody, aby doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem polegało na przedłożeniu dodatkowego projektu budowlanego, jego ocenie i ewentualnym zatwierdzeniu. Doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem może polegać również na tym, że po zakończeniu budowy, jeżeli wyeliminowano pozwolenie na budowę i zatwierdzony projekt budowlany, to sporządzony zostanie projekt budowlany zamienny z uwzględnieniem wykonanych robót budowlanych. Stąd też uzasadnionym było, wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. zezwalającej na realizacje przedmiotowej inwestycji, nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego decyzją PINB z dnia [...] lipca 2015r. Zastosowany odpowiednio przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, pozwala, po nałożeniu obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, dokonanie następnie ustaleń, ocen i rozstrzygnięć, o których mowa w art. 51 ust. 4 i 6 Prawa budowlanego. Przedmiotem inwestycji jest stacja bazowa telefonii komórkowej w postaci systemu 6 anten sektorowych – typ K742234 i typ K742264 (20 m n.p.t.) oraz anten radioliniowych. Istota sporu w sprawie niniejszej sprowadza się do ustalenia, czy planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) lub mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia), którego realizacja musi zostać poprzedzona uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Z przepisów rozporządzenia wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 12 czerwca 2014 r., w sprawie II OSK 104/13 oraz z dnia 16 czerwca 2015 r. w sprawie II OSK 2706/13, dostępne na http://:orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu należy wskazać, że aktualna Kwalifikacja Przedsięwzięcia sporządzona przez inż. [...] potwierdza, że inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Omawiana analiza zawiera tabelę zależności pomiędzy równoważną mocą promieniowaną izotropowo ( EIRP) wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz odległością środka elektrycznego tej anteny wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny, zgodnie z przywołanym rozporządzeniem. Przeprowadzona analiza wskazuje, że wzdłuż osi anten sektorowych w odległości 150 m na poszczególnych azymutach nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Jedynym źródłem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest pole elektromagnetyczne emitowane i wytwarzane przez anteny nadawcze stacji, które spełniać będzie wymagania rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych norm ( Dz.U. 2003r., Nr 192, poz.1883). Obszary w których pole elektromagnetyczne przekroczy wartość dopuszczalną wystąpi wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności, na wysokości minimalnej 14,4 m nad powierzchnią terenu. Należy podkreślić, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2015r. dopuszczają maksymalną wysokość zabudowy dla terenu zainwestowania do 12 m. Przy czym odnosząc się do zarzutu skarżącego ograniczenie wysokości ustalone w miejscowy planie odnosi się wyłącznie do budynków do których przedmiotowa inwestycja się nie zalicza. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e ww. rozporządzenia z 2010 r. powinno się uwzględnić miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Zgodnie z metodą sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, celem wyznaczenia miejsc występowania pól elekromagnetycznych o poziomach dopuszczalnych oraz wyznaczenia granic obszarów ograniczonego użytkowania, pomiary w otoczeniu instalacji wytwarzających częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz ,w punktach i pionach pomiarowych, wykonuje się m.in. wzdłuż kierunku maksymalnego zasięgu oddziaływania pól elektromagnetycznych. Projekt zagospodarowania terenu zawiera " charakterystykę ekologiczną i zagrożenia dla środowiska" z której wynika , że ludność nie będzie miała dostępu do obszaru dla którego został przekroczony dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. W projekcie budowlanym zamiennym znajduje się tabela określająca maksymalne tilty możliwe do uzyskania dla danej anteny oraz konfiguracja anten sektorowych w której przedstawiono wysokość anten, azymuty, moce nadawania oraz wysokości występowania wiązki głównej promieniowania pojedynczych anten sektorowych. Jednocześnie należy zauważyć, iż inwestycja nie pozostaje w sprzeczności ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , który w § 14 ust 8 dopuszcza budowę urządzeń radiowych sieci telekomunikacyjnej pod warunkiem , że nie będą one przekraczały dopuszczalnych norm ochrony środowiska, który to warunek został spełniony. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 p.p.s.a., skargę oddalił.