VII SA/Wa 2264/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant ref. staż. Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2011 r. znak: (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala UZSADNIENIE Wojewoda [...] decyzją wydaną [...] maja 1998r. na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, art. 37 ust. 1 ustawy z 24 października 1974r. Prawo budowlane oraz art. 138§ 1 pkt 1 i 2 kpa uchylił decyzję nr [...] z [...] kwietnia 1998r. nakazującej S. W. rozbiórkę murowanego budynku gospodarczego wybudowanego na os. W. na działce nr [...] w zakresie orzeczonego terminu rozbiórki i w tym zakresie umorzył postępowanie administracyjne a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ podał , że budynek został wybudowany bez pozwolenia na budowę w 1984r. na terenach upraw rolnych określonych w planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny bez prawa zabudowy. Wobec tego , że budowa została zrealizowana w okresie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 24.10.1974r. – organ uznał, że wobec spełnienia przesłanek z art. 37 ust. 1 tej ustawy nakazanie rozbiórki budynku było zgodne z prawe. W dniu 11 kwietnia 2011r. S. W. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Pełnomocnik wnioskującej podał , że ponieważ budowa przedmiotowego budynku rozpoczęta w 1984r. została zakończona już po wejściu w życie przepisów Prawa budowlanego z 1994r. – a organ oparł objętą wnioskiem decyzję na przepisie ustawy z 1974r. – decyzja została wydana bez podstawy prawnej – co spełnia przesłankę z art. 156§1 pkt 2 kpa. Poza tym w ocenie pełnomocnika wnioskującej decyzja rozbiórkowa była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Niewykonalność decyzji polega na tym ,że nałożony w niej obowiązek nie został precyzyjnie sformułowany – tj. nie określono jakiego budynku dotyczy, nie podano przy jakiej ulicy budynek jest położony, ile posiada kondygnacji, nie podano tez jego wymiarów oraz jaka część budynku wg. organu jest wybudowana wbrew przepisom prawa. Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją wydaną [...] lipca 2011r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].05.1998r. W uzasadnieniu organ dokonując oceny objętej wnioskiem decyzji uznał , że nie jest ona dotknięta żadną z wad – wymienionych w art. 156§1kpa. Organ podał , że niezasadny jest zarzut wniosku, iż w prowadzonym postępowaniu nieprawidłowo ustalono datę budowy – bowiem w aktach sprawy, w piśmie z [...] marca 1998r. właściciele sąsiednich nieruchomości poświadczyli wybudowanie budynku w 1984r. Wobec takich ustaleń organ orzekający w przedmiocie rozbiórki prawidłowo, stosownie do treści art. 103§2 Prawa budowlanego z 1994r. – zastosował – orzekając nakaz rozbiórki przepisy Prawa budowlanego z 1974r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła S. W. Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru budowlanego decyzją wydaną [...] sierpnia 2011r. utrzymał w mocy własną decyzję z [...].07.2011r. W uzasadnieniu organ powtórzył swoją ocenę przedstawioną w decyzji z [...].08.2011r. a nadto odniósł się do zarzutu wniosku – dotyczącego niewykonalności decyzji rozbiórkowej. Organ podał, że niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156§1 pkt 5 kpa zachodzi wówczas gdy obowiązki i uprawnienia wynikające z jej treści są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tj. gdy przeszkoda w ich wykonaniu wynika z przepisów prawa lub gdy decyzja jest faktycznie niemożliwa do wykonania np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej. W ocenie organu taka sytuacja nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie bowiem nakaz rozbiórki został sformułowany w sposób pozwalający na jednoznaczne ustalenie obiektu objętego nakazem rozbiórki. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła S. W. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi naruszenie art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. oraz art. 7,77,107 i art. 156§ 1 pkt. 2 i 5 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153,poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem ( legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części , jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art.145§1 pkt 1 lit.a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora nadzoru Budowlanego wydana dnia [...] sierpnia 2011r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2011r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji rozbiórkowej. Należy podkreślić, że kontrolowane decyzje zapadły w postępowaniu nadzwyczajnym – nieważnościowym w którym organ nie orzeka co do istoty sprawy lecz w oparciu o zgromadzony materiał ocenia czy w dacie jej wydania kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 156§ 1 kpa. Zgodnie z przepisem art. 156§ 1 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną 4) została skierowana do osoby nie będącej strona w sprawie 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały 6) w razie jej wykonania wywołałby czyn zagrożony karą 7) zawiera wadę powodująca jej nieważność z mocy prawa W ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, że objęta wnioskiem decyzja Wojewody [...] z [...].05.1998r. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...].04.1998r. nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad wymienionych we wskazanym przepisie. Odnosząc się do wskazanych we wniosku zarzutów należy podkreślić że w rozpoznawanej sprawie decyzję nakazująca rozbiórkę budynku gospodarczego organ prawidłowo oparł na przepisie prawa budowlanego z 24.10.1974r. bowiem ze zgromadzonego materiału jednoznacznie wynika, że budynek ten został wybudowany w 1984r. W aktach sprawy znajduje się pismo ( złożone organowi przez inwestora w dniu [...].03.1998r.) w którym J. P. i T. B. poświadczają że przedmiotowy budynek został wykonany w 1984r., co więcej, do odwołania od decyzji I instancji skierowanego do Wojewody [...] ( pismo z [...].04.1998r.) działający w imieniu skarżącej S. W. jej syn P. dołączył ( i podniósł to w treści odwołania) wniosek jaki skarżąca złożyła do właściwego organu o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla W. We wniosku ( z dnia [...].04.1998r.) – oprócz prośby o zmianę miejscowego planu znajduje się również stwierdzenie że altanka (pomieszczenia gospodarcze) na którą była wydana decyzja rozbiórkowa została wybudowana w 1984r. Poza powyższym strona skarżąca nie kwestionowała ustalonej przez organ daty realizacji inwestycji ani w toku postępowania w przedmiocie rozbiórki ani tez w swoich pismach czy wnioskach. Tak więc organ słusznie ocenił, iż nie można uznać, że kontrolowana decyzja jest obarczona wada z art. 156 §1 pkt. 2. Także w ocenie Sądu niezasadny jest zarzut dotyczący wady z art. 156§1 pkt 5 k.p.a., bowiem nie zachodziły w dacie jej wydania przesłanki powodujące niewykonalność decyzji. Z powyższych względów w ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu jest zgodne z prawem a skarga winna zostać oddalona. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.