VII SA/Wa 2269/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...]. Pismem z dnia 2 września 2013 r. M. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...], orzekającą o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, tj. lokalu nr [...] w budynku przy ul. C. [...] w W. (którego właścicielem jest skarżący), w celu wykonania robót budowlanych polegających na doposażeniu budynku w instalację centralnej ciepłej wody i wymianie instalacji zimnej wody i kanalizacji oraz wymianie wewnętrznej instalacji gazowej w budynku. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca spółka podniosła, iż zostały spełnione obie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkujące wstrzymanie wykonania decyzji. Zaskarżona decyzja zezwala na wejście do lokalu stanowiącego własność skarżącego celem przeprowadzenia w obrębie lokalu (kuchnia, łazienka, WC, pokój) robót budowlanych, które zdaniem skarżącego nie są zupełnie konieczne, a z uwagi na ich zakres i charakter grożą niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodują nieodwracalne skutki w zakresie zniszczenia obecnej substancji lokalu. Z uwagi na uwarunkowania natury techniczno-budowlanej oraz specyfiki materiałów budowlanych, wykonanie decyzji spowoduje, że nie będzie możliwe przywrócenie lokalu do stanu pierwotnego. Jak bowiem wskazuje skarżący, w celu przeprowadzenia zamierzonych robót budowlanych niezbędna jest w szerokim zakresie i obszarze ingerencja w substancję lokalu, co doprowadzi do braku rzeczywistej możliwości odtworzenia lokalu do stanu sprzed tych robót. Bez posiadania odpowiednich materiałów budowlanych, chociażby podobnych, nie jest zaś możliwe przywrócenie lokalu do stanu sprzed robót. Dodał, że Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. C. [...] w W. (inwestor) nie przewiduje podjęcia czynności w celu choćby minimalnego doprowadzenia lokalu do stanu zastanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie z poglądem wyrażanym w orzecznictwie podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04, LEX nr 281811). Należy podkreślić, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, LEX nr 1309877). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił istnienia żadnej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom i jest to oderwane od oceny legalności zaskarżonej decyzji. Stąd też bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji pozostaje argument, iż roboty budowlane opisane w decyzji nie są konieczne. Skarżący bardzo ogólnie wskazał na bliżej nieokreślone uwarunkowania natury techniczno-budowlanej oraz specyfikę materiałów budowlanych. Argumentacja taka w ocenie Sądu nie może stanowić wystarczającej podstawy dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący nie określił boswiem, brak jakich konkretnie odpowiednich lub podobnych materiałów budowlanych przesądza o braku możliwości przywrócenia lokalu do stanu poprzedniego, nie wykazał także, że materiały te nie są dostępne. Nie uprawdopodobnił więc braku możliwości przywrócenia lokalu do stanu poprzedniego. Podkreślić należy, że inwestor na mocy zaskarżonej decyzji został zobowiązany do naprawienia szkód powstałych w wyniku korzystania z nieruchomości skarżącego, na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. W razie wyrządzenia szkód skarżący będzie mógł skorzystać z przysługujących mu środków ochrony prawnej. Skarżący nie uprawdopodobnił zatem przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Także analiza akt sprawy pod kątem zasadności wniosku nie daje podstawy do wstrzymania jej wykonania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.