VII SA/Wa 2267/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2010r. Nr [...] nakazującej [...] S.A. z siedzibą w [...] dokonanie, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, rozbiórki reklamy składającej się z konstrukcji nośnej stalowej i podświetlanej tablicy reklamowej o wymiarach 4,50m x 5,00m zainstalowanej na dachu parterowego pawilonu biurowo-wystawienniczego usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...] - - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż organ powiatowy ustalił (pismo Urzędu [...] z dnia [...] marca 2010r.), że przedmiotowa reklama narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] listopada 2002r.). Zgodnie z § 11 ww. planu wyklucza się instalowanie w liniach rozgraniczających ulic, oraz na istniejących i projektowanych obiektach budowlanych dużych reklam świetlnych (o powierzchni powyżej 3m2) i reklam typu "billboard". Sporna reklama ma powierzchnię 22,50m2. Organ odwoławczy powtórzył za organem I instancji, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. [...] S.A. nie dokonała wymaganego zgłoszenia, a w oparciu o ww. pismo Urzędu z dnia [...] marca 2010r., brak jest możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego, dlatego też organ powiatowy prawidłowo nakazał rozbiórkę. Organ wskazał także, że chociaż przedmiotowego obiektu budowlanego nie można uznać za reklamę świetlną, jak wskazał organ powiatowy w uzasadnieniu swojej decyzji, to z akt sprawy, a w szczególności z pisma Urzędu Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. wynika, iż reklama stanowi billboard w rozumieniu § 11 pkt 6 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]. W piśmie tym Urząd wyjaśnia, że "billboard" można scharakteryzować, jako tablicę reklamową umieszczaną na elewacji lub specjalnie przystosowanych do tego słupach. Może być jednostronna lub dwustronna (typu V), najczęściej oświetlona. Z pisma tego wynika również, że chociaż powierzchnia nośnika reklamowego nie jest wyznacznikiem, który bezwzględnie wskazuje na to, czy nośnik ten jest billboardem, czy nie, to jednak przyjąć można, iż minimalna powierzchnia to 12m2. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w związku z wyczerpującym wyjaśnieniem powstałych wątpliwości, nie zachodzi potrzeba przeprowadzania dowodu z opinii biegłego. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy nośnik reklamowy jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i niemożliwe jest jego zalegalizowanie. Na marginesie organ wspomniał, że nie jest również zasadny zarzut strony skarżącej dotyczący nieprawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji (doręczenie na adres Spółki, zamiast do pełnomocnika), bowiem organ odwoławczy uznał, że odwołanie od tej decyzji zostało wniesione w terminie. Jednocześnie wskazał, że chociaż decyzja nie została doręczona pełnomocnikowi strony, to radca prawny G.F. został prawidłowo zawiadomiony o prowadzonym postępowaniu. Nie można zatem stwierdzić, że pełnomocnik strony nie był dopuszczony do prowadzonego przez organ I instancji postępowania. Skargę do Sądu na powyższą decyzję złożyła [...] S.A. z siedzibą w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, oraz zasądzenie kosztów według norm prawem przypisanych. Decyzji strona skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 8 w związku z art. 10 oraz art. 81 k.p.a. poprzez brak powiadomienia skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się w kwestii pisma Urzędu Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...]; - art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, między innymi poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowa reklama jest reklamą typu billboard; - art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez braki w uzasadnieniu faktycznym i prawnym; - § 11 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002r., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że reklama typu "Backlight" uznana została za reklamę typu Billboard. Skarżąca wskazała, że odebrano jej możliwość wypowiedzenia się - przed wydaniem decyzji - co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań; a w tej sytuacji ma to znaczenie, gdyż dotyczy pisma, które rozstrzyga czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z billboardem w rozumieniu § 11 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], czy też z innego rodzaju obiektem reklamowym. Zgodnie zaś z przepisami k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Wskazała, że żaden z dowodów znajdujących się w aktach sprawy nie potwierdza, że zamontowany nosnik reklamowy jest dużą reklamą świetlną lub reklamą typu billboard. Zważywszy na fakt, iż przepisy miejscowego planu nie zawierają definicji reklamy świetlnej, ani też reklamy typu billboard, organ powinien był wyjaśnić dlaczego zakwalifikował reklamę skarżącej do jednej z wyżej wymienionych kategorii. W opinii skarżącej, przedmiotowa reklama nie jest ani dużą reklamą świetlną, ani też reklamą typu billboard, dlatego też nie znajdują do niej zastosowania przepisy przytoczonego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jako reklama typu blacklight może być ona bez żadnych przeszkód zalegalizowana. W świetle przepisów miejscowego planu we wskazanej lokalizacji zakazane jest jedynie instalowanie "dużych reklam świetlnych ... i reklam typu billboard". Acontrario instalowanie wszystkich innych reklam - w tym reklam typu backlight - jest dozwolone. Z rysunków technicznych znajdujących się w aktach sprawy wynika zaś, że jest to urządzenie reklamowe typu "BACKLIGHT". Różnica między billboardami a backlightami jest taka, że te pierwsze emitują dużo więcej światła, przez co mogą być dużo bardziej uciążliwe dla otoczenia, zwłaszcza w porze nocnej. W przypadku backlightu nie dokonuje się wyklejenia powierzchni tablicy reklamowej plakatami papierowymi (tak jest w przypadku billboardu), ale treść reklamowa umieszczona jest na specjalnej siatce, podświetlanej od tyłu. Różnice pomiędzy billboardami i backlightami, zdaniem skarżącej spowodowały, że Rada Gminy [...] w planie zagospodarowania przestrzennego wprowadziła zakaz reklam świetlnych i billboardów, dopuszczając tym samym citylighty, backlighty, fronlighty etc. Zapis § 11 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] stanowi, że wyklucza się instalowanie na istniejących i projektowanych obiektach budowlanych dużych reklam świetlnych (o powierzchni powyżej 3 m2) i reklam typu "billboard". Reasumując skarżąca stwierdziła, iż organ nie przesądził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z jaką reklamą mamy do czynienia. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej jest przez Sądy administracyjne sprawowana pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja nakazująca rozbiórkę reklamy na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie wymaga pozwolenia na budowę wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Stosownie zaś do art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wykonywanie robót budowlanych wymienionych w art. 29 ust. 2 pkt 6 wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Wykonywanie takich robót bez zgłoszenia stanowi zatem przypadek przewidziany w art. 50, a w konsekwencji w dalszej kolejności ma zastosowanie art. 51. Dodać przy tym należy, że zgodnie z art. 51 ust. 7 przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Do robót wymienionych w art. 29 ust. 2, a więc także wskazanych w jego pkt 6 robót polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, stosuje się art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Zgodnie zatem z przepisem art. 51 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy Prawo budowlane, w przypadku niespełnienia obowiązku nałożonego w wyniku zastosowania procedury z art. 50 ust. 1 cyt. ustawy - organ nakazuje rozbiórkę stwierdzonej samowoli. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że sporne urządzenie reklamowe, stanowi nośnik reklamowy o konstrukcji nośnej stalowej i podświetlanej tablicy reklamowej o wymiarach 4,50m x 5,00m, zainstalowany na dachu parterowego pawilonu biurowo-wystawienniczego. Zgodnie z § 11 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyklucza się instalowanie w liniach rozgraniczających ulic, oraz na istniejących i projektowanych obiektach budowlanych dużych reklam świetlnych (o powierzchni powyżej 3m2) i reklam typu "billboard". Sporna reklama ma powierzchnię 22,50m2, czyli znacznie przekracza wielkością, dozwoloną w miejscowym planie, powierzchnię dla reklamy świetlnej tak umiejscowionej. Zdaniem Sądu, przy uwzględnieniu charakteru niniejszego urządzenia reklamowego i wskazanego orzecznictwa sądowego, nie może budzić wątpliwości, to, że realizacja obiektu wymagała dokonania zgłoszenia, zaś miejsce zainstalowania i wielkość powierzchni reklamowej narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że okoliczność niedokonania przez inwestora zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia reklamowego przesądziła o zastosowaniu wspomnianej procedury, w oparciu zaś o przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i pismo Urzędu [...] z dnia [...] marca 2010r., że brak jest możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego, dlatego też organy prawidłowo nakazały rozbiórkę. Stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skarżącej Spółki, organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. W oparciu o szczegółowo opisany materiał dowodowy i jego właściwą analizę ustaliły charakter obiektu, jego rozmiary i sposób posadowienia oraz zastosowały prawidłowo przepisy ustawy Prawo budowlane. Brak było także podstaw do zasięgania opinii biegłego, co do charakteru spornego urządzenia reklamowego. Naruszenie przez organ art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, stanowi uchybienie procesowe pozostające bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.