VII SA/Wa 2268/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. i M. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących A. i M. P. kwotę 200 (dwieście złotych) tytułem zwrotów kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2010 r. A. i M. P. zwrócili się do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty B. z dnia [...] czerwca 2007 r. NR [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm.) zwanej dalej kpa postanowił odmówić stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w wyniku przeprowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji S. B. z dnia [...] czerwca 2007 r. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku. W szczególności organ uznał, że zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego położonego w C. przy ul. [...] [...] nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie Wojewody [...] usytuowanie narożnika budynku w odległości 1,5 m od granicy działki nie zostało przewidziane w przepisach cytowanego wcześniej rozporządzenia w związku z tym sytuacja ta wymaga indywidualnej interpretacji organu. Jednocześnie wskazano, że działka, na której ma być dokonana rozbudowa nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym ład przestrzenny działki reguluje decyzja z dnia [...] listopada 2006 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z decyzji tej wynika możliwość sytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy działki. Wobec tego określona w decyzji o pozwoleniu na budowę lokalizacja inwestycji nie narusza § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie organu nie naruszono również § 13 w/w rozporządzenia. Odległość budynku mieszkalnego Państwa P. oraz wysokość planowanej inwestycji wskazuje na to, że nie może być mowy o zacienianiu okien w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi. Odwołanie od tej decyzji złożyli A. i M. P. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie : - § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez sprzeczną z prawem ich wykładnię i błędne zastosowanie, - art. 77 kpa poprzez nieprzeprowadzenie wyczerpującego zebrania dowodów i błędną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie, - art. 80 kpa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, - art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, - art. 6, 7, 8, 9, 10 kpa poprzez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu odwołania zakwestionowali prawidłowość ustaleń organu I instancji co do zgodności inwestycji z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołanie nie zawiera uzasadnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Ponadto podnieśli, że decyzja wskazana w sentencji skarżonego rozstrzygnięcia jest inna niż określili w złożonym wniosku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010 r. na podstawie art.. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przeanalizował prawidłowość ustaleń organu I instancji w zakresie zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W rezultacie stwierdził, że stanowisko Wojewody [...] jest prawidłowe. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że analiza decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. W związku z tym należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy nie odniósł się do faktu zamieszczenia w sentencji skarżonego rozstrzygnięcia decyzji nie objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. i M. P. W skardze powtórzyli zarzuty dotyczące naruszenia § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dodatkowo zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 34 i 82 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację zawartą w skarżonej decyzji i wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a,) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej określone. Przede wszystkim należy wskazać, że wnioskodawcy A. i M. P. zwrócili się o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. NR [...]. Wojewoda [...] postanowił odmówić stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie nieważnościowe prowadził co do decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. W tej sytuacji należy po pierwsze wskazać, że pomiędzy rozstrzygnięciem zawartym w sentencji decyzji a uzasadnieniem istnieje sprzeczność co do tego jakiej decyzji dotyczyło postępowanie Wojewody [...]. Po drugie powstaje wątpliwość, czy organ I instancji rozpoznał wniosek skarżących skoro decyzja dotyczy innego rozstrzygnięcia niż to jakie zostało określone we wniosku. Należy pamiętać o tym, że osnowa decyzji jest jej kwintesencją, wyraża bowiem rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Ma zatem charakter rozstrzygnięcia przesądzającego o istocie sprawy, o udzielonym uprawnieniu bądź nałożonym obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 grudnia 2005 r. wskazał, że ,, W przypadku zaistnienia sprzeczności pomiędzy osnową decyzji a uzasadnieniem, pierwszeństwo należy dać osnowie." LEX nr 189831 Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 5 listopada 2009 r. wskazał, że ,, Pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji, a jej uzasadnieniem nie może być nie dających się usunąć sprzeczności, gdyż mimo pierwszeństwa, jakie ma wówczas treść rozstrzygnięcia decyzji, taka sytuacja uniemożliwia ocenę racjonalności przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji." LEX nr 589134. Z rozstrzygnięciami tymi w zupełności zgadza się Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Należy też wskazać, że Sąd rozważał możliwość zaistnienia oczywistej omyłki pisarskiej. Jednak stanął na stanowisku, że zastosowanie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej określonego w art. 113 kpa może dotyczyć pojedynczego elementu osnowy decyzji np. numeru decyzji lub daty wydania. Nie można jednak w tym trybie dokonywać zmiany całej osnowy. Sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem wyrażającym wolę organu konkretnego rozstrzygnięcia. W/w sprostowaniu nie podlegają jednak wady /błędy i omyłki/ istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 listopada 2007 r. stwierdził, że,, Sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. 2. Rozbieżność między rozstrzygnięciem decyzji a jej uzasadnieniem należy zakwalifikować do omyłki istotnej, niepodlegajacej naprawieniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a". LEX nr 4452811. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 kwietnia 2007r. ,, Instytucja sprostowania oczywistej omyłki nie może służyć konwalidacji popełnionego przez organ błędu proceduralnego" .LEX nr 325253 Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd doszedł do wniosku, że w sprawie nie może mieć zastosowania art. 113 kpa. Z powodu istniejących rozbieżności pomiędzy osnową decyzji a jej uzasadnieniem przedwczesnym było dokonywanie oceny zasadności zarzutów zawartych w skardze. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji winien rozważyć podniesione w niniejszym uzasadnieniu zagadnienia i wydać decyzję rozstrzygającą wniosek skarżących. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonane w całości. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy. .