VII SA/Wa 2266/13

Dnia 7 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. K. (dalej zwany skarżącym) w dniu 20.09.2013 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie umorzenia opłaty legalizacyjnej. Skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na ryzyko wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody materialnej oraz nieodwracalnych skutków, jakie niesie ze sobą wykonanie decyzji – zapłaty bardzo wysokiej opłaty legalizacyjnej lub nakazu rozbiórki dobudowanej części budynku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Należy podkreślić, iż wstrzymanie wykonania może jednak dotyczyć wyłącznie tych aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis. W-wa 2005, str. 295). W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy aktu administracyjnego, którym organ umorzył postępowanie. Powyższa decyzja ani nie przyznaje uprawnień, ani nie nakłada na nikogo obowiązku. W świetle powyższego, wobec faktu, że decyzja ta nie podlega wykonaniu, brak jest możliwości wstrzymania jej wykonania. Na marginesie należy również wskazać, iż skarżący nie uzasadnił należycie swojego wniosku. Wprowadzona w § 3 cytowanego wyżej przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. W związku z powyższym warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest właściwe go uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, iż w sprawie zachodzą dwie pozytywne przesłanki z art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/2004, niepubl.). Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest -poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń- wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004r., sygn. akt FZ 496/2004). W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazuje, że wykonanie decyzji pociągnie za sobą wyrządzenie znacznej szkody materialnej oraz wywoła nieodwracalne skutki. Skarżący w żaden sposób nie precyzuje na czym wyrządzenie znacznej szkody lub wywołanie nieodwracalnych skutków ma polegać. Sam fakt uiszczenia przez skarżącego opłaty legalizacyjnej nie wywołuje nieodwracalnych skutków, bowiem świadczenie pieniężne może zostać zwrócone. Powyższy ogólnikowy charakter uzasadnienia wniosku stanowi samodzielną podstawę do oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.